Sosyolog Yazar Fazıl Duygun Seçimin 'kazananı-kaybedeni, nasılı- nedeni' ile ilgili çok konuşulacak bir yazı kaleme aldı.
Sosyolog Yazar Fazıl Duygun Seçimin 'kazananı-kaybedeni, nasılı- nedeni' ile ilgili çok konuşulacak bir yazı kaleme aldı. Duygun yazısında 'Kazananlar, Cumhurbaşkanı ve Cumhur ittifakı, kaybedenlerse AK parti ve Cumhur ittifakı' ifadelerine yer verdi. Bu ifade kafanızı mı karıştırdı?
O halde işte o çok konuşulacak yazı:
14 ve 28 Mayıs 2023 tarihinde, iki tur halinde geçen seçimler, bazı şaşırtıcı ve düşündürücü sonuçlar ortaya çıkardı.
Seçimlerin iki kazananı ve iki kaybedeni vardı. Kazananlar aynı zamanda, kaybedendi, kaybedenlerse, aynı zamanda kazananlardı.
Kazananlar, Cumhurbaşkanı ve Cumhur ittifakı, kaybedenlerse AK parti ve Cumhur ittifakı.
Kaybedenler, CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu ve CHP, Kazananlarsa, Yedili masa ve onların arkasındaki Küreselci Medya, Batı güçler.
Erdoğan kazanırken, AK Parti ve Cumhur ittifakı neden kaybetti?
Erdoğan, 1. Ve 2. Turda, başta, The Economist gibi, Foreing Affairs, NY Times gibi bütün Küreselci ve Avrupa medyasının en rezil ve yalan algı iftira propagandasına rağmen, küreselci tehditlere rağmen, birinci turda %49.5 , ikinci turda ise %52.18 alarak, yeniden Cumhurbaşkanlığına seçildi.
Bunca küresel bir saldırı karşısında, Erdoğan’ın seçimi kazanması gerçekten bir başarı. Üstelik, 22 yıllık iktidar yorgunu ve pörsümüş bir parti kadrolarına rağmen. Küreselciler ve Batılı güçlerin kullanışlı aparatı Yedili Masa muhalefetinin, Batı taşeronu HDP’den aldığı onca desteğe rağmen, kazanamaması, onlar için büyük bir kayıptır. Üstelik, küreselci maymuncuk FETÖ’nün sosyal medyadaki onca yalan ve iftira propagandasına ve algı operasyonlarına rağmen.
PKK’nın siyasi uzantısı HDP ise, adını değiştirip, Yeşil Sol parti olarak seçimlere girip, onca baskı yapmasına rağmen, hem ilk turda ve hem de ikinci turda, Doğu ve Güneydoğuda ve Türkiye genelinde büyük bir oy kaybına uğramıştır. Bu da, Yedili masa için büyük bir kayıtır.
Enflasyon ve hayat pahalılığının bu kadar yüksek olduğu (bunda, hükümetin pandemi sürecindeki çok sert ve yanlış politikası ve ardından, 94 ruhu denilen kadronun uyguladığı “yüksek döviz, hızlı ihracat politikasının getirdiği dengesizlik), 11 ili yıkan, “bin yılın depremi”nin yaşadığı bir dönemde, 22 yıllık bir iktidar partisinin ve onun Genel başkanının seçimleri yine de kazanması, sadece bizim için değil, ona düşmanlık eden Batılı güçler açısından büyük bir başarıdır. Batı aparatı muhalefet açısından da, A Erdoğan bir kazanandır. 14 Mayıstaki 1. Tur seçimleri öncesine kadar, medyası, anketçileri ve sosyal medyadaki 40 ABD’li algı operatörleri yönetimindeki 40 bin kişilik bir algı operatörü ordusuyla,” Kılıçdaroğlu %60 ile geliyor yalan algısına rağmen”, Twitter’ın, dünyada benzeri görülmemiş bir şekilde, Kılıçdaroğlu’na gri “devlet görevlisi” tıkı vermesine rağmen, TBMM’de çoğunluğu yine elde edemediler ve Cumhur ittifakı, %51 oy oranı ve 321 vekille, çoğunluğu korudu.
MHP ise, onca küresel saldırıya rağmen, dimdik ayakta durarak ve oylarını da arttırarak, bu seçimin en büyük galiplerinden bir olmuştur. Muhalefet, 2. Turda da, büyük bir rezilliğe yol açıp, son 3 gün içinde, kendi destecisi HDPKK ile papaz olan Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ ile masaya oturup, en azılı DHKP-C ve PKK sempatizanını Canan Kaftancıoğlu’nu bile, Milliyetçilerle beraber miting yaptırarak, en ahlaksız siyasi yürütmekte bir beis görmedi. Kısacası, bütün tuşlara bastığı hâlde, seçimi kaybetti.
Kaybeden, AK parti dedik, Cumhur ittifakı dedik. Aslında AK Parti desek, daha yerinde.
AK Parti, 2018 seçimlerinde, %42 oy almışken, bu defa %36’da kaldı. Bu, büyük bir oy kaybıdır. 22 yıldır önde gittiği Ankara ve İstanbul’da kaybetti. Bu da, büyük bir şok tur. AK Parti, Ankara ve İstanbul’da, muhazafakâr-milliyetçi kesimin oturduğu ve oy deposu olarak gördüğü, Üsküdar, Eyüp, Ümraniye; Mamak, Altındağ gibi ilçelerde, büyük bir oy kaybına uğradı.
