Ahmet Hakan’dan YP’nin Göktaş iftirasına tepki! Özlale’ye “gayrimedeni” ve “pişkin” göndermesi!

İftira Siyaseti ve Pişkinliğin Çağdaş Portresi! Bugün siyaset sahnemizde ne yazık ki "çamur at, izi kalsın" anlayışının en pespaye, en fütursuz örneklerinden birini daha izliyoruz. Bir bakanın, bir devlet yetkilisinin haysiyetine, emeğine ve şerefine saldırmak o kadar sıradan, o kadar ucuz bir siyasi enstrüman haline geldi ki, ne Allah korkusu kalmış ne de kuldan utanma. Çamuru fırlatırken gösterilen o muazzam iştah, gerçekler gün gibi ortaya çıktığında yerini derin bir sessizliğe ya da daha da kötüsü, zeytinyağı gibi üste çıkma çabasına bırakıyor. Ahmet Hakan’ın, Bakan Göktaş’a yönelik iftirası belgelerle çöken Ümit Özlale için kullandığı "gayrimedeni" ve "pişkin" ifadeleri, tam da bu çürümüş tablonun adını koymaktadır. Ortada açık bir yalan, çökmüş bir iddia ve haksızlığa uğramış insanlar var. Normal, ahlaklı ve asgari düzeyde vicdan sahibi her insanın yapacağı şey bellidir: "Hata yapmışım, yanılmışım, özür dilerim" demek. Fakat modernlikten, çağdaşlıktan, ileri demokrasiden dem vuranların maskesi, tam da bu "özür" eşiğinde paramparça oluyor. Sözde çağdaşlık taslayanların, dillerinden "modern insan" söylemini düşürmeyenlerin, iş kendi hatalarıyla yüzleşmeye geldiğinde sergiledikleri bu arsızlık ve pişkinlik tam bir ibret vesikasıdır. Modernlik, sadece lüks salonlarda süslü cümleler kurmak ya da siyasi elitizm taslamak değildir; modernlik, ahlaktır, haysiyettir ve en önemlisi kendi yalanının altında kaldığında o erdemli mahcubiyeti yaşayabilmektir. Gayrimedeni insan asla mahcup olmaz, çünkü mahcubiyet bir iç disiplin ve ahlak belirtisidir. Pişkin insan ise suçluyken bile üste çıkmaya çalışır, çünkü onun lugatında haysiyet değil, sadece ne pahasına olursa olsun haklı çıkma hırsı vardır. Bu pervasız iftira furyası ve ardından gelen yüzsüzlük, sadece hedef alınan bakanların değil, toplumun adalet duygusunun da katledilmesidir. Özür dilemeyi bir zayıflık, pişkinliği ise bir siyasi maharet sayan bu zihniyet, toplumsal ahlakı kemiren en büyük virüstür. Gerçeklerin duvarına çarpıp darmadağın olanların, hiçbir şey olmamış gibi yollarına devam etmelerine, bu arsızlığa ve medeniyetsizliğe göz yummak, bu çürümeye ortak olmaktır. Siyaset, iftira atıp arkasına bakmadan kaçanların değil; sözünün sorumluluğunu taşıyan, hata yaptığında ise eğilip özür dilemesini bilen medeni insanların işi olmalıdır. iftira atmayı siyasi bir maharet, yüzleşmekten kaçmayı ise bir güç gösterisi sanan bu zihniyet, çökmeye mahkumdur. Maskelerin ardına saklanan sözde çağdaşlık, erdemli bir özür dileme cesareti gösterilemediği müddetçe sadece bir aldatmacadan ibaret kalacaktır. Toplum, yalanları yüzüne vurulduğu halde arsızca üste çıkmaya çalışan bu pişkinliği ve medeniyetsizliği unutmayacak; siyasi ahlakı ve insan onurunu hiçe sayanları en nihayetinde kendi çamurlarında baş başa bırakacaktır.