Zafer görmek isteyen Lozan’a değil Ayasofya’ya baksın

Her defasında gerçekleri eğip büküyorlar. Tarihi hakikatlerin üzerini kalın perdelerle örtmekten hiç çekinmiyorlar. Resmî belgelerle kanıtlanmış olayları bile kendi kafalarına göre anlatıp akıl almaz çarpıtmalara imza attıklarına şahit oluyoruz.

Ne yalan söyleyelim, artık bıktık bunların masallarını dinlemekten. Bir asırdır hep aynı yalanların sakız gibi çiğnenmesi canımıza tak etti.

Baskıyla, koruma kanunuyla nereye kadar yol alacaklar acaba? Hayır, gerçeklerin bir gün ortaya çıkmak gibi kötü(!) bir huyu var, ama bunlar ona da inanmıyor. İnansalar, aksini ortaya koyan onca bilgi ve belgeye rağmen, hâlâ Lozan’ı “zafer” diye pazarlamazlardı zaten.

Önceki gün Lozan Barış Antlaşması’nın 97. sene-i devriyesiydi ve hepiniz gördünüz işte. Sayısız isimden yine Lozan güzellemeleri dinledik her zaman olduğu gibi.

Kimi, bugünkü Türkiye Cumhuriyeti’nin sınırlarını da belirleyen Lozan’ı “ülkemizin tapu senedi” olarak nitelendirdi. Kimi de neresinden bakarsanız bakın “hezimet” denilebilecek bir muahedeyi milyonlarca insana “büyük bir diplomasi zaferi” olarak yutturmaya kalktı.

Neymiş, Lozan Barış Antlaşması, Türkiye’nin, mutlak bağımsız ve egemen bir devlet olarak doğduğunu tescil eden belgeymiş.

Neymiş, Lozan Antlaşması, zaferimizin bizi yok etmek isteyen emperyalist devletlere onaylatılmasıymış.

Söylesenize, Osmanlı’nın tasfiyesine “hukukî statü” kazandıran Lozan’ın neresi “büyük bir diplomasi zaferi” Allah aşkına? Ya da şöyle soralım: “Türkiye Cumhuriyeti’nin tapu senedi”nin, Osmanlı topraklarının yüzde 80’inin tapusu teslim edilerek alınması gurur duyulacak bir husus mu?

•

Laga-luga yapmaya hiç gerek yok. Zira gerçekler kabak gibi ortada. 

Çok açık ki, Sevr’le ölüm gösterilen bu ülke, Lozan’la sıtmaya razı edilmiştir. Bu anlaşmayla kendi değerlerinden koparılan Türkiye, resmen Batı’ya uydu yapılmıştır. Merhum Kadir Mısıroğlu’nun ifadesiyle Lozan’da “Türk’ün şahsında İslâm’dan intikam alınarak, bütün bir İslâm dünyası başsız bırakılmıştır.”

Yani Lozan bir zaferdir, ama bizim zaferimiz değildir. Bu “zafer”, 12 milyon kilometrekare vatan toprağını yağma ettirenlerin zaferidir. 

Evet, 24 Temmuz 1923 iddialarımızı bitiren tarihin adıdır. Çünkü Türkiye bu tarihte başkalarının iddialarına ve projelerine bağımlı hale getirilmiş, kendi ayağına bırakın kurşun sıkmayı, adeta şarjör boşaltmıştır.

Lozan’ın ne büyük bir kayıp ve yenilgi olduğunu “Lozan kahramanı” diye lanse edilen İsmet İnönü dahi itiraf ediyor. Evet evet, yanlış okumadınız. Bugün bir kısım çevrelerce göklere çıkarılan İsmet Paşa, Lozan’da bütün fedakârlıkları yaptığını belirtip, sınır, azınlıklar, adli kapitülasyonlar, hatta Duyun-u Umumiye konusunu bile İtilaf devletleri lehine çözümlediklerini söylüyor. 

Diyeceğimiz o ki, bugünlerde gerçek bir zafer görmek isteyenler, Lozan’ın yıldönümünde müzeden tekrar camiye dönüştürülen Ayasofya’ya bakabilirler. Yetmezse, Türkiye’nin büyük bir güç olabilmesi, kendi kararlarını kendisi alabilmesi için durmaksızın çalışan AK Parti’nin tarz-ı siyasetini inceleyebilirler.

•

Türkiye, Ayasofya’yı prangalarından kurtararak, artık geleceği kuracak bir medeniyet hamlesini de başlatmıştır. Fethin sembolünün aslına rücu ettirilmesiyle Batı’nın projeleri çöpe atılmış, tam bağımsız Türkiye olmanın fitili ateşlenmiştir.

Önümüzde zorlu bir yol olduğu kesin. Ama unutmayın! Büyük hedeflere büyük adımlarla yaklaşılır. 

Ne diyelim, Allah hak yolunda ilerleme irade ve cesaretini gösterenlere kolaylık versin. Allah, bu ülke için taş üstüne taş koyanların ayağını taşa değdirmesin.