İrade Duvardan Daha Serttir!
İrade Duvardan Daha Serttir!
ALİ OSMAN AYDIN
Beytüllahim, üç dinin hafızasında var olan nadir şehirlerden biri…
Hz. İsa burada doğdu. Bu yüzden bu şehir, Vatikan’dan sonra Hristiyanlığın en kutsal mekânlarından biri kabul edilir.
Yahudi geleneğinde ise Beytüllahim, ‘Kral Davut’un doğduğu şehirdir. Hz. Davut, İsrail’in kurucu kralıdır.
Benzer nedenlerle İslam’da da Hz. İsa ve Hz. Meryem’in yaşadığı şehir olarak değerli bir yerdir.
Kudüs’e uzaklığı 10 kilometreden az olan bu şehir, günümüzde İsrail’in kilometrelerce uzunluğundaki Ayrım Duvarı ile kuşatılmış durumda.
Yani doğumun, kurtuluşun şehri, bugün kuşatma altında.
Beytüllahim’de o ürpertici yüksek duvarların hemen gölgesinde bir stadyum var. Stadyum derken, bizdeki halı saha maçı yapılan sahaların aynısı…
Sahanın bulunduğu arazi Ermeni Manastırı’ndan yasal olarak kiralanmış. 1993 Oslo Anlaşmaları’na göre de stadyum tamamen Filistin yönetimi kontrolünde kalıyor.
İnşaat öncesinde de Filistin ve İsrail makamlarından gerekli izinler alınmış.
Saha, üç tarafı duvarlarla çevrili, yedi askeri kuleyle gözetlenen bir mülteci kampının tam ortasında duruyor. Kuleler sahayı nefes aldırmamacasına kuşatmış durumda.
Bu yüzden orası Filistinli çocuklar için sadece bir spor alanı değil, adeta nefes alabilecekleri, savaşın travmalarından kurtulabilecekleri bir boşluk.
Ayida Kampı’nda 250’den fazla çocuk, yaklaşık 500 genç, her gün kuledekilerin kızgın bakışları altında koşuyor, terliyor, bağırıyor, gülüyor. Dahası umut ediyorlar…
O kuşatma altındaki yetersiz sahada, vatanlarını dünyada temsil edebilmek için var güçleriyle antrenman yapıyorlar. Filistin’de yaşanan umut kırıcı onca şeye rağmen…
Bu saha için yakın zamanda İsrail yönetimi tarafından bir “yıkım kararı” çıkarılmış.
İnsanların son pencerelerini de kapatmaya çalışmak, nasıl bir kötülük!
*
Ve tam bu noktada bir sokak sanatçısı devreye giriyor: Sebatin.
O uzun Ayrım Duvarı’na bir futbol topu çiziyor Sebatin… Ama öyle sıradan bir top değil bu. Tayfun füzesi gibi… Bu top duvara çarpıyor ve onu çatlatıyor.
Sebatin, İsrail yönetimine çocuklar ve gençler adına, gördükçe sinirlerini bozacak bir mesaj veriyor.
Sebatin’in çizdiği şey aslında şunu söylüyor:
“İrade, duvarlardan daha serttir.”
İrade ile ilgili vurgu sıradan bir vurgu değil…
Ayida Kampı’nda oynayan kız çocuklarından bazıları Filistin genç milli takımına seçilmiş.
Oynadıkları takımlar Danimarka’da, Fransa’da turnuvalara gitmiş.
Yani bu saha yalnızca top oynanan bir yer değil; Filistinli çocukların dünyaya açılan tek penceresi olmuş.
İsrail ise bu pencereyi tuğlayla kapatmak istiyor.
Üstelik hukuki bir gerekçe bile üretme zahmetine girmeden. Filistin’de hayata dair canlı ne varsa hepsini korkunç bir hınçla yok etmek istiyor İsrail yönetimi.
“Yıkın” baskıları artmış. Hatta “yıkımın masrafını da siz ödeyin” diyorlarmış.
Elbette bu bir şehircilik meselesi değil. Bu, psikolojik bir kuşatma.
Çünkü bir çocuğun top koşturduğu yeri kasıtlı olarak yıkarsanız, ona gelecek hakkında hayal kurmaması gerektiğini de öğretmiş olursunuz.
*
Ama yıkım emri çocuklarda başka bir şeye yol açmış.
Filistinli çocuklar korkmak yerine daha çok çalışmaya başlamışlar. Daha çok antrenman yapıyorlarmış.
“Filistin’i ben temsil edeceğim” diye birbirleriyle yarışıyorlarmış.
Filistin’de direniş bazen taşla, bazen bir silahla, bazen de bir çift kramponla yapılıyor.
Yıkım kararının ardından dünyanın dört bir yanından yüz binlerce sporcu bu stadyum için imza toplamaya başlamış.
FIFA, futbol federasyonları, spor kurumları devreye girmiş… Bunlar güzel şeyler.
Fakat, saha yıkılacak mı?
Filistinli çocukların son penceresi de kapatılacak mı?
Sonuç ne olacak, göreceğiz.
Ama sonuç ne olursa olsun, Filistinli çocukların direnişini asla unutmayacağız…