Nefsimizi boşuna aç bırakmayalım…
Ramazan geldi hoş geldi…
Ramazan…
İyilik…
Güzellik…
Paylaşma… ayıdır…
Bu ayda değişim ve dönüşüm yaşamalıyız..
Rabbim oruç, namaz gibi ibadetleri, bize ne için emretti?
Bunu iyi tefekkür etmeliyiz…
Derinlemesine düşünmeliyiz…
Allah’ın bizim namazımıza ihtiyacı var mı?
Rabbimizin bizim orucumuza ihtiyacı var mı?
Yok…
Rabbim, bu ibadetlerle bizim terbiye olmamızı murad ediyor…
Oruç tutarken, nefsimizi aç bırakıyoruz…
Fakat başkasının hakkına göz dikiyoruz…
Mesela…
Aracınızla yol alırken, trafik yoğunluğunda, sinyal vermeden birden sola veya sağa geçerek, uyanıklık yaparak, öne geçiveriyoruz…
Otobanda yol tıkalı, uyanıklık yaparak emniyet şeridine geçerek herkes dururken, biz ilerliyoruz…
Şehir merkezinde aracımızla ilerlerken, olur olmaz yerde korna çalıyoruz…
Korna çalarken, çevredeki binalardan birinde uyuyan bir bebek, korna sesiyle korkarak uyanıyor…
Korna çalarken, derdinden inleyen yaşlı bir teyzemizi rahatsız ederek, derdine dert katıyoruz…
Aracımızla yol alırken, şoförlüğümüze güvenerek, diğer araçların arasından kıvrak hareketlerle yol alırken, acemi olan bir şoför kardeşimizi korkutuyoruz…
Özellikle yaya geçidine hızla yaklaşarak, oradan geçmekte olan kardeşimizi endişeye sevk ederek, korkmasına vesile oluyoruz…
Neden, trafikten misaller verdim…
Müslüman kardeşlerimin, en çok hata yaptığı alanlardan birisi de onun için…
Ve maalesef birçok kardeşimiz, yaptığının yanlış ve hata olduğunu; dolayısıyla günah olduğunu bilmemektedir…
Kul hakkına tecavüz olduğunu, idrak etmemektedir…
Ha yol çalmışsınız, ha birisinin cebinden para çalmışsınız…
Acaba farkı var mıdır?
Kul hakkının, helalleşmedikçe bağışlanmayacağı hususunda, Peygamber Efendimiz şöyle buyurmuştur: “Kim bir kimsenin haysiyetine, koruması altındaki bir şeye haksızlık etmiş ise ne dinar ne de dirhemin olduğu bir günden önce, onunla helalleşsin (Değilse o gün) salih ameli varsa yaptığı haksızlık kadar ondan alınır; eğer sevapları yoksa hak sahibinin günahlarından alınıp, ona yüklenilir.” (Buhari, Rikak, 6053)
Ebû Hüreyre radıyallahu anh’den rivayet edildiğine göre, Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem Efendimiz:
“Müflis kimdir, biliyor musunuz?” diye sordu. Ashâb:
- Bizim aramızda müflis, parası ve malı olmayan kimsedir, dediler. Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem:
“Şüphesiz ki ümmetimin müflisi, kıyamet günü namaz, oruç ve zekât sevabıyla gelip; fakat şuna sövüp, buna zina isnâd ve iftirası yapıp, şunun malını yiyip, bunun kanını döküp, şunu dövüp, bu sebeple iyiliklerinin sevabı şuna buna verilen ve üzerindeki kul hakları bitmeden sevapları biterse; hak sahiplerinin günahları kendisine yükletilip, sonra da cehenneme atılan kimsedir” buyurdular. (Müslim, Birr 59.)
“Kim zerre kadar iyilik yapmışsa onu görür. Kim de zerre kadar kötülük yapmışsa onu görür.” Zilzal Suresi: 7-8
