Lânet, hilafet ve harf devrimine dair…

Ayasofya’nın aslına rücu ettirilmesinden bu yana içerideki Bizans artıkları kendilerine gelemedi bir türlü.

Baksanıza, hâlâ veryansın ediyorlar. Hâlâ hop oturup hop kalkıyorlar.

Görüyorsunuz yaptıklarını.

Önce Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş’ın, Ayasofya’daki Cuma hutbesinde Atatürk’e lânet okuduğunu iddia edip ayağa kaldırdılar ortalığı.

Halbuki yoktu öyle bir şey. Diyanet Reisi, sadece bir tespitte bulunmuştu. Atatürk’ün adını zikretmeksizin “Bizim inancımızda vakıf malı dokunulmazdır. Dokunanı yakar. Vakfedenin şartı vazgeçilmezdir, çiğneyen lânete uğrar” demişti.

Neresi yanlıştı bu cümlenin? Neresi yanlıştı ki bir kaşık suda fırtına kopartıldı anında? 

Ne yani, inancımızda vakıf malı dokunulmaz değil mi yoksa? Söylesenize, vakfedenin isteklerinin hilafına hareket edenlerin lânete uğrayacağına inanılmıyor mu bizim kültürümüzde?

•

Türkiye’de vakıf hukukunu en iyi bilen isimlerden biri olan Medipol Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Mehmet Akif Aydın daha önceki gün söyledi. Anadolu Ajansı’na verdiği röportajda, beddua etmek ve lânet okumanın büyük vakfiyelerin hepsinde bulunduğunu belirtip, “Bu durum gelenekseldir, çünkü hiç kimse vakfının değiştirilmesini arzu etmez” dedi.

Konunun uzmanı böyle diyor ama, bir grup azgın azınlık hâlâ çıngar çıkarmakla meşgul. 

Peki, ne olacak o halde? Sırf laikçi tayfa öyle istiyor diye bazı gerçekler dillendirilmeyecek mi? Bilal Erdoğan “Gelişmenin alfabeyle alakası yok” dediği için linç edilirken kulağımızın üzerine yatıp olan bitenlere sessiz mi kalacağız?

“Gardrop Atatürkçüleri” çağdaşlığın alfabeyle ilgisi olduğunu düşünüyorsa eğer, Japonya ve Çin niye alfabesini değiştirmedi o zaman? Ya da çarlığa son veren Sovyet devriminin ardından neden yazıya dokunulmadı mesela? 

•

Şurası çok net: Harf inkılabı, bu toplumun kültür hafızasını yok etmeye matuf bir girişimdi. Batılılar, bin yıllık tarihimize sırt dönüşün ilanı olan bu inkılapla birlikte, topla-tüfekle işgal edemedikleri ülkemizi içeriden zihnen teslim aldı. 

10 dil bilen felsefe profesörü Teoman Duralı, “soykırım” diye nitelendirir harf devrimini bu yüzden. “Türkiye’nin yeniden bağımsızlığına kavuşması alfabenin değişmesine mi bağlıydı?” diye sorarak “Yapacağınız en büyük katliam kültür soykırımıdır. Alfabenin değiştirilmesi de tam olarak budur” saptamasında bulunur.

•

Evet, kim ne derse desin, “harf devrimi” adı verilen devrim, kültür ve medeniyet kalıtımımızı kopararak bizi geriye götürmüştür. Peyami Safa’nın tespitiyle, Türk milletini “yeryüzünde milli kütüphanesine girip de tek kelime okuyamadan çıkan biricik millet” yapmıştır. 

Lafı fazla uzatmanın gereği yok. 

Sadece bizim değil, Atatürkçülüğünden şüphe duyulmayan isimlerin bile ifade ettiği hususlar bunlar zaten.

Attila İlhan’ın harf devrimi için “Böyle sululuk olmaz” dediğini hepimiz biliyoruz öyle değil mi? 

Peki, Atatürkçülerin bile savunamadığı bazı devrimleri, bu devrimlerden en büyük zararı gören muhafazakâr camia nasıl oluyor da savunabiliyor o halde? “İslam ümmetinin birliği” demek olan hilafete, kendilerini “İslamcı” olarak nitelendiren çevrelerde niçin “öcü” gibi bakılıyor? Veya vakıf mallarıyla ilgili geçmişten tevarüs edilen teamüller neden birden bire yok sayılmaya çalışılıyor?

İçinde bulunduğumuz ahval ve şeraitte sorulması gereken asıl sorular bunlardır. Gerisi laf-ı güzâftır.