Çocuğu tanımak

Çocuğun ne düşündüğünü merak eden anne-baba, çocuğunu terbiye etme ümidi vaat ediyor demektir. Unutulmaması gereken şey, çocuğun çocukça fakat zengin bir düşünce dünyasının olduğudur. Çocuğu eğitmek, öncelikle onu tanımaktan geçer. Bir insanın düşünce dünyası, onun kimlik ve kişiliğinin ipuçlarını verir. Çocuğa, eğer düşündüğünü ifade etme fırsatı verilirse, ne olursa olsun otoriteye itaat etmek şarttır anlayışı taşıyan “uysal” bir vatandaş olmayacak, otorite karşısında hak ve özgürlüklerini savunan özgün bir şahsiyet olacaktır. Çocuğa “evet” ya da “hayır” deme özgürlüğünü tanımak, onu başıboş ve kendi haline bırakmak değildir. Bir bakıma, insana Allah’ın doğuştan bahşettiği bir hakkı kullanma yol ve yöntemlerini öğretmektir. Mesela, bir çocuk sofrada ne kadar yiyeceğine kendi karar vermeli, fakat eğer ikinci öğün vakti gelmeden acıktığını gerekçe göstererek bir şeyler yemek istiyorsa, bu isteği ısrarlı bir biçimde reddedilmeli ve kararının sonucuna katlanması gerektiği vurgulanmalıdır. Çocuk bu şekilde kabul ya da reddettiği her şeyin kendisine bir sorumluluk yüklediğini yaşayarak öğrenmiş olacak, çocuk da “evet” ya da “hayır” diyemediği için hayatı boyunca kararsız bir tip olmayacaktır.