ev alarak vatandaşlık alıp hiç türkçe bilmeyendemi alacak

Sosyal devlet ilkesinin yirmi birinci yüzyıldaki en iddialı ve hararetli tartışma alanlarından biri olan "vatandaşlık maaşı" ya da "gelir tamamlayıcı aile destek sistemi", yoksulluğu tasfiye etme ve toplumsal refahı tabana yayma vaadiyle küresel ölçekte güçlü bir yankı uyandırmaktadır. Ne var ki, bu muazzam bütçeli mali transferlerin hiçbir yapısal süzgeçten geçirilmeden, tamamen karşılıksız ve şartsız birer nakit aktarımına dönüştürülmesi, uzun vadede hem makroekonomik dengeleri hem de bir toplumu ayakta tutan üretim motivasyonunu derinden sarsma riski barındırır. Devlet mekanizmasının asli ve kalıcı ödevi, vatandaşlarına sadece anlık bir finansal konfor alanı yaratmak değil; onları üretken, kendi potansiyelini gerçekleştirebilen ve toplumsal ekosisteme değer katan aktörler haline getirmektir. Bu doğrultuda, vatandaşlık maaşı gibi radikal uygulamaların toplumsal bünyede kronik bir hasar yaratmadan kalıcı bir kazanıma dönüşmesi, ancak ve ancak bireyleri çalışmaya, eğitime, mesleki gelişime ve kamusal sorumluluğa teşvik edecek katı, rasyonel ve yapıcı şartlara bağlanmasıyla mümkündür. Herhangi bir çaba ve emek kriteri aranmaksızın, salt vatandaşlık bağına dayandırılarak dağıtılan şartsız bir gelirin en büyük yapısal tehlikesi, bireylerin üretim süreçlerine katılım arzusunu körelterek toplumsal bir ataleti kurumsallaştırma potansiyelidir. Yaşamın asgari maddi gereksinimlerinin hiçbir entelektüel veya bedensel efor sarf edilmeden karşılanabildiği bir sistemde, özellikle emek yoğun ve taban ücret seviyesindeki sektörlerde devasa bir istihdam krizi baş gösterecek, iş gücü piyasaları hızla kuruyacaktır. Oysa iktisadi kalkınmanın ve kalıcı toplumsal zenginliğin yegane yakıtı üretimdir; üretim zincirinden koparak sadece tüketime odaklanan bir toplum, arkasındaki finansal destek ne kadar büyük olursa olsun, en nihayetinde yüksek enflasyon, paranın değersizleşmesi ve ekonomik daralma sarmalına sürüklenmekten kurtulamaz. Bu kısır döngünün bertaraf edilmesi, devlete sadece "balık veren" pasif bir dağıtıcı rolü yüklemek yerine, vatandaşına "balık tutmayı" dayatan dinamik bir refah rejiminin inşasına bağlıdır. Sosyal yardımların, bireyin kamu tarafından sunulan mesleki dönüşüm programlarına katılması ya da resmi istihdam kurumlarınca profiline uygun olarak önerilen iş ilanlarını haklı bir gerekçe sunmaksızın reddetmemesi şartına endekslenmesi, yardımı alan kişiyi sistemin bağımlı bir nesnesi olmaktan çıkarıp, ekonominin aktif ve saygın bir öznesi haline getirecektir. Öte yandan maddi desteklerin yapısal şartlara bağlanması, yalnızca ekonomik üretkenliği muhafaza etmekle kalmaz, aynı zamanda nesiller arası yoksulluk aktarımını kökünden kazıyacak en tesirli sosyal kaldıraca dönüşür. Kamusal kaynakların bir haneye akışının devamlılığı; o hanedeki çocukların eğitime kesintisiz devam etmesi, düzenli sağlık taramalarından geçmesi ve özellikle dezavantajlı grupların kişisel gelişim süreçlerine dahil olması gibi geleceğe dönük şartlara kilitlenmelidir. Bu vizyoner hamle sayesinde devletin kasasından çıkan trilyonlarca liralık kaynak, çarşı pazarda anlık tüketim harcamaları içinde eriyip giden bir mali yük olmaktan çıkacak, ülkenin gelecekteki beşeri sermayesine yapılmış stratejik bir yatırıma evrilecektir. Eğitime, sağlığa ve entelektüel gelişime bağlı şartlı nakit transferleri, yoksulluğun hüküm sürdüğü evlerde büyüyen çocukların akranlarıyla fırsat eşitliği yakalamasını temin ederken, sefaletin bir kader mirası gibi kuşaktan kuşağa devrolmasının da önüne aşılmaz bir set çekecektir. Nihayetinde, vatandaşlık maaşı ve benzeri gelir destek modelleri, toplumsal adaleti ve vicdanı tahkim etmek adına son derece kıymetli ve çağdaş enstrümanlardır; fakat bu enstrümanların toplumu tembelliğe sevk eden, bütçeyi kurutan ve emeğin kutsallığını zedeleyen birer popülizm aracına dönüşmemesi için disiplinli, denetlenebilir ve işlevsel bir çerçeveye oturtulması elzemdir. Karşılıksız ve emeksiz dağıtılan her kuruş, gece gündüz üreten ve vergisini veren kesim üzerinde ağır bir adaletsizlik hissi yaratırken, alan tarafta da devlete karşı kronik ve hastalıklı bir bağımlılık ilişkisi geliştirir. Gerçek ve modern bir sosyal devlet, vatandaşını ilanihaye yardıma muhtaç pozisyonda tutarak onu edilgenleştiren değil, sağladığı geçici destek köprüleriyle onu üretimin, istihdamın ve onurlu bir çalışma hayatının içine dahil eden devlettir. Vatandaşlık maaşının istihdam reformlarıyla, eğitim politikalarıyla ve katı denetim mekanizmalarıyla tahkim edilmesi, hem ekonomik sürdürülebilirliği güvence altına alacak hem de bireyin toplumsal saygınlığını koruyarak topluma gerçek anlamda en yüksek kamu yararını sağlayacaktır.

2030 da herkese vatandaşlık maaşı! Nasıl mı? Emekli maaşına TÜİK enflasyonu kadar zam ve herkes 23500 lira ve arttırdığımız kadar vatandaşlık maaşı almış olacak! Tek maaş, tek standart... Emekli geçinemediği için kimse emekli olmaya kalkmayacak, emeklilik sorunu kökten çözülecek! Emekli olup çalışanların da emekli maaşını dondurduk mu hiç bir sorun kalmaz! Yaparsa ... yapar!

Seçim yaklaşıyor galiba