İÇİ BOŞ SLOGANLARLA KEMALİST NESİL YETİŞTİRELİM DERKEN... Eğitim sistemlerinin evrensel pedagoji, rasyonel akıl ve özgür düşünce yerine tamamen totaliter, katı dogmalara dayalı ya da aşırı otoriter bir ideolojinin kıskacına bırakılması, bir toplumun geleceğine indirilebilecek en ağır darbedir. Hangi coğrafyada veya dönemde olursa olsun, okulları bilim yuvası olmaktan çıkarıp birer ideolojik endoktrinasyon merkezine dönüştüren bu tür yapılar, kaçınılmaz bir iflas bayrağı çekmeye mahkumdur. Baskıcı bir doktrinin tahakkümü altındaki eğitim modelleri, gençliğin ve toplumsal düzenin perişan olmasına zemin hazırlayan çok boyutlu krizler üretir. Bu tarz ideolojik sistemlerin birincil gayesi, rasyonel ve sorgulayan zihinler yetiştirmek değil, sistemin dayattığı dogmaları koşulsuz kabul eden tektipleştirilmiş kitleler imal etmektir. Analitik düşüncenin, felsefenin ve özgür tartışma ortamlarının yerini katı kalıplar ve sloganlar aldığında, gençlerin muhakeme yeteneği körelir. Soru sorması engellenen, sadece biat etmesi istenen nesiller, modern dünyanın karmaşık problemlerini çözme becerisinden yoksun kalır. Devlet eliyle dayatılan katı ideolojik şablonlar, insan ruhunun ve vicdanının doğal gelişimini engeller. Samimi ahlaki değerler ve içselleştirilmiş bir merhamet duygusu yerine, şekilsel bir sadakat kültürü dayatılır. Bu yapay baskı ortamında yetişen gençler, kendi fıtratlarına ve toplumsal gerçekliğe yabancılaşarak derin bir nihilizme ve kimlik bunalımına sürüklenir. İdeolojik dogmalarla zihni yıkanan ama kalbi ve vicdanı beslenmeyen