Özal’ın atom bombaları
Bu ülkenin milli liderlerinden rahmetli Turgut Özal, zamanında nükleer santral görünümü altında uranyum zenginleştirmek için nasıl yatırım yapılması gerektiğini araştırır. Bürokrasiden bilgi talep eder. Her dönemin derdi olan bürokrasi o günlerde de Özal’ın talebi için sağıra yatar ve bilgi vermez. Özal da güvendiği dostlarından araştırma yapmasını ister. Fakat dönemin askeri ve bürokratik vesayetinin karşı çıkması ve de Amerika’nın birileri tarafından haberdar edilmesi nedeniyle proje rafa kalkar. Böylece memleketin güvenliğini güvenceye alacak olan en önemli projelerinden biri memurların eliyle daha filiz tutmadan bitirilmiş olur.
Bugün nükleer bir güç olmamamız yüzündendir ki Rusya, Türkiye ve Suudi Arabistan’ı uyarıp, Suriye’ye girmemiz halinde kendi askerleri ve çıkarlarını korumak için taktik (savaş meydanında kullanılan) atom bombalarını kullanmakla tehdit ediyor. Mahallenin çulsuz, cahil ama silahlı serserileri gibi önüne gelene sataşan Rusya, ellerindeki binlerce atom bombasına güvenerek tehdit etme cüretinde bulunuyor. Yoksa silah bağlamında elinde atom bombası dışında düşmanını korkutacağı iyi silahları bulunmuyor. Ellerindeki silahların hepsi eski ve güncel teknolojik aksamlardan yoksunlar. Bizler insansız hava aracına (İHA) füze bile takabilirken, Ruslar hâlâ İHA teknolojisine sahip değiller. Elektronik harpte de Rusların çok ilerisindeyiz. Ne var ki atom bombaları var ve bu avantajı kullanarak istediği ülkeyi tehdit veya işgal edebiliyor.
Böyle belaların ve musibetlerin tek faydası; zayıf ülkeleri kendi savunma sanayisini geliştirmeye zorlamasıdır. Geçtiğimiz hafta Suudi siyasi analist Dahham El Enazi Rus televizyonuna çıkarak, Suudi Arabistan’ın atom bombasına sahip olduğunu ve süper güçlerin de bunu bildiğini söyledi. 1970’lerde Pakistan nükleer sanayisini geliştirmeye karar verdiğinde yeterli finansal kaynak bulamayınca, Suudi sarayı üretilecek atom bombalarından kendilerine de verilmesi halinde destek olabileceğini söyler. Dönemin Pakistan Cumhurbaşkanı -ki o da Pakistan için milliydi ve bir ABD suikastına kurban gitti- “bizim başarımız sizin başarınızdır” diyerek teklifi kabul etti. El Enazi’nin bahsettiği atom bombaları büyük ihtimalle Pakistan’a ürettirdiği bombalar oluyor.
Bu bilginin ifşası Rusya’ya güzel bir cevap oldu. Türkiye ise, Rus tehdidine Aselsan’ın ürettiği Koral ile karşılık verdi. Bu sistem düşman füzelerinin ve uçaklarının radarlarını karıştırarak, füzeleri başka tarafa yönlendirme özelliğine sahip. Eğer Rusların Koral’dan korktuklarını öğrenmeseydim her zaman ki gibi kendimize ait olanı abartıyoruz diyecektim. Ancak Rus askeri yetkililerin Koral’ın radarları körelttiğini itiraf etmeleri, sisteme olan güveni artırıyor. Demek ki, S-400 füzeleri, SU-34’ler ya da seyir füzelerinden gelebilecek tehlikeyi kısmen ya da tamamen bertaraf etmek mümkün olabilecek. Belki de düşman füzesi düşmana yönlendirilerek düşmanı kendi füzesiyle yok etmek mümkün olacak.
İtiraf edeyim, önceki milli silahlarla bu kadar gururlanmamıştım. Bir piyade tüfeğini 21. yüzyılda üretebilmek gururlanacak bir şey değildi. Topu keşfetmiş Fatih’in torunlarının dış yardımla Obüs üretmesi göğsümüzü kabartamazdı. Fakat Hz. Musa’nın asasının sihirbazların yılanlarını yutması gibi bir sistem üretip diğer tüm sistemleri felç edebilmek bir başarıdır ve gurur kaynağıdır.
Aselsan’ı ve Koral’ı araştırırken bir şey dikkatimi çekti. Elektronik harp sistemlerinin geliştirilmesinde diğer bir milli lider olan rahmetli Erbakan’ın da çok katkılarının olduğunu ve Aselsan’ın kendisinin bilgisinden istifade ettiğini anladım. Şunu da anladım ki millet için milli olanı sadece milli devlet adamları yapıyor. Ülke savunması için milli ve silah gibi iki unsurun birlikte olması önemlidir. Fakat milli değilseniz silahınızın varlığı bir şey ifade etmiyor. Gayri milli biri gidip, onları ihbar eder, diğeri ifşa eder ve siz ortada öylece kalırsınız. Önce milli olmak lazım. Vatanını nefsinden daha çok sevenler yani milliler silahı zaten elde ederler.