Önce yaşa ki ,digerleride yaşasin .Niçin Kur'an'ı Kerim'in (ayeti) okuyup ta ciddiye almıyor Okuyan

İNSANLIĞIN ZİRVESİNE ULAŞMAK, BAŞKALARINI DEĞİL ÖNCE KENDİNİ GÜZELLEŞTİRMEKTİR Düşünceler güzelleştikçe insan önce huzurlu, ardından mutlu olur. Çünkü gerçek mutluluk, sahip olduğumuz makamda, parada, şöhrette veya başkalarından üstün görünmekte değildir. Gerçek mutluluk, insanın kendi vicdanıyla barışık yaşayabilmesinde, kimsenin hakkına girmeden başını yastığa koyabilmesindedir. Eşine sevgi ve saygıyla yaklaşan, çocuklarına güzel örnek olan, iş arkadaşlarına adaletle davranan, komşusunun hakkını gözeten insan; aslında yaşadığı topluma en büyük iyiliği yapmaktadır. Çünkü insanın kalitesi, kendisinden güçlü olanlara nasıl davrandığıyla değil, kendisine muhtaç olanlara, birlikte yaşadığı insanlara ve hatta kendisine hiçbir faydası dokunmayacak kişilere nasıl davrandığıyla ölçülür. Bir düşünün, çevremizde kaç kişi başkalarının yanlışlarını araştırmakla meşgul? Kimin ne yaptığını, kimin nasıl yaşadığını, kimin ailesinde ne gibi sorunlar bulunduğunu öğrenmek için adeta yarışan insanlar var. Oysa insanın başkasının özel hayatını araştırmak yerine kendi kusurlarını düzeltmeye zaman ayırması gerekmez mi? Herkes kendi kapısının önünü temizlese sokaklar zaten tertemiz olmaz mı? Kur'an-ı Kerim'de Hucurât suresinin 12. ayetinde açıkça buyrulduğu gibi, birbirinizin kusurunu araştırmayın ve birbirinizi çekiştirmeyin. Bu uyarı yalnızca bir dinî hüküm değil, aynı zamanda huzurlu bir toplumun temel taşlarından biridir. Başkasının namusuna göz dikmeyen, bir insanın yuvasını bozacak davranışlardan uzak duran, harama el uzatmayan, yetimin hakkını yemeyen, kul hakkından korkan insanın hayatında ne kadar büyük bir huzur vardır. Çünkü haramın sefası olmaz, sonunda mutlaka bir cefası olur. İnsan bazen dünyada yaptıklarının hesabını vermekten kurtulduğunu zannedebilir ama vicdanından ve Allah'ın huzurunda vereceği hesaptan kaçamaz. Bir de dedikodu meselesi var. Bir ortamda insanların arkasından konuşulmaya başlandığında orada oturup dinlemek, bazen o yanlışa ortak olmaktır. Oysa insanın yapabileceği en güzel davranış, dedikoduyu beslemek yerine konuyu değiştirmek veya o ortamdan uzaklaşmaktır. Her duyduğumuzu anlatmak zorunda değiliz. Her bildiğimizi konuşmak zorunda da değiliz. Bazen susmak, bazen uzaklaşmak, bazen de bir insanı arkasından konuşulmaktan korumak büyük bir erdemdir. Unutmayalım ki dil küçük bir organdır ama nice yuvaları yıkacak, nice dostlukları bitirecek kadar büyük yaralar açabilir. İnsanlığın zirvesine ulaşmak, herkese ahlak dersi vermekle, sürekli başkalarının yanlışlarını göstermekle de olmaz. Asıl mesele, insanın kendi davranışlarıyla örnek olabilmesidir. Çocuklarımız bizden nasihatlerimizden çok davranışlarımızı öğrenir. Eşimize nasıl davrandığımızı, komşumuzla nasıl konuştuğumuzu, güçsüz bir insana nasıl yaklaştığımızı görürler. Onlara bırakacağımız en değerli miras, banka hesaplarımız veya mallarımız değil, güzel ahlakımızdır. Benim kanaatimce iyi insan olmak, kusursuz olmak değildir. İnsan hata yapabilir, yanılabilir, bazen öfkesine yenilebilir. Önemli olan hatasını fark edebilmesi, özür dilemekten utanmaması ve kendisini düzeltmek için çaba göstermesidir. Çünkü insanın gerçek büyüklüğü hiç düşmemesinde değil, düştüğünde kalkmayı ve yanlışından dönmeyi bilmesindedir. Birbirimizin kusurunu aramak yerine güzelliklerini çoğaltmaya çalışsak, birbirimizi yargılamak yerine anlamaya gayret etsek, kin yerine merhameti, haset yerine sevgiyi, çıkar yerine dürüstlüğü tercih etsek nasıl bir toplumda yaşardık? Belki de aradığımız huzur çok uzakta değil. Sadece biraz daha vicdanlı, biraz daha merhametli, biraz daha dürüst ve biraz daha insan olmamız gerekiyor. Sonuçta hepimiz bu dünyadan göçüp gideceğiz. Geride bıraktığımız servetten çok, insanların gönlünde bıraktığımız izlerle hatırlanacağız. Bir insanın ardından "Malı mülkü çoktu" denmesinden ziyade "Allah razı olsun, kimseye kötülüğü dokunmadı, güzel bir insandı" denmesi ne büyük bir bahtiyarlıktır. Gelin, başkalarını değiştirmeye çalışmadan önce kendimizi güzelleştirelim. Evimizde huzurun, çevremizde güvenin, toplumda ahlakın ve insan ilişkilerinde merhametin çoğalmasına katkıda bulunalım. Allah cümlemizi kendi rızasına uygun yaşayan, kul hakkından sakınan, kalbi temiz, ahlakı güzel, hayırlı kullarından eylesin. Âmin.