Ermeniler erkeklerin kulaklarını kesti!

Yeni Akit Gazetesi’ne duyarlı yayınlarından dolayı teşekkür eden Bekirova şöyle konuştu: “Şiddetli çatışmaların ardından Ermenilerin şehre gireceğini zaten biliyorduk. Bazı evlerde insanları saklamak için bodrum katları vardı. Kocam bir polis memuruydu. Bizi o mahzenlerden birine getirdi. O gün, küçük kızımın doğduğu 3. gündü. Bodrumda 1 gün kaldık. O gece çatışmaların yoğunlaştığını gördük. Işıklarımız yoktu. Bir lamba yaktık. Bodrum katına iki el bombası atıldı. Işıklarımız söndü. Bir Ahıskalı Türk ve bir Azerbaycanlı adam, çocuklara ve kadınlara zarar vermemek için beyaz bayrak çekmelerini söyledi. Merdivenleri çıkarken Ermeniler onları vurdu. İkisi de merdivenlerden düştü. O adamları öldürdükten sonra telsizle temasa geçtiler ve çok sayıda insanı mı yakaladık, yakaladılar mı yoksa öldürdüler mi diye sordular. Hayatta kalanları esir alın dediler. Eşimden haberim yoktu. Benden onun kim olduğunu söylemem istendi, seni 3 günlük bir bebekle burada tutmayalım, seni bırakırız dediler. Rusçayı iyi bilmiyordum ve çevremdekiler bana kocamdan bahsetmememi söylediler. Yalan söyledim ve kocamın inşaatta çalıştığını söyledim. O anda Ermeni, makineli tüfek dipçiği ile başıma vurdu ve küçük bir resim göstererek, eşimin polis olduğunu bildiğini söyledi. Başıma tüfek ikinci kez çarptığımda dişlerim döküldü. Bana kocamın nerede olduğunu söylemem ve seni serbest bırakmam söylendi. Nerede olduğunu bilmediğimi tekrarladım. Ondan sonra bizi taciz etmeye başladılar. Bazı insanların kulaklarını kesip dişlerini söktüler. Hocalı’yı ele geçirdikten sonra şehri yağmalamaya başladılar. Sabah açıldıktan sonra Khankendi’ye götürüldük. Önce bizi tahıl tarlalarından geçirdiler, sonra asfalt yola çıkardılar… Arabalar geldi, bizi aldı ve Khankendi’ye götürdü.

Karabağ, Ermeni mi Türk mü?

67 kişiydik. Hankendi’de 15 gün gözaltında tutulduk. Sakallı Ermeniler geldiler, “Karabağ Ermeni mi, Türk mü?” dediler. Bizim olduğunu söylediğimizde, bize işkence yapıyorlardı. Erkeklerin kulakları kesildi, makineli tüfeklerle dövüldü, usturalarla vücudumuza kazındı, kadınlar erkeklerin önünde çırılçıplak soyuldu. 4 çocukla esir alındım. En büyük çocuğum 4, diğeri 3 ve oğlum 6 aylıktı. Kucağımda 3 günlük bir bebek daha. Hocalı’da “mahsen”den çıktığımda 3 günlük bebeğim kucağımdan yere düştü. Yaya olarak götürüldüğümüzde Victoria Ivleva adında bir kadının bir çocuk bulduğu haberi geldi. Bebeğin benim olduğunu biliyorlardı. Onu gördüm ve çocuğu kollarıma verdiler. İlk başta çocuğun donarak öldüğünü düşündüm. Nefes aldığını sonradan gördüm. Ermeni katillerin kan donduran zulümlerini yaşadık.’