Kuraklık!

İlim adamları bütün dünyâyı tehdît eden büyük bir kuraklığın beklendiğini söylüyor. Elbette kuraklıkla berâber kıtlık, açlık ve dünyâ ekonomisinde krizler de bekleniyor. 

Toprağı bekleyen büyük kuraklıktan bin beteri bir kuraklık yaşadığımızın kaç kişi farkında? Üstelik bu kuraklık beklenmiyor, yaşanıyor. Toprağın kuraklığından kat kat fazla yakan bir kuraklık bu: Gönül kuraklığı… Ve buna bitişik olarak irfân kuraklığı, mâneviyât kuraklığı… Toprağın kuraklığı belki münbit gönüllerle aşılır ama gönüller kuraklaştı ve çoraklaştı ise toprağın sulak olmasının çok da bir faydasını görmez insanlık. 

Bizim medeniyetimiz bir gönül ve irfân medeniyetidir. Hz. Peygamber’le gelen bu büyük rahmet dünyâyı şenlendirmiştir. Adâletsiz, merhametsiz, sevgisiz; sâdece menfaatlerin geçerli olduğu bir nefs düzeninde debelenen insanlık Hz. Muhammed’in (s.a.v.) getirdiği müjde ile irkilmiş ve yeniden bir ümit yeşertebilmiştir. Çivisi çıkmış dünyâya sağlam bir ölçü getirmiştir İslâm. Artık beşerin sâdece menfaate dayalı olarak ürettiği sistemlerinin karşısında Allah’ın insanın saâdeti için seçtiği, koyduğu, tamamladığı nizâm gelmiştir. İslâm’ın gelmesiyle menfaatleri sarsılanlar da derhâl karşı hareketi başlatmışlardır. Bu, hak ve bâtıl mücâdelesidir ve kıyâmet gününe kadar devâm edecektir. 

Osmanlı yıkıldıktan sonra gönül ve irfân cephesi sâhipsiz kalmıştır. Dünyâ üç yüz yıldan beri bâtılın hâkimiyeti altındadır. Teknolojide baş döndüren bir gelişmeye karşılık gönül, rûh ve irfân kuraklığının içine yuvarlanmıştır insanlık. Bir nefs imparatorluğudur karşımızdaki. Maddeye hâkimiyet nefse mahkûmiyeti getirmiştir. 

Zamanı kokutanlar mürteci diyor bana;

Yükseldik sanıyorlar, alçaldıkça tabana. (Necip Fazıl, Muhasebe)

Nefsin elinde teknoloji gibi korkunç bir silâh vardır ve nefs belki de târîhin hiçbir devrinde bu kadar güçlü olamamıştır. Nefs imparatorluğunun muhâlifleri bile nefsin ürünü ve hizmetçisi olan teknolojiyi kullanmak zorundadır, düşünebiliyor musunuz? Belki de o kadar istek ve gayrete rağmen bir adım yol alamamanın sebeplerinden biri de budur. 

Nefs imparatorluğu rûh, gönül ve irfâna taban tabana zıttır. Çünkü bunlar insanı yüceltmeye yönelik iken nefs alçaltmanın dâvâcısıdır. Üç yüz yıllık Batı hâkimiyeti nefsin hâkimiyetidir ve bu âhiretsiz, ahlâksız, adâletsiz, merhametsiz güç insanlığı mutlu edememiş; hız, haz ve zevkçiliğin çölüne getirip bırakmıştır insanlığı. Bugün insanlık Sodom ve Gomore’den daha fecî bir bataklığın içinde debelenmektedir. Daha fecî, çünkü Sodom ve Gomore’de olan biten sâdece o bölgede idi. Bugün teknoloji sâyesinde bütün dünyâya yayılma imkânı bulmuştur. 

Dünyânın yoksul bölgelerinden çocuk yaştaki seks köleleri dünyânın zengin bölgelerine servis edilmektedir. Bunlar içinde maalesef Müslümanların yaşadığı bölgeler de vardır ve bu fecâatta bütün ümmet vebâl altındadır. 

Yine dünyâda korkunç bir organ ticâretinin olduğunu ve nice günahsız insanın doğranıp parçalanarak satıldığını haberlerden öğreniyoruz. 

Dünyâyı yöneten büyük güçler dünyâ nüfûsunun fazla olduğunu ve 500 milyona indirilmesi gerektiğini söyleyebilmektedirler. Nasıl indirilebileceğini hayâl etmek dahi ürpertmeye yetiyor. Muhtemelen bu amaçla bir virüs üretiliyor ve dünyânın başına musallat ediliyor. Virüs dünyâya sürülmeden önce aşısı yapılıyor ve bir taraftan salgınla dünyâ nüfûsu azaltılırken, ekonomiler tepe taklak edilirken aşı ticâretinden de yüklerini tutuyorlar. Tam bir canavar düzeni… “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” diyen bizim medeniyetimize ne kadar uzak bir anlayış. Dünyâ yeniden bir îmân silkinişine muhtaç. 

Dünyânın bir kısmı lüks, konfor, hız ve haz içinde yüzerken öbür tarafında suya-ekmeğe muhtaç insanların iniltileri duyuluyor. Hattâ hız ve hazzın gürültüsü aç ve yoksulların iniltilerini bastırmakta, işitilmez kılmaktadır. 

Dünyâyı yöneten bir çete dünyâyı yaşanmaz kılıyor. Nefsin hâkimiyetine son vermek, gönül ve irfân aydınlığına kavuşmak için insanlığın geleceğine dâir sancısı olan bütün insâf ve vicdân sâhipleri güç birliği etmeli, harekete geçmelidir. Aksi takdîrde bu gönül ve irfân kuraklığının sonu toprak kuraklığından daha büyük bir felâket olacak, hatta insanlığın sonunu getirecektir. 

Gönüller kuraklıktan kurtulmalı ve “Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir.”, “Bir gün adâletle hükmetmek, altmış yıllık nâfile ibâdetten üstündür” anlayışı yeryüzüne hâkim olmalıdır. Dâvâ dediğimiz de budur aslında. 

Materyalizmin başımıza sardığı küresel ısınmanın çâresi yine materyalizm olamaz. Toprağı kuraklaştıran da gönüllerin kuraklığıdır. Gönüllere yağmayan rahmet toprağa da yağmaz.