Ulu çınarlar fırtınalı diyarlarda yetişirler
Ulu çınarlar fırtınalı diyarlarda yetişirler
MUSTAFA ÇELİK
“Fırtınalı diyarlarda yetişmek”; zorluklar, mücadeleler ve çalkantılı şartlar içinde büyümeyi, olgunlaşmayı gerçekleştirmektir. Bu, sıradan bir yaşamı değil; sıkıntıların, risklerin, fedakârlıkların olduğu bir yolu seçmek demektir. Peygamberin öğrettiği Kur’an ve Kur’an’ın uygulaması olan Sünnet, yani peygamberimizin hayatı, her devirde, her coğrafyada Rabbe hakkıyla teslim olmuş Rabbanîler yetiştirecektir. Yetişen bu Rabbanîler insanlara hak bilgiler öğretecekler, insanlara hak ile yön verecekler, gerekirse Allah yolunda mücadele edeceklerdir.
“Nice peygamberle birlikte birçok Rabbanîler (bilginler) savaşa girdiler de, Allah yolunda kendilerine isabet eden (güçlük ve zorluk)tan dolayı ne gevşeklik gösterdiler ne de boyun eğdiler. Allah sabır gösterenleri sever.” (Âli İmran Sûresi/ 146)
Her insan, yaşam yolculuğunda bir yere ait olmayı, kök salmayı ve anlamlı bir iz bırakmayı ister. Fakat bazıları için bu yolculuk, diğerlerinden çok daha çetindir. Onlar, fırtınalı diyarlarda büyür. Her adımı rüzgâr, her nefesi mücadele kokar. Sıradan hayatların konforlu sokaklarından değil, dikenli yollardan geçerler.
Fırtınalı bir coğrafyada yetişmek, sadece dışsal zorluklarla değil; içsel bir savaşla da yüzleşmektir. İnsanın kendini aşması, sınırlarını tanıması ve gerekirse o sınırları zorlaması gerekir. Bu, yüreği olanların işidir. Çünkü o yolda yürümek bedel ister. Kaybedilen uykular, vazgeçilen rahatlıklar, çoğu zaman anlaşılamamak... Her biri ödenen bir bedeldir.
Ama bazı insanlar vardır ki, bu yolu isteyerek seçerler. Çünkü bir davaları vardır. Adalet, hakikat, özgürlük ya da insanlık adına bir sözleri vardır bu dünyaya. Onlar, hayatlarını anlamlı kılmak için fırtınaya yürürler. Ve ne zaman düşseler, yeniden ayağa kalkmayı bilirler.
İşte bu yüzden denir ki: Fırtınalı diyarlarda yetişmek, bedel ödemeye katlanmaktır. Bu dava adamlarının işidir. Herkesin taşıyamayacağı bir yükü omuzlamak, herkesin yürüyemeyeceği bir yolda yürümektir bu. Ve sonunda, dünya değişmese bile insan değişir. Daha güçlü, daha inançlı ve daha insan kalmayı başararak...
Hayatın en keskin öğretmeni, zaman değil; zorluktur.
Rüzgârın önünde eğilmeyen, fırtınanın ortasında kök salan çınarlar gibi insanlar da ancak çetin yollarla büyürler. Güneşin her daim parladığı yerde gölgeye kim ihtiyaç duyar ki? Asıl karakter, gökyüzü karardığında, sığınacak yer olmadığında kendini gösterir.
Ulu çınar olmak, sadece ayakta kalmak değildir. Diğerlerine de gölgelik olmak, rüzgârı kesmek, toprağı tutmaktır. Ama bu, bir anda olmaz. Her yara bir halka bırakır gövdesinde, her düşüş bir güç katar köklerine. Zorluklar, önce seni sınar, sonra seninle bütünleşir.
Kimi insanlar düz yollarda yürümeyi arzular; oysa asıl değer, yokuşu tırmananın ardında gizlidir. Çünkü hayat, fırtınadan kaçanları değil, onunla yürümeyi öğrenenleri büyütür. Onlar ki, gözyaşını toprağa akıtır; gün gelir, o toprakta umut yeşerir.
Ve bir gün herkes gölgesine sığındığında, kimse bilmez o ulu çınarın ne fırtınalardan geçtiğini.
Yokuşları aşmanın bedeline katlanmayan düz ova yürüme hakkına kavuşamazlar. Hayat, bazen önümüze dimdik bir yokuş çıkarır. Nefesimizi keser, dizlerimizi titretir, kimi zaman geri dönmeyi bile düşündürür. Ama işte tam da o noktada, karakterimizi belirleyen bir karar veririz: Devam mı, vazgeçmek mi?
Yokuşlar, sadece fiziksel değil, zihinsel sınavlardır. Bir sınav kazanmak, bir işi sürdürmek, bir ilişkiyi ayakta tutmak... Bunların her biri yokuş gibidir; terletir, sabır ister, azimle tırmanmayı gerektirir. Ama herkes bilir ki o yokuş aşılmadan, ardındaki düz ovaya ulaşılamaz.
Düz ova, emekle gelen huzurun adıdır. Rahat nefes almanın, başını yastığa huzurla koymanın, “Ben elimden geleni yaptım” diyebilmenin ödülüdür. Fakat bu ödül, sadece bedelini ödeyenlere verilir. Kimseye durduğu yerden, çaba göstermeden ova sunulmaz.
Zaman zaman şikâyet ettiğimiz zorluklar, aslında içimizdeki gücü ortaya çıkaran aynalardır. Yokuşlar bizi biz yapan, yontan, şekillendiren yollar... Ve biz, ancak o yolları yürüyerek büyürüz.
Milletlerin mayasını yoğuran, yönünü tayin eden ilim ve fikir insanlarıdır. Bizim âlimlerimiz, mütefekkirlerimiz ve dava adamlarımız kolay şartlarda değil, fırtınalı zamanların, çetin imtihanların içinden geçerek yetişmiştir. Eğer bu değerlerin kıymetini bilmezsek; sadece onları değil, aslında kendi kimliğimizi ve geleceğimizi de yitiririz.
Tarihin en zorlu dönemlerinde, karanlık göklerin altında, sarsılan toprağın ortasında boy veren çınarlarımız oldu bizim. Âlimlerimiz, mütefekkirlerimiz, dava adamlarımız… Onlar, kolay zamanların değil, fırtınalı çağların mahsulüdür. Susmanın acıya dönüştüğü, konuşmanın bedel olduğu devirlerde; susmadılar, sarsılmadılar, eğilmediler.
Her biri bir meşale oldu; karanlıkları yaktılar. Cehalete, zulme, teslimiyete karşı ilimle, fikirle, imanla direndiler. Çünkü onlar sadece kendilerini değil, bir nesli, bir ümmeti, bir milleti taşımakla yükümlü olduklarının farkındaydılar.
Ama biz… Biz ne kadar farkındayız bu kıymetin? Fırtınalarda büyüyen çınarları unutursak, ilk rüzgârda savruluruz.