Çocukluk anılarınızı hatırlayamamanızın sebebini merak ediyor musunuz?
Gençlik yıllarında beyniniz anılarınızı hafızanızda tutmak için gerekli olan yeteneklere sahip değildir.Tuhaf ve sinir bozucu bir his. Ev-video çekimlerini 2 yaşında, etrafta koşuşturan, gülüp dünyayı keşfederken görüyorsunuz. Ailenizin arkadaşları, ilk adımınız, ilk kelimeniz, ilk iziniz gibi ani durumlar hakkında söyledikleri veya söylediğiniz komik şeyler hakkında hikayeler anlatılır durulur. Çevrenizdeki dünyayla etkileşime girdiğinizi biliyorsunuz, ama hiçbirini hatırlayamıyorsunuz.
Çok az sayıda yetişkin, 3 yaşından önce başlarına gelen herhangi bir olayı hatırlayabilir, bilim adamları bunun gerçek nedenini ancak son zamanlarda anlamaya başlamışlardır.
1900'lü yıllarda Freud, çocukluk anılarını yetişkinler olarak kaybetmenin tuhaf olgusunu tanımlamak için “çocukluk çağı” terimini ortaya koydu. Onun teorisi, rahatsız edici cinsel içeriklerinden dolayı ilk anılarımızı bastırmamızdı, çünkü bu onun bütün MO'sı. Bazıları bu hipoteze katılıyor olsa da, son birkaç yıldır Emory Üniversitesi psikoloji profesörü ve çocuk bilişsel gelişimi alanında uzman olan Patricia J. Bauer'ın önderliğindeon yıl boyunca gerçekleştirilen bir takım çalışmafarklı bir sonuç ortaya çıkmıştır.
Araştırmacılar, 2005 yılında gerçekleştirilen yargıları tersine çeviren birtakım çalışmalar, üç yaşındaki çocuklara ve annelerine bebeklerinin hayatındaki önemli olayları anlattılar ve daha sonra bu olayları 5, 6, 7, 8 ve 9.yaş dönemlerinde hatırlamaları istendi. 6 ve 7 yaşındaki çocuklar, erken yaştaki olayların% 60'ını veya daha fazlasını hatırladılar, oysa 8 ve 9 yaşındakiler bu olayların% 40'ından ve ya daha azını hatırladılar. Çalışmalar, ergenliğe hazırlanırken, 7 yaş aralığının çocukluk anılarımızın kaybolmaya başladığı dönem olduğu inancını oluşturdu.
Deneyler, Bauer ve diğer bilim insanlarını, 3 yaşın altındaki çocukların anılarını korumak için gerekli olan karmaşık nöral mimariden yoksun olmaları ve hafızanın “makarna teorisi” olarak adlandırılmaya başladıkları sonucuna vardı.
Bauer, “Hafızayı bir kevgir ile karşılaştırıyorum” dedi. “Eğer kelebek makarna ile yemek yapıyorsanız, makarna kevgirin yüzeyinde kalıyor. Ama çubuk Makarna yapıyorsanız, deliklerden geçebilmektedir. Olgunlaşmamış beyin büyük deliklere sahip bir kevgir gibi bir yapıya sahiptir. ve küçük hatıralar kelebek makarna gibidir. Yaşlandıkça ya daha büyük makarna taneleri ya da daha küçük delikli bir ağ elde edersiniz. ”
Bauer ve ekibi de, bu ilk anıların bu kadar zor olmasının nedeninin bir kısmının, zaman algısı ve hatta kimliğimiz olmaksızın gerekli bağlamlardan yoksun olmasından kaynaklandığını teorileştirdi.
Ancak sorunun bir başka kısmı da şudur ki, erken çocukluk anılarının yoruma açık, güvenilmez bir yapıda olmasıdır. Araştırmasında, bilişsel bir psikolog ve insan hafızası uzmanı Elizabeth Loftus, ilk anılarımızın çoğunun aslında yanlış olduğunu buldu. 1991 yılında, gönüllülerin çocukluklarıyla ilgili bir dizi hikâye sunulduğu bir çalışma yaptı. Bu hikayelerden biri, alışveriş merkezinde kaybolmakla ilgili olarak, aslında doğru olmayan senaryoya dayalı bir hikayeydi. Gerçekte buna benzer bir olay var olmamasına rağmen, gönüllüler bu deneyimi zihinlerinde canlandırmaya kalkarak, yaşadıkları bu olayı hatırladıklarını iddia ettiler.
Diğer araştırmalar, annelerimizin bize anlattıkları hikayelerin, hayaller ve fanteziler gibi, kendilerine ait sahte hatıralar olduğunu da göstermiştir. Belki de bu yüzden bu anıların çoğunu 7'de kaybediyoruz, böylece çocukluğumuzu bırakabiliriz.