AK partinin, 2019 mahalli seçimlerinde başlayan bu yenilgi süreci, anlaşıyor ki, bu seçimde daha da hızlanmış.
Nedenleri sayacak olursak:
1- Bana göre, uygulanan yanlış ekonomi politikasının getirdiği büyük bir hayat pahalılığının, büyükşehirlerde hayatı, orta ve alt sınıflar için daha da zorlaştırması (Cumhur ittifakının tabanıdır bu sınıflar)
2- Cumhur ittifakı tabanının, yani, milliyetçi-muhafazakâr ağırlıklı tabanın içinde, gittikçe zenginleşen kesimlerin, duygusal olarak Ak Partiden kopmaya başlaması ve daha serbest davranması.
3- Kentsel dönüşümün, orta ve alt sınıflar için değil, üst sınıflar için uygulanıyor haline gelmesi ve Üsküdar, Eyüp, Mamak gibi ilçelerdeki yeni konutlarda, sınıf atlayan bir zümrenin oluşması.
4- Genç kuşağa, hâlâ, yol-köprü ve Erdoğan öncesi eski yönetimlerin köhneliğinin anlatılması.
5- İletişim Başkanlığı başta, AK Parti medyasının, “Posttruth-Gerçek ötesi, gerçeğin yalana batırılarak itibarsızlaştırılması” olgusunun yeterince farkına varamaması ve buna karşı bir propaganda mekanizması geliştirememesi. Sorunların çözümü için hiçbir proje sunmayıp, sadece, yalan ve iftira algısıyla, Kılıçdaroğlu %48 alabiliyorsa, bu AK Parti için büyük bir kayıptır.
6- Yılların kangreni, Parti ve bürokrasideki “liyakat” ve çürümüşlük sorunu.
7- -MHP’nin parçalanmasından sonra, “bir İlamsız Turancılık ve Seküler milliyetçilik” olgusunun taba tutmaya başladığının görülememesi. Doğrudur bu kavram, dışarıdan pişirilip, özellikle genç zihinlere zerkedilmiştir ama bunun farkedilmesi gerekliydi. Bunun Yanında, CHP’deki Ulusalcı damara yönelik “Küreselci Atatürkçülük” algısının karşılık bulması da önemli bir siyasal olgu. Zafer Partisi, Ümit Özdağ ve Sinan Ogan olgusu birer gerçeklik hâlini almıştır.
8- 12 yıldır onca uyarıya rağmen, bir politika belirlenmeden, Ensar-Muhacir söylemiyle bu sürecin yönetilemeyeceği acı bir şekilde görülmüştür.
Küreselci ve Batı Aparatı Muhalefetin, kaybederken kazanması
%48 oy alarak ve mecliste çoğunluğu elde edemeyerek kaybeden yedili apara masası için, “kazandı” dedim.
1-Birbirine benzemez, kavgalı sekiz ayrı türü bir araya getirerek, bir ittifaka gidebilmesi.
2- Mart ayı başında, İyi partinin Masayı devirmesi sonucu, dağılan ve tonlarca küfür yiyen Akşener’in, tekrar Masaya oturtulması. Bunca aşağılanmadan sonra, İYİ Partinin baraj altında bile kalabileceği düşünülürken, %9.5 gibi bir oy alabilmesi. Özellikle Cumhur ittifakı medyasının, bunu iyi analiz edememesi (Benim de yanıldığım, tek seçim olgusudur)
3-CHP ve özellikle de 74 yaşındaki Kılıçdaroğlu üzerinden, genç nesillere “Posttruth-gerçek ötesi ve gerçeğin itibarsızlaştırılması) projesinin başarıyla uygulanması ve gelecek için yeni modellemeler sunması.
4- Posttruth yalan ve iftira projesiyle, İstanbul ve Ankara’da öne geçilmesi., hem de, oralardaki CHP’li Büyükşehir belediye başkanlarının, şehirleri rezalet bir hâlde yönetmesine rağmen. Bunun iki büyük nedenini yukarıda açıkladık.
4- Saadet partisi başta, AK partiden ayrılan DEVA ve Gelecek partisi gibi, 4-5 yıl öncesine kadar CHP ile kavgalı olan, İslamcı ve muhafazakâr yapıların, CHP potasında eritilebilmesi.
Sâdede gelecek olursak, CHP genel Başkanı Kılıçdaroğlu ve onu yöneten küreselci merkezler, Uyguladıkları bir “ Yeni Dünya Düzeni için toplumsal mühendislik” projesiyle, seçimi kazanamamışlardır ama, yakın gelecek için büyük bir zafer elde etmişlerdir.
Hiçbir çözüm projesi sunmayan ve 74 yaşındaki bir adam üzerinden, “Posttruth-gerçeğin yalan dolanarak itibarsızlaştırılması” projesi üzerinden, bir milletin yarısı “ikna” edilebilmiştir. Bunun, %10-15 arası, hayat pahalılığı ve bürokrasi ve partideki yozlaşmaya tepki oyları desek, geriye, %35 kalıyor.
Sayın Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, hükümetin, Ak Parti, Cumhur ittifakının, üzerinde derinlemesine ve genişlemesine düşünmesi gereken “sosyolojik, sosyopsikolojik ve siyasal olgu, durum” işte budur.
Fazıl Duygun
