Çeyrek asırlık bir enkaz, yalanların gölgesinde,Şimdi "rasyonel zemin" diyorlar her nefeste.Mehmet Şimşek geldi, reçete hep aynı cepte,Yine halkın sırtında yük, yine zamlar baş köşede.Gözlerdeki ışıltı bitti, sıra geldi şimşeğe,Gök gürler, fatura kesilir hep garibana, işçiye.Faiz tırmanır göğe, enflasyon inmez aşağı,Maliye’nin kasası halkın boğazında ilmek bağı."Sabredin" diyor kürsüden, İngiliz kumaşı takımıyla,Biz geçim derdindeyiz, o rakamın peşinde, hesabıyla.Yirmi beş yılın günahı tek bir kalemde silinmez,Milletin sabrı tükendi, bu acı ilaçla yüzler gülmez.Gidin artık yetti gari yalanınız batsın geldiğinizden beri

Türkiye’de uzun yıllardır bir gelenek haline gelen "enerji müjdeleri", son dönemde vatandaş nezdinde heyecan uyandırmaktan ziyade derin bir ironi ve güvensizlik kaynağına dönüşmüştür. Sık sık manşetleri süsleyen "X ilimizde petrol bulundu", "Karadeniz'den yeni gaz fışkırdı" şeklindeki haberlerin hemen ardından gelen akaryakıt zamları, hükümetin ekonomi yönetimi ile kamuoyu algısı arasındaki makasın ne kadar açıldığını gözler önüne sermektedir.Ekonomi bilimi, soyut vaatlerle veya yer altı kaynaklarının varlığına dair iddialarla değil; halkın alım gücü, enflasyon oranları ve mutfaktaki gerçek maliyetlerle ölçülür. Vatandaş, her sabah pompadaki fiyatların katlandığını görürken, televizyon ekranlarında parlatılan enerji başarılarına inanmakta güçlük çekmektedir. Bu durum, "müjde siyasetinin" artık toplumda bir karşılık bulmadığını, aksine ters teptiğini göstermektedir.Sonuç olarak; yer altı kaynaklarının bulunması elbette ülke adına sevindiricidir, ancak bu kaynakların refahı halkın cebine yansımadığı sürece üretilen her müjde, ekonomik gerçeklerin üzerini örtmeye çalışan başarısız birer halkla ilişkiler (PR) çalışmasından öteye geçemeyecektir. Halk artık ekranlardaki "kara altını" değil, cüzdanındaki gerçek alım gücünü önemsemektedir.