Siyaset Sahnesinde "Atatürk Kimin?" Paylaşım Savaşı: Karesi İlçe Seçiminde İzdiham ve Kürsü Kapmaca! Ankara’nın bitmek bilmeyen protokol koridorlarından çok uzakta, Balıkesir’in eylül serinliğindeki Avlu Kongre Merkezi’nde o gün bambaşka bir hararet vardı. Salon, partinin Karesi İlçe Başkanlığı ön seçimi için tıklım tıklım dolmuştu. Havada buram buram taze demlenmiş çay, ter kokusu ve yaklaşan iktidar hayallerinin kokusu birbirine karışıyordu. Kürsüde, son günlerde adının önündeki sıfatlar sürekli değişen, "Yeni Parti"nin Genel Başkanı Özgür Özel vardı. Mikrofonu iki eliyle sımsıkı kavramış, gözlerini salonun en arkasındaki parti emektarlarına dikmişti. "Değerli yol arkadaşlarım!" diye gürledi Özgür Bey. "Biz üyeyi seçimden seçime hatırlayan o eski zihniyeti buruşturup çöpe attık! Artık 'Gel üye ol, gerisine karışma' devri bitti! Türkiye’nin yepyeni bir enerjiye, yepyeni bir siyasete ihtiyacı var!" Salondan yükselen alkış tufanı henüz dinmemişti ki, Özgür Bey asıl büyük kozunu oynamaya karar verdi. Ceketinin önünü ilikledi, ses tonunu en kararlı ve duygusal tona ayarlayarak bombayı patlattı: "Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün peşinden gidenlerin, Yeni Parti'nin iktidarına ihtiyacı vardır!" Tam o esnada, salonun en arkasında, elinde iki adet parti broşürü ve bir adet tükenmez kalemle delegeleri saymaya çalışan İlçe Seçim Kurulu görevlisi Hüseyin Efendi, gözlerini devirdi. Kendi kendine, "Dün de İzmir’de Ümit Bey 'Atatürk’te birleşelim' diyordu. Yahu bu Atatürk’ün peşinden aynı anda kaç yere gidilecek, biri bana harita versin" diye mırıldandı. Özgür Özel kürsüde vizyoner konuşmasına devam ederken, salonun arka kapısından içeri aniden, üzerinde Zafer Partisi rozeti unuttuğu sonradan anlaşılan, ancak "Atatürk nerede, biz oradayız" düsturuyla yanlışlıkla bu kongreye dalan heyecanlı bir vatandaş girdi. Vatandaş, Özgür Özel’in "Atatürk’ün peşinden gidenler..." cümlesini duyar duymaz otomatik bir refleksle: "Asıl hakiki Atatürkçü biziz! Ümit Başkan dün İzmir’de tescilledi!" diye bağırdı. Salonda bir anlık ölüm sessizliği oldu. Protokol sıralarındaki parti yöneticileri, ellerindeki buzlu bademleri havada asılı bırakarak arkaya döndü. Özgür Özel, kürsüdeki mikrofonun ayarlarıyla oynayarak soğukkanlılığını korumaya çalıştı: "Bakın arkadaşım," dedi mikrofondan yankılanan bir sesle, "Bizim Atatürkçülüğümüz ön seçim garantilidir, üyeye sorulmuştur. Öyle İzmir’den üflemeyle olmaz!" Haber ajanslarının muhabirleri ise o sırada salonun köşesinde laptoplarını dizlerine koymuş, son sürat haber geçiyordu. Editör masasında Yeni Akit’in acar muhabiri başlığı çoktan fırlatmıştı: "Atatürk maskesi arkasına saklananlar gerçek yüzünü gösterdi! İstismar yarışı kızıştı!" Haber jet hızıyla internete düşerken, kongre merkezinin kantininde iki delege çaylarını yudumluyordu. Biri diğerine sordu: "Yahu Ahmet, bizim partinin adı en son neydi? Haberde 'Yeni Parti' yazmışlar." Ahmet, çayından bir fırt çekip bıyıklarını sildi: "Valla Mehmet, partinin adı değişir, genel başkan değişir, tüzük değişir... Ama bizim yukardakilerin ne zaman başı sıkışsa Atatürk’ün gardırobuna koşma huyu hiç değişmez. Bak gör, yarın da öbür genel başkan çıkar, 'Atatürk aslında bizim mahallenin çocuğudur' der." İçeride ise Özgür Özel konuşmasını bitirmiş, alkışlar eşliğinde kürsüden iniyordu. Yanına yaklaşan bir danışman eğilerek kulağına fısıldadı: "Efendim, konuşma harikaydı ama Ümit Özdağ tweet atmış, 'Atatürk’ü en çok biz seviyoruz, başka kimseye yar etmeyiz' diyor." Özgür Özel derin bir iç çekti, ceketini düzeltti ve gülümsedi: "Sorun değil evlat, haftaya daha büyük bir Atatürk potu kırarız, roller yine değişir. Siyaset dediğin biraz da nöbetleşe maske takma sanatıdır." Dışarıda ise, tüm bu gürültüden habersiz, kongre merkezinin bahçesindeki Mustafa Kemal Atatürk büstü, her zamanki vakur duruşuyla meydanı süzüyor ve sanki içinden, "Yine neyi paylaşamıyorsunuz çocuk gibi?" diyerek bıyık altından gülümsüyordu.