Hürmüz Boğazı’nda yaşanan tıkanıklık ve küresel petrol piyasalarında her gün kırılan yeni rekorlar, Orta Doğu eksenli jeopolitik gerilimlerin aslında kimlerin değirmenine su taşıdığını açıkça gözler önüne seriyor. Umman Dışişleri Bakanı Bedir el-Busaidi’nin ABD ve İran’a yönelik yaptığı diyalog ve müzakere çağrısı, küresel ticaretin ve enerji hatlarının güvenliği açısından kritik bir diplomatik hamle olarak görünse de, madalyonun arkasındaki ekonomik gerçekler çok daha farklı bir senaryoya işaret ediyor. İlk bakışta birbirine tamamen zıt iki düşman kutup gibi duran ABD ve İran, mevcut gerilimi sürdürülebilir bir stratejiye dönüştürerek arka planda karşılıklı bir çıkar ilişkisi yürütüyor olabilir. Siyaset sahnesindeki bu kontrollü gerilim dalgası, küresel piyasalarda yapay bir arz endişesi yaratarak petrol fiyatlarını sürekli yukarı yönlü tetikliyor. Bu durumun en somut kazananı ise hiç kuşkusuz başta tarafların kendileri olmak üzere petrol üreticisi ülkeler oluyor. ABD, artan fiyatlar sayesinde kendi yerel enerji sektörünü ve kayaç petrolü üretimini devasa karlılıklara ulaştırırken; İran, ambargolara ve kısıtlamalara rağmen yükselen varil fiyatları üzerinden illegal ya da alternatif kanallarla ekonomisine can suyu sağlamaya devam ediyor. Hürmüz Boğazı’nın felç olması ve deniz trafiğinin tehlikeye girmesi, dünya genelindeki ithalatçı ülkeleri ve son tüketiciyi ağır bir ekonomik yük altında bırakırken, krizin asıl aktörleri olan Washington ve Tahran yönetimleri bu kontrollü kaos ortamını kendi iç ve dış siyasi emelleri için sonuna kadar kullanıyor. Sonuç olarak, diplomatik çağrılar ve barış masası söylemleri uluslararası kamuoyunu meşgul ederken, iki ülkenin danışıklı bir dövüş içerisindeki bu gerilimi uzatabildikleri kadar uzatarak mevcut ekonomik konjonktürden maksimum faydayı sağlama stratejisi gütmesi son derece güçlü bir ihtimal olarak karşımıza çıkıyor.