Ehl-i kitap’a karşı ilâhi ikazlar

Âli İmran sûresi 28. Âyette, “Mü’minler mü’minleri bırakıp da kâfirleri dost edinmesin” buyurulmuştur.

Hazret-i Abbas (r.a.)’dan rivayet edildiğine göre: Münafıkların reisi, Abdullah ibn-i Ubeyy ve arkadaşları Yahudiler ve müşriklerle dostluk yapıyor ve onları Müslümanların ahvâlinden haberdar ediyorlardı. Resûl-ü Ekrem (s.a.v.) aleyhine muzafferiyet ümid ediyorlardı. Nazil olan bu Âyet-i kerîme ile mü’minler bundan nehyedildi.

Bu ayetin tefsirine göre kim kâfirleri dost edinirse Allah Teâlâ’nın dostluğundan çıkmıştır. Kâfirleri dost edinenlerin Allah Teâlâ’dan ilişiği kesilmiş olur.

Âyette, “De ki: Allah Teâlâ ve resulüne itaat edin. Eğer Allah Teâlâ ve resulüne itaatten yüz çevirirseniz (kâfirlersiniz) Hak Teâlâ ise, kâfirleri sevmez” buyurulmuştur.

Rivayet edildiğine göre, münafık Abdullah ibn-i Übeyy: “Muhammed kendisine tâati, Allah Teâlâ’ya tâat gibi tutuyor. Ve bize Nasârânın, Îsâ’ya sevgisine benzer bir sevgi ile kendisini sevmemizi emrediyor” demeye başladı. Bunun üzerine bu Âyet-i kerîme nâzil oldu. Ve böyle bir şübhenin vârid olamayacağını gösterdi. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz.

“Bütün ümmetim Cennet’e girer, yalnız istinkâf edenler girmez” buyurdu. Dediler ki:

“Ondan kim istinkâf eder?”

“Bana, itaat eden Cennet’e girer, isyan eden istinkâf eder” buyurdular.

Âl-i İmran 99. ve 100. Âyetlerde de şöyle buyurulmuştur: “De ki: Ey Kitab ehli! Hak dîn, İslâm olduğunu bilirken, niçin îmân edenleri Allah yolundan döndürmek, istikâmetten ayırmak istiyorsunuz? Allah Teâlâ, yaptıklarınızdan gâfil değildir. Ey mü’minler! Eğer siz o Kitab verilenlerin içlerinden herhangi bir fırkaya itaat ederseniz, sizi îmân etmişken döndürür, kâfir ederler.”