Kadınlar başörtülerini çıkarıp neden yere attı?
Kadınlar başörtülerini çıkarıp neden yere attı?
Yücel Kaya
İstanbul’un kalbi, fethin mührü Fatih Camii, bu Kadir Gecesi’nde asırlardır şahitlik etmediği kadar ağır ve bir o kadar da yakıcı bir feryada ev sahipliği yaptı.
Bin aydan hayırlı o mübarek gecede, gökyüzünden rahmet yerine sanki utanç sağanakları boşaldı.
Kadınlar Kadir Gecesi’nde teravi namazı sonrasında başörtülerini çıkarıp alt katta namaz kılan erkeklerin ayaklarının önüne attı.
Olay sosyal medyaya bir anda yayıldı.
Yıllardır başörtüsü mücadelesi veren bu kadınlar ne oluyordu da başörtülerini çıkarıp erkeklerin ayaklarının önüne yere seriyordu?
Aklıma Milli Mücadele yıllarına ait bir olay geldi.
31 Ekim 1919'da Maraş'ta işgalci Fransız askerleri ve Ermeni çetecileri, Türk kadınlarına sataşarak bir genç kızın başörtüsünü açmaya çalışmışlardı. Askerlerin "Burası artık Türklerin değil, Fransız memleketidir; burada çarşafla gezilmez!" demesi üzerine olay yerine yetişen Sütçü İmam, silahını ateşleyerek bir Fransız askerini öldürmüş ve direnişin ilk kıvılcımını çakmıştı.
Şehirdeki gerilim tırmanırken, 28 Kasım 1919 günü Maraş Kalesi'ndeki Türk bayrağı indirilmiş ve yerine Fransız bayrağı çekilmişti.
Cuma vakti geldiğinde halk namaz için Ulu Cami'de toplanmıştı. Ancak caminin imamı Rıdvan Hoca, minbere çıkmış ve kalesinde kendi bayrağı dalgalanmayan, hürriyeti elinden alınmış bir millete cuma namazı kılmanın farz olmadığını ifade etmişti.
Bu sözler üzerine Maraş halkı, "Bayrağımız dalgalanmadıkça namaz kılmayız!" diyerek kaleye yürümüş, Fransız bayrağını indirip Türk bayrağını yeniden göndere çekmişti. Kadınlar tesettürüyle Maraş’ta rahatça dolaşır hale gelmişti.
Namaz ancak bu olaydan sonra kılınabildi.
Başörtüsü kadınlarımız, kızlarımız için o kadar önemliydi ki Sütçü İmam gözünü kırpmadan o başörtüsünü açan alçağı alnının orta yerinden vurmuş ve ardından Maraş’ı özgürlüğüne kavuşturmuştu.
Peki ne oluyordu ki İstanbul’da Fatih Camisinde Müslüman kadınlar o değerli başörtülerini erkeklerin ayağının önüne atıyordu?
Tarihi ve kültürel bağlamda kadınların başörtülerini çıkarıp erkeklerin ayaklarının önüne atması, genellikle "toplumun namusuna, onuruna veya varlığına yönelik en uç noktadaki tehdidi" simgeleyen sarsıcı bir protesto ve çağrı biçimi olarak töre haline gelmişti.
Geleneksel toplumlarda başörtüsü, bir kadının mahremiyeti ve dokunulmazlığı olarak görülür. Bir kadının bunu kendi rızasıyla çıkarıp ortaya atması;
"Artık korunacak bir şey kalmadı, namus ve hürriyet elden gidiyor, son çare sizsiniz" mesajı taşır.
Bu, erkeklere yönelik en sert ve sarsıcı "yardım" çağrısıdır.
Bu eylem, o toplumdaki erkeklerin koruyuculuk görevini yerine getiremediğine dair ağır bir sitemdir. Başörtüsünün yere atılması, sembolik olarak şu anlama gelir:
- "Eğer bizi ve değerlerimizi koruyamıyorsanız, bu örtünün bir anlamı kalmadı."
- "Bizim örtümüz yerlerdeyse, sizin başınız dik gezemez."
- "Eğer savaşmayacaksanız, bu örtüleri siz takın; biz sizin yerinize savaşalım."
Özetle; bu eylem bir teslimiyet değil, aksine karşı tarafı (erkekleri veya toplumu) harekete geçirmek için yapılan, duygusal yükü en ağır "şeref ve haysiyet" uyarısıdır.
Kadir gecesinde Müslüman kadınların başörtülerini yere bırakmasının amacı da buydu.
İslam’ın ilk kıblesi Mescid-i Aksa’nın tam 19 gündür Siyonist çizmeleri altında inlemesi, kapılarına kilit vurulması ve müminlerin alnının secdeden mahrum bırakılması, sabır taşını en orta yerinden çatlatmıştı.
Ve o gece, söz bitti; yerini sessiz ama kainatı sarsan bir eyleme;
Kadınlar başörtülerini yere bıraktı.
Türk ve İslam geleneğinde kadının başörtüsünü yere atması, sıradan bir protesto değil, tarihin en ağır imdat çığlığıydı.
Bu, "Size söyleyecek sözümüz kalmadı" demekti.
Bu, "Eğer kutsallarımız çiğnenirken susuyorsanız, bizden size ne hayır gelir?" haykırışıydı.
Fatih Camii’nde erkeklerin ayaklarının önüne düşen her bir başörtüsü, aslında bu ümmetin üzerine serpilmiş ölü toprağını silkelemek için atılmış birer kor ateşti.
Kadınlar, ellerindeki o mukaddes örtüleri erkeklerin ayaklarının önüne bırakırken, aslında bir aynayı tarihin yüzüne tuttular.
Bu hareket; koruyucu gücüyle övünen, namus ve şeref kavramlarını dilinden düşürmeyen her erkeğe sorulmuş en keskin bir soruydu.
"Mescid-i Aksa mahzun, ilk kıble prangalıyken sizin izzetiniz nerede?"
Kadir Gecesi’nin o manevi ikliminde, semaya açılan ellerin arasına süzülen bu eylem, Kudüs ile İstanbul arasında kanayan bir köprü kurdu.
Mescid-i Aksa’nın kapalı kapıları ardındaki yalnızlığı,
Fatih’in avlusunda yere düşen örtülerle dile geldi.
Kadınların bu sarsıcı eylemi, meselenin sadece siyasi bir kriz değil, doğrudan bir haysiyet sınavı olduğunu tüm dünyaya ilan etti.
İstanbul’un fethinin sembolü Fatih Camii, Kudüs’ün özgürlüğü için bir feryat merkezine dönüştü.
Başörtüsünün yere bırakılması, suskun kalan vicdanlara indirilmiş bir manevi tokattı.
İlk kıblemiz 19 gündür ibadete kapalıyken, bu eylem "Artık ayağa kalkın!" demenin en dramatik yoluydu.
Fatih Camii’nin avlusunda başörtüsünü bırakan kadınlar, aslında tüm İslam coğrafyasına şu acı mesajı verdi:
"Kutsalımız işgal altındaysa, bizim örtümüzün gölgesi size haramdır."
Bu ajitasyon değil, tarihin en eski ve en yaralı damarından akan bir hakikat selidir.
Mescid-i Aksa hürriyetine kavuşana kadar, bu ağır hüzün ve bu onurlu duruş, vicdanı olan her erkeğin rüyalarını bölecektir.
Bu olay ile erkeklere şu 3 mesajı verildi:
- "Eğer bizi ve değerlerimizi koruyamıyorsanız, bu örtünün bir anlamı kalmadı."
- "Bizim örtümüz yerlerdeyse, sizin başınız dik gezemez."
- "Eğer savaşmayacaksanız, bu örtüleri siz takın; biz sizin yerinize savaşalım."
Peki ya Müslüman erkekler..
İlk kıblemizin kapısına kilit vurulurken.
Siz ne yapıyorsunuz?
Başınız dik, geziyor musunuz?
