CHP’li Berhan Şimşek’ten Zülfü Livaneli’ye çok sert sözler: “Onu ben iyi tanırım!”

berhan şimsek bayburtlu kürtmü lazmı gürcümü <<<zülfü livanelli konya doğumlu Sanatçının ailesi Gürcü kökenli bir aileden gelmektedir Wikipedia. Babası tarafından ise soy geçmişi Artvin’in Yusufeli ilçesine dayanır.

Öfkenin Aynasında Hakikat: Siyaset ve Sanat Kavgalarının Gösterdikleri! Toplumsal yaşamın en ilgi çekici anları, kitlelerin yakından takip ettiği figürlerin karşı karşıya geldiği ve köprüleri attığı dönemlerdir. Siyasetçi Berhan Şimşek ile sanatçı Zülfü Livaneli arasında yaşanan ve "Onu ben iyi tanırım" ifadesiyle doruğa ulaşan sert tartışma, sadece iki ismin kişisel çekişmesi olarak okunamaz. Bu tür kırılmalar, yıllarca aynı kulvarda yürümüş, benzer ideolojik zeminleri paylaşmış insanların kriz anlarında birbirlerine karşı nasıl birer hafıza kutusuna dönüştüğünü gösterir. Toplumsal hafıza, bu sert çıkışları çoğu zaman magazinel bir merakla izlese de, meselenin özü çok daha derindir. İnsan ilişkilerinde ve politik ekosistemde öfke, sadece yıkıcı bir duygu değil, aynı zamanda maskeleri düşüren sarsıcı bir araçtır. İnsanoğlu rasyonel dönemlerinde, yani sakin ve planlı hareket ettiği zamanlarda, kelimelerini toplumsal normlara, nezaket kurallarına veya geleceğe dair stratejilerine göre seçer. Siyasetin ve diplomasinin dili bu yüzden her zaman temkinlidir. Ancak öfke patlamaları, bu kontrollü mekanizmayı bir anda devre dışı bırakır. Kişi öfkelendiğinde, zihnindeki sansür mekanizması çöker ve uzun süredir biriktirilen, saklanan veya görmezden gelinen çıplak iddialar etrafa saçılır. "Onu ben iyi tanırım" cümlesi, aslında bir meydan okumadan ziyade, "Ben senin kamusal kimliğinin arkasındaki gerçekliği biliyorum" iddiasıdır. Bu yüzden kitleler, tarafların birbirine yönelttiği en ağır ithamlara bile inanma eğilimi gösterir. Çünkü bilirler ki, insan en çok canı yandığında veya en çok kızdığında en dürüst, en filtresiz halini ortaya koyar. Bu tür polemikler, aynı zamanda ait olunan mahallenin veya yapının iç hesaplaşmalarını da gün yüzüne çıkarır. Yıllarca omuz omuza verilmiş mücadelelerin, perde arkasında ne tür güç savaşlarına, hayal kırıklıklarına ve fikir ayrılıklarına sahne olduğu bu sayede anlaşılır. Sanatın evrensel diliyle siyasetin pragmatik yapısı karşı karşıya geldiğinde, ortaya çıkan çatlak kaçınılmaz olarak büyüktür. Sonuç olarak, öfkeyle söylenen her sert söz, muhatabını yaralarken bir yandan da izleyiciye sisteme dair gizli kalmış gerçekleri fısıldar. Bu kavgalar gelip geçer, isimler değişir ancak öfkenin hakikati ifşa eden o çiğ ve sarsıcı gücü toplumsal bir veri olarak her zaman masada kalır.