Belediyeler siyaset kurumundan çıkarılmalı BİR Vali yardımcısı belediyeleri idare etmeli. Denetlemeyide Sayıştay yapmalı.

Yerel Yönetimlerde Güven Krizi ve Kurumsal Çürüme: Seferihisar Örneği Üzerinden Bir Siyaset Analizi! Demokratik sistemlerin en temel meşruiyet kaynağı, kamu kaynaklarının toplum yararına ve şeffaf bir şekilde yönetilmesidir. Ancak Türkiye’de son dönemde yerel yönetimler ölçeğinde karşımıza çıkan iddialar, kurumsal ciddiyetin ve yönetsel ahlakın nasıl derin bir erozyona uğradığını acı bir şekilde gözler önüne sermektedir. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı koordinesinde yürütülen Seferihisar Belediyesi merkezli rüşvet ve yolsuzluk soruşturması, sadece idari bir usulsüzlük vakası olmaktan çıkmış; ortaya çıkan deliller, itiraflar ve ifşa olan WhatsApp yazışmaları ile genel siyasete yön veren büyük bir kriz dalgasına dönüşmüştür. Soruşturma kapsamında eski Belediye Başkanı İsmail Yetişkin’in tutuklanarak görevden uzaklaştırılması, yerel siyasette kartların yeniden karılmasına neden olmuştur. İçişleri Bakanlığı’nın anayasal yetkiler doğrultusunda uyguladığı bu geçici tedbir, iktidar kanadı tarafından "kamu malına uzanan ellerin kesilmesi ve devletin denetim refleksinin tavizsiz işlemesi" olarak yorumlanmaktadır. Muhalefet ise ilk etapta bu tür adımları yargı eliyle yerel iradenin gasp edilmesi olarak nitelendirse de, dosyanın içeriği derinleştikçe bu savunma refleksinin yerini derin bir sessizliğe ve iç hesaplaşmaya bıraktığı görülmektedir. Süreci rasyonel bir siyasi analiz zemininde çıkmaza sokan en önemli faktör, şüphesiz ki savunma stratejilerinin toplumsal vicdan ve somut deliller karşısında hızla çökmesidir. Soruşturmada adı geçen Sultan Acar’ın, lüks seyahatler, araç alımları, ev kiraları ve hayali SGK kayıtlarını içeren yüz binlerce liralık para trafiğini "sevgililik ilişkisi" perdesi arkasına saklama çabası, kamuoyunda ciddiyetten uzak bir laçkalık olarak değerlendirilmiştir. Siyaseten asıl büyük darbe ise kurumsal yapının en yakın tanıklarından gelmiştir. Etkin pişmanlık yasasından yararlanan makam şoförünün, müteahhit ve iş insanlarından alınan poşetler dolusu rüşvet paralarını, dövizleri ve külçe altınları makam araçlarıyla taşıdığına dair itirafları, olayın "özel hayat" sınırlarını çoktan aşarak planlı ve organize bir yolsuzluk çarkına dönüştüğünü kanıtlamıştır. Bu yozlaşmanın siyasi yansımaları yerel sınırları aşarak Ankara koridorlarına kadar sirayet etmiştir. MASAK raporlarına yansıyan bulgular doğrultusunda, rüşvet ağının bir muhalefet milletvekilinin danışmanı üzerinden genel merkez dinamiklerine bağlandığı iddiaları, krizin boyutunu sistemik bir düzeye taşımıştır. İktidar bloku, bu verileri muhalefetin yerel yönetim vizyonunun ve ahlaki iddiasının iflası olarak meydanlarda güçlü bir argümana dönüştürmektedir. Sonuç olarak; Seferihisar’da patlak veren ve diğer bazı muhalefet belediyelerine de sirayet eden bu soruşturmalar dizisi, Türk siyasetine çok net bir gerçeği ihtar etmektedir: Kamu kaynaklarını, halkın emanetini ve yönetsel gücü kişisel zevklerin, gayrimeşru ilişkilerin ve haksız zenginleşmenin finansmanı haline getiren her anlayış, er ya da geç kurumsal bir çürümeye mahkumdur. Bu aşamadan sonra siyaset kurumuna düşen görev; partizan korumacılığı bir kenara bırakarak, tüyü bitmemiş yetimin hakkını savunan net bir arınma iradesi göstermek ve yargı önünde hesap verebilirliği amasız, fakatsız desteklemektir.