Namazı önemseyelim!

Namazımızda Allah ile ahdimizi yenilemeye o kadar ihtiyacımız var ki namazdan daha çıkmadan günahlarımız sevaplara çevrilsin, Allah bize takva, vakar ve haşyet elbisesini giydirsin. Vallahi bu dünyada namazdan başka bir şeyimiz yok. O, bu hayattaki sermayemiz. Buna rağmen biz onu zayi ettik, bize basit bir şeymiş gibi geldi, ona önem vermedik, hatta birçoğumuz ondan sıkılır oldu. Bunu pek itiraf edene rastlamasak da bu bir hakikat ve açıkça da görülüyor. La havle ve la kuvvete illa billâh! Bu tembellik ve sıkılma birkaç şekilde görülüyor.

Bunlar: Namaz vakti girmeden namaza hazırlanmama. Sevabını Allah’tan bekleyerek abdest alıp camilere yürüme, camilerde oturma, onu geçtik namaz kılma ve diğer ibadetlerin anlamını kaybetmesi. Namazın ruhunu kaybetmesi ki bunun özetle ifadesi de tahsilâtı da huşudur. Cemaatle edasında gösterilen gevşeklik. Namaza sonlarında gelmek, namaz kılınıncaya kadar kasten evde oturmak. Adam hızla gelir, namazın geri kalanını Allah’ı zikretmeden gelişigüzel kılar. Dahası camiye en son giren kişi olduğu halde ilk çıkan kişi olur.” “Camide otururken namazı beklemekten sanki hapisteymiş de serbest bırakılmayı beklermiş gibi sıkıntı duymak. Namaz sonlarındaki tesbihat ve duayı yapmamak, okunan Kur’an’ı dinlemeden çıkmak. Ve bunların dışında insanların namazı önemsemediğini net olarak gösteren işaretler. Onlar çok iyi bilirler ki kulun kıyamet günü ilk hesaba çekileceği şey namazdır. Namazının hesabını başarıyla verebilirse, bundan sonra geri kalanların hepsini başarıyla verir. Allahım! Onu hakkıyla eda etmeyi nasip eyle bizlere.