BUNLARDA DEVLET, MİLLET DÜŞÜNCESİ YOK MU?, BUNLARIN HİZMET AŞKI NEREDE?, BİR BİRLERİNİ YERDEN YERE VURMAKTAN, HALKIN SORUNLARI, DERTLERİ, SIKINTILARI HİÇ BİRİNİN AKLINA DAHİ GELMİYOR.

İkisi de zikzakçi. Hele ki 'tozkkaya'?

Sosyal Medyayı ve Fondaş Muhalif Medyayı Avrupalı vakıflar ve Siyonistler Fonluyor.

Kılıçdaroğlu bile demişti bu Halk tv ve Sözcü Tv için bunlar yurt dışından Fonlanıyor Fondaş Medya diye

Kelimelerin İktidarı ve Hakikatin Suikastı: Medyada Algı Mühendisliğinin Tarihsel Kökleri! Gazetecilik mesleğinin en büyük trajedisi, hakikatin kendisinin değil, hakikatin nasıl sunulduğunun bir güç ve manipülasyon aracına dönüşmesidir. Geçmişten bugüne basının geçirdiği evrimi anlamak için büyük teorilere değil, taşranın küçük ama çarpıcı anılarına bakmak yeterlidir. Bahçe ilçesi müftüsünun çalınan keçisi hikayesi, Türk basın tarihindeki yapısal ahlak erozyonunun, kelime oyunlarıyla gerçeği tersyüz etme maharetinin en yalın ve en çarpıcı örneklerinden biridir. Bir muhabirin sahadan bildirdiği "Müftünün keçisi çalındı" gerçeğinin, merkez yazı işlerinin ideolojik filtresinden ya da sansasyon arzusundan geçerek "Müftü keçi çaldı" iftirasına dönüşmesi, sadece bir harf ve yer değişimi değil; düpedüz bir hakikat suikastıdır. Bu trajikomik anı, medyanın kitleleri yönlendirmek ve kurumsal ya da ideolojik düşmanlıklarını beslemek için gerçeği nasıl bükebileceğinin evrensel bir kanıtıdır. Mağdur olanı tek bir başlıkla fail haline getiren bu zihniyet, okuyucunun zihninde yaratacağı algıyı, o insanın hayatından, onurundan ve mesleki etiğinden çok daha üstün tutar. Hedef seçilen kişiyi veya kurumu yıpratmak uğruna, gerçeğin tam tersini manşete taşımak, dünün taşra haberlerinde ne kadar fütursuzca yapıldıysa, bugünün devasa medya plazalarında da aynı soğukkanlılıkla sürdürülmektedir. Dünün "Müftü keçi çaldı" manşetini atan refleks ile bugünün fon kesintileri sonrası aniden saf değiştiren, dün göklere çıkardığı siyasi aktörleri bugün linç eden "fondaş" medya refleksi aynı kökten beslenmektedir. İkisinde de temel güdü hakikate sadakat değil; birinde ideolojik/sansasyonel körlük, diğerinde ise doğrudan finansal menfaattir. Kelimeleri birer silah gibi kullananlar için doğrunun ne olduğunun hiçbir önemi yoktur; önemli olan, o kelimelerin kimin çıkarına hizmet ettiği veya kimin algısını yönettiğidir. Sonuç olarak, basın tarihinin tozlu sayfalarından süzülüp gelen bu küçük keçi hikayesi, günümüzün devasa medya savaşlarının şifresini vermektedir. Hakikati kendi menfaat ve ideolojilerine göre eğip bükenler, dün olduğu gibi bugün de kitleleri aldatmaya devam ediyor. Ancak unutulmamalıdır ki, manşetlerle yaratılan algılar geçici, tarihin ve vicdanın hafızasına kazınan bu çarpıtmalar ise kalıcıdır. Gazetecilik, mağdurun hakkını aramak yerine mağduru fail ilan ettiği gün ruhunu kaybetmiştir ve bugün yaşanan ekran salvoları, o kaybedilen ruhun modern birer yansımasından başka bir şey değildir.

Yandaşlar nemalaniyor mu fonlardan..halkın 890 milyarına cokmusler...

Arpaları kesilince doğrular dışa vurmuş