Mahinur Özdemir Göktaş’tan Özel’e sert sözler! “Hukuk önünde hesabını soracağım, kaçacakları hiçbir delik yok”

Ya yürü git önce senin Reisin listeyi açıklasın da böyle karışıklığa meydan vermesin. Fon hırsızlığını sulandırma biz her şeyin farkındayız. Milletin aklı ile dalga geçmeyin .yazık Milletin çok gerisinde kaldınız haberiniz yok.

Siyasetin Çarkları Arasında Ezilen Değerler: Güven, Sadakat ve İmtihan Politika, doğası gereği hem büyük iddiaların hem de en ağır insani sınanmaların sahnesidir. Topluma öncülük etme, adaleti savunma ve tertemiz bir isim bırakma gayesiyle yola çıkan figürler, zaman zaman siyasi hırsların, manipülasyonların ya da şahsi zaafların gölgesinde kalır. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Mahinur Özdemir Göktaş’ın, babasının adını ısrarla bir fon skandalıyla yan yana getiren Özgür Özel’e karşı gösterdiği sert ve tavizsiz duruş, aile onurunu ve hukuki hakları koruma adına verilen insani bir refleksi yansıtır. Göktaş’ın “Hukuk önünde hesabını soracağım, kaçacakları hiçbir delik yok” haykırışı, siyaset meydanında sınırların ne denli zorlanabileceğini ve aile bağlarının nasıl bir yıpratma nesnesine dönüştürülebileceğini gözler önüne seriyor. Bu duruş, temiz kalabilmek ve ismini leikletmemek için verilen kararlı bir mücadelenin ifadesidir. Ancak siyasetin koridorları her zaman aynı kararlılıkla sürdürülen ak sayfalardan ibaret değildir. Kamuoyunun hafızasında yer eden Fatma Betül Sayan Kaya gibi isimlerin geçmişte adlarının karıştığı tartışmalar ve nefsî imtihanlar, davanın ve siyasi ahlakın omuzlara yüklediği ağır sorumluluğun her an nasıl bir kırılma yaşayabileceğini gösterir. Bir yanda ailesinin şerefini ve geçmişini mahkemelerde sonuna kadar savunmaya hazır, başı dik bir irade; diğer yanda ise yolun bir yerinde nefsin, gücün ya da hırsın tuzaklarına düşerek arkasında duran kitlelerin başını öne eğdirenlerin yarattığı hayal kırıklığı. Bu tezat, siyasetin sadece rakiplere karşı değil, aynı zamanda insanın kendi nefsine karşı verdiği en büyük savaş olduğunu kanıtlar. En nihayetinde, makamlar ve unvanlar geçicidir; geriye kalan tek şey ise lekesiz bir isim ve vicdan huzurudur. Bir siyasetçinin en büyük trajedisi, düşmanın attığı iftiralarla değil, kendi yol arkadaşlarının ya da bizzat kendisinin düştüğü hatalarla sınanmasıdır. Temiz kalmayı başarmak ve haksızlığa karşı hukukun kalkanıyla direnmek ne kadar onurluysa, nefsine yenik düşerek güveni boşa çıkarmak da o derece dramatik ve derin bir hüsrandır. Siyasetin sert rüzgarları arasında asıl mesele, fırtına dindiğinde arkaya bakıldığında utanılacak hiçbir gölgenin bırakılmamış olmasıdır.