Mecbûrî eğitimin 5 yaşa inmesi, endîşeler ve Âmin Alayları

Mecbûrî eğitim 5 yaşa kadar indiriliyor. Artık çocuklarımız 5 yaşında mecbûren eğitim sistemine dâhil olacak. Sevinelim mi? Maalesef sevinemiyoruz. Çünkü eğitim sistemimizin temel zihniyeti millî ve dînî kültürümüzden uzak; hattâ millî ve dînî kültürümüze zıt. Eğitim sistemimizi bir türlü Batı zihniyetinden kurtarıp dînî-millî kültür temellerimize oturtamadık. Bütün göstermelik reformlara rağmen zihniyet inkılâbı yapamadık, yapamıyoruz. Eğitimimizin temel zihniyeti hâlâ dünyâcı, âhiretsiz, materyalist, laik, seküler, pozitivist bir zihniyet. İşte herkesin içini yakan dînî ve millî âidiyet duygularını kaybetmiş, sâdece dünyâya odaklanmış, âhiret hesâbı kalmamış, kendi başarı ve menfaati için başkalarını ezmeye hazır, deist, ateist nesiller, eğitim sistemimize çöreklenmiş bu temel zihniyetin ürünü. Maalesef bütün iyi niyetli çabaları eğitim sisteminin hücrelerine kadar nüfûz etmiş bu zihniyet boşa çıkarmakta ve “hiçbir şey değişmeden” yoluna devâm etmektedir. İşte bunu bildiğimizden dolayı mecbûrî eğitimin 5 yaşına kadar inmesinden endîşe ediyoruz. 5 yaşından yukarıdakilere ne yaptınız ki 5 yaşındakilere ne yapacaksınız? Çocuklarımız daha anne kokusuna, baba şefkatine doymadan inançsız, ruhsuz bir eğitim kadrosunun eline bırakılacak, orada âilelerin inançlarına ters bir ideolojik bombardımana tâbî tutulacak, kısa bir müddet sonra anne-babalarına “ulu” bir şahsın Allah olup olmadığını sormaya başlayacaklar. Çarkın böyle işlemeyeceğine dâir garanti veremezler; çünkü 5 yaşından yukarıdaki mecbûrî eğitim sisteminin yaptığı aynen budur. Bu şekilde, komünist ülkelerde çocukların daha ağzı süt kokarken anne kucağından koparılıp ideolojik bir eğitimle dinsiz yapıldıklarını okur, hayret ve öfke ile dolardık. Şimdi bizde de aynısı mı olacak? Doğrusu endîşeliyiz. 

Çocuklarımızın 5 yaşında eğitime başlamasına karşı değiliz; ama bir şartla: Dînî ve millî kültürümüze tam mutâbık bir sistem kurulsun. Çocuklarımızın gözünde birtakım insanlar ilâhlaştırılmasın. Canımız ciğerimiz evlâtlarımız önce Allah’ı, Peygamber’i, onlardan bize gelen güzel ahlâkı öğrensin ve sevsin. Bu şart yerine gelirse seve seve çocuklarımızı 5 yaşında, hatta 4 yaşında eğitime başlatırız. Osmanlı devrinde çocukların mektebe başlatıldığı gibi başlatılırsa… Bakınız nasılmış?

OSMANLI’DA ÇOCUKLAR EĞİTİME NASIL BAŞLARLARDI? 

Osmanlı Devleti’nde çocuklar olgunlaşma durumlarına göre, 4 ila 7 yaş arasında Sıbyan Mektebinde ilk eğitimlerine başlardı. Bu okulların çoğu, camilere bitişik olarak inşa edilirdi. Bu mekteplerde eğitime başlayan çocuklar için 14. Yüzyıl’dan 19. Yüzyıl sonlarına kadar çeşitli merasimler düzenlenmekteydi. Bu merasimlerin en önemlisi ise Âmin Alayları idi.

Âmin Alayları, Osmanlı’da çocukların Kur’an ve ahlak bilgilerinin öğretildiği ilk mektebe başlarken düzenlenen merasime denirdi. Çocuk genelde 4 yıl 4 ay 4 günlük olunca ilk eğitimi olan Kur’an öğrenmeye başlardı. Merasim ise çoğunlukla kandil günlerine denk getirilir, mümkün olmazsa Pazartesi veya Perşembe günü yapılırdı.

Bir bayram havası ve heyecanı içinde yapılan bu “mektebe başlama merasimi”ne mutlaka temizlikle başlanır, evin her tarafı silinip süpürülürdü. Bu fasıl bittikten sonra anne, büyükanne, sütanne, kısaca evin bütün kadınları cümbür cemaat çarşıya gider, okula başlayacak çocuk ve mahallenin fakir çocukları için alışveriş yaparlardı.

Âmin Alayı yapılacağı gün bütün aile hava aydınlanmadan kalkar, sabah namazından sonra çocuklara yeni elbiseleri giydirilerek, üstü başı mücevherat veya parıltılı taşlarla süslenmiş olduğu halde hep birlikte faytonlara binilip, çoğunlukla Eyüp Sultan Camii’ne ziyarete gidilir ve burada dua edilirdi.

ÂMİNLER VE İLAHİLER EŞLİĞİNDE İLK EĞİTİME HAZIRLIK

Eve dönüldükten sonra, mektep çocukları ilahiler ve kasideler eşliğinde gelirdi. Mektebe başlayacak olan çocuğun evinin önü, geçeceği yollar, kalabalıktan geçilmez bir hale gelir, sokaklar bayram havasına bürünürdü. Bu merasimde bulunmanın manevi mükâfatı olduğuna inanılırdı. Boynuna işlemeli Kur’an cüz kesesi asılan çocuk evinin kapısında göründüğü anda ilahiler okunmaya başlanır ve ilahilerin uygun yerlerinde alayda hazır bulunan çocuklar da “Âmin! Âmin!” diye eşlik ederdi.

İlahi sona erince mahallenin hocası duaya başlar, çevrede bulunanlar büyük bir huşu içinde, oturarak duayı sessizce dinlerdi. Duadan sonra, ilahiler okunmaya başlanır, “Âmin!” nidaları göğe yükselirdi.

Bu sırada mahallenin bekçisi, çocuğu evin önünde kendisini bekleyen midilliye bindirir ve;

“Tövbe edelim zenbimize (günahlarımıza)
Tövbe illallah, ya Allah
Lütfunla bize merhamet eyle
Aman Allah, ya Allah”

dendikten sonra, onlara “Âmin, âmin” diye eşlik edilirdi.

Çocuk süslenmiş ata bindirildikten sonra, Âmin Alayı yürümeye başlardı. Alayın en önünde, atlas yastık üzerinde sırmalı cüz kesesiyle elifba taşınırdı. Hemen arkasındaki bir başkası ise Kur’an Rahlesini baş üstüne kadar kaldırılarak bu halde taşıyarak yürürdü. Bu iki kişiyi ata binmiş çocuk takip eder, arkasından da mektep hocası, hocanın yardımcıları, ilahiciler ve âminciler gelirdi. (Devam edecek)

(Bilgileri gazetemizin https://www.yeniakit.com.tr/haber/osmanlida-egitim-yili-nasil-baslardi-29752.html linkli yazısından aldım.)