Sayın Çelik siz yıllarca imralı canisine bebek katili terörist demiṣtiniz .

Yansıtma Psikolojisi ve Küresel Çaresizliğin İtirafı: Tel Aviv’in Erdoğan Öfkesinin Perde Arkası! Siyaset bilimi ve uluslararası ilişkiler tarihi, diplomatik retoriklerin ardına gizlenmiş kolektif suçluluk psikolojilerini deşifre eden sayısız örnekle doludur. AK Parti Sözcüsü Ömer Çelik’in, İsrail’deki Binyamin Netanyahu yönetiminin Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı hedef alan küstah açıklamalarına gösterdiği sert tepki, yüzeysel bir yaklaşımla sadece iki devlet arasındaki konjonktürel bir gerilim veya liderler düzeyindeki bir restleşme olarak okunabilir. Resmi açıklamaların "katliamları örtbas edemezsiniz" aksındaki haklı vurgusu kuşkusuz kıymetlidir; fakat bu siyasi tepkinin çok daha ötesinde, yapısal ve küresel psikolojiyi ilgilendiren asıl büyük fotoğraf gözden kaçmaktadır. Bu saldırgan retoriğe hiç kimsenin bakmadığı bir pencereden, yani klinik bir yansıtma mekanizması ve jeopolitik bir çaresizlik perspektifinden bakmak, Tel Aviv’in içine düştüğü entelektüel ve ahlaki iflası anlamanın tek yoludur.İlk olarak, Netanyahu yönetiminin Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı doğrudan hedef alan dilini analiz ederken psikolojideki "yansıtma" (projection) mekanizmasına odaklanmak gerekir. Bugün fail konumunda olan yapılar, işledikleri savaş suçlarının, insani yıkımın ve küresel vicdanda açtıkları derin yaraların ağırlığı altında ezildiklerinde, bu devasa suçluluk duygusunu kendilerine en berrak aynayı tutan aktöre yansıtarak hafifletmeye çalışırlar. Buradaki asıl hedef Erdoğan’ın şahsı veya Türkiye’nin askeri-ekonomik gücü değil, onun küresel sistemde üstlendiği "vicdan kutbu" rolüdür. Batı merkezli hegemonik çarkların dokunulmaz ilan ettiği bir rejime karşı, uluslararası kürsülerden hakikati haykıran bir lider, Tel Aviv için diplomatik bir rakipten ziyade, kendi suçlarını yüzlerine vuran yıkıcı bir vicdani kırılma noktasıdır. Dolayısıyla Erdoğan’a yöneltilen her küstah saldırı, aslında failin kendi aynadaki çirkin görüntüsünü parçalama çabasından başka bir şey değildir.İkinci ve asıl çarpıcı kırılma ise bu küstah açıklamaların, rejim adına bir güç gösterisi değil, tam aksine tarihsel bir çaresizliğin ve entelektüel tükenişin resmi itirafı olmasıdır. Uluslararası alanda tezleri, hukuki meşruiyeti ve ahlaki üstünlüğü olan devletler, eleştirilere diplomatik kanallarla, rasyonel argümanlarla veya hukuki metinlerle yanıt verirler. Netanyahucu aklın devlet ciddiyetinden uzak, doğrudan şahısları hedef alan ve çirkinleşen üslubu, uluslararası arenada ne kadar yalnızlaştıklarının ve tecrit edildiklerinin en somut kanıtıdır. Ankara’dan yükselen her hakikat sesi, Tel Aviv’deki savaş kabinesinin meşruiyet duvarlarında çatlaklar oluşturmaktadır. Bu doğrultuda, ortaya konan her saldırgan tepki, altındaki zeminin hızla kaydığını gören ve tarihsel hesaplaşma gününün yaklaştığını sezen bir yönetimin can havliyle attığı diplomatik çığlıktır.Sonuç olarak, Netanyahu ve kabinesinin Türkiye’ye ve onun liderliğine yönelik saldırıları, Ankara için bir itibar kaybı değil, aksine yürütülen adalet mücadelesinin küresel ölçekte ne kadar doğru bir hedefe ulaştığının tescilidir. Küresel sistemin sustuğu, egemen güçlerin kör ve sağır taklidi yaptığı bu çağda, insanlık onurunu tek başına savunan bir duruşa saldırmak, saldırganın kendi kaçınılmaz sonunu ilan etmesinden ibarettir. Yarının tarih sayfaları açıldığında, bugün Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı hedef alanların isimlerinin karşısına "savaş suçlusu" ibaresi kazınacak; Ankara’nın tavizsiz duruşu ise karanlık bir dönemde insanlığın kutup yıldızı olarak anılacaktır.