Ankara Koridorlarında Körler Valsi: 130 Uyarı, Sıfır Refleks! Devletin tüyü bitmemiş yetiminin rızkını, yerli ve milli borsamızın çarklarında öğütüp özel jetlerin yakıtı yapan o meşhur "fon vurguncuları" nihayet adaletin o aşırı esnek, adeta bir sakız kıvamındaki pençesine yakalandı. Tebrikler, alkışlar! Hikâyenin sonu tam da o bildik klişeye sadık kalınarak yazıldı: Atı alan Üsküdar’ı geçti, denizi aştı, okyanus ötesinde malikanesinin havuz kenarında kokteylini yudumlamaya başladı. Bizim koca koca devlet kurumları ise sahneye ancak perde kapandıktan, seyirci salonu terk ettikten sonra çıkıp boş koltuklara selam durdu. Düğün bitti, takılar toplandı, damat kaçtı; Ankara bürokrasisi şimdi elinde kına tepsisiyle ortalıkta fail arıyor. Buradaki en sarsıcı, en mide bulandırıcı tiyatro ise "sayıların kutsallığı" üzerinden oynanıyor. Bir tarafta "Tam 130 kez uyardık, göz göre göre soyuldunuz" diyen bir Borsa İstanbul raporu var; diğer tarafta ise bu iddiaya karşı göğsünü siper eden koskoca bir SPK. İnsan bu itirazı görünce haysiyetli bir istifa ya da büyük bir arınma operasyonu bekliyor. Ama hayır, aldığımız resmi yanıt adeta aklımızla alay ediyor: "Rakamlar gerçeği yansıtmamaktadır!" Yani mealen diyorlar ki, "Bizi 130 kere uyarmadılar kardeşim, abartmayın, topu topu 129 kere faks çektiler." İşte bürokratik namus, işte o sarsılmaz devlet ciddiyeti! 129. uyarıya kadar kafasını kuma gömen, gelen evrakları muhtemelen çay altlığı yapan o devasa çark, ancak 130. evrak masaya fırlatılınca birdenbire vatanseverlik damarı çatlamış gibi irkiliyor. Bu ülkenin harcına, bu devletin adalet vaadine gerçekten inanmış, AK Parti’nin ilk günlerindeki o "ak" sayfaya gönül vermiş tabanın ciğeri yanarken; Ankara’nın klimalı odalarında birileri milyarlık vurgunları adeta sinemada patlamış mısır yer gibi keyifle izlemiş. Bunun adı ihmal değil, bunun adı beceriksizlik hiç değil. Bu, göz göre göre, muhtemelen çok "duygusal" ve karşılıklı mutabakatlara dayanan devasa bir seyir ortaklığıdır. Dürüst seçmen sokakta enflasyonla, hayat pahalılığıyla boğuşup beytülmalin hesabını sorarken, bürokrasinin sırtına binen bu devasa vebal artık taşınamaz bir yük haline gelmiştir. Bu yükün altında ezilen ise ne parayı götüren çete ne de o koltuklarda oturan bürokratlardır; fatura yine bu harekete ömrünü vermiş saf ve temiz insanlara kesilmektedir. Şimdi ekranların karşısına geçip "Şu kadar ceza kestik, bu kadar suç duyurusu yaptık" diye "cek-cak" edebiyatı parçalamak, sadece suçluluk psikolojisinin yarattığı bir gürültüden ibarettir. Milyar dolarların buharlaştığı bir sistemde üç beş milyon liralık idari para cezalarıyla övünmek, banka soyan hırsıza "yere çöp attın" diye trafik cezası kesmekle aynı trajikomik zavallılıktır. Kaçan kaçtı, sistem delik deşik edildi ve geriye sadece kandırılmış bir halk ile aldatılmış bir seçmen kitlesi kaldı. Yanlışlıkla basılan bir telefon tuşu bile insanı sinir etmeye yeterken, 130 kez bilerek ve isteyerek basılan o "görmezden gelme" tuşu, bu ülkenin adalet duygusunu kökünden kazımıştır. Kınayı şimdi nereye yakacağınızı iyi düşünün; zira bu milletin öfkesi uyandığında, o kına tepsilerini tutacak el bulamayacaksınız.

Her şerde bir hayır vardır: Borsada Servet Kaybı / Nakit Sıkışıklığı- Tüketimin Bıçak Gibi Kesilmesi (Talep Şoku) - Firmaların Mal Satabilmek İçin Zam Yapamaması - Enflasyon Oranının (Artış Hızının) Aşağı Gelmesi. Kriz iyi yönetilirse pahalılıkta bile düşüş olabilir.

500 bin kişinin parasını calarlarken SPKnın ruhu bile duymadı yoksa SPK kafasını kendi görmesin diye öteye mi cevirdi....