Bunu bilmeyen olduguna inanmiyorum. chp tabani zaten bitik. o yuzden chp kullanildi. parti basi ne derse adamlar olumune gozu kapali yapar.

Siyaset, medya ve kamuoyu ekseninde yürütülen tartışmalar, Türkiye’nin son dönemdeki en dinamik ve gerilimli gündem maddelerinden birini oluşturmaktadır. Özellikle İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun hukuki süreçleri, tutuklanma iddiaları ve yargı aşamaları üzerinden şekillenen tartışmalar, sadece siyasi figürlerin değil, medyanın da kendi içindeki kamplaşmasını ve yayın politikalarını net bir şekilde gözler önüne sermektedir. Gazeteci Ece Sevim’in sosyal medya platformları ve katıldığı programlar üzerinden paylaştığı sert değerlendirmeler, Sözcü Gazetesi gibi ana akım muhalif yayın organlarının iddialarını hedef alarak medya mahallesinde yeni bir tartışma dalgası başlatmıştır. Bu durum, haberciliğin nesnel sınırları ile siyasi pozisyon alma arasındaki çizginin nerede çekilmesi gerektiği sorusunu bir kez daha gündeme taşımaktadır.Eleştirilerin odak noktasını, İmamoğlu’nun yargılandığı davalar ve olası hukuki sonuçlar üzerinden bazı çevrelerin kendilerine siyasi ya da kamusal bir alan açma çabası oluşturmaktadır. Ece Sevim’in çıkışları, kriz anlarını ve adli süreçleri kendi yayın politikalarına uygun birer "kamuoyu mühendisliği" enstrümanına dönüştüren kurumlara karşı sert bir itiraz niteliği taşımaktadır. İddia edilen rant projeleri ve perde arkası çıkarlar, hukukun tarafsız işleyişinden ziyade süreçten kimin ne tür bir siyasi fayda sağlayacağına odaklanan yapıları deşifre etmeyi amaçlamaktadır. Bir davanın hukuki boyutundan sıyrılarak tamamen bir propaganda malzemesi haline getirilmesi, medyanın asıl görevi olan "kamuoyunu doğru bilgilendirme" misyonuna gölge düşürmektedir.Medya kuruluşlarının, toplumsal kırılma anlarında takındıkları tavır ve sergiledikleri dil, kitlelerin adalete ve kurumlara olan güvenini doğrudan etkilemektedir. Sözcü Gazetesi’nin yayın politikasının ve iddialarının bu denli sert bir dille eleştirilmesi, haberciliğin ideolojik tarafgirlikle malul hale gelmesine karşı duyulan toplumsal ve mesleki tepkinin bir yansımasıdır. Gerçeklerin manipüle edildiği veya adli süreçlerin birer mağduriyet ya da kahramanlık senaryosuna dönüştürüldüğü algısı, medyanın inandırıcılık krizini derinleştirmektedir. Sonuç olarak, gazetecilerin birbirlerinin yayın çizgilerini sorgulaması ve kamuoyuna sunulan anlatıların arkasındaki yapı sökümünü yapması, şeffaflık açısından kıymetli olsa da basının güvenilirlik zeminini yeniden inşa etmesi gerektiği gerçeğini açıkça ortaya koymaktadır.

Utanın be böylemi reklam alınır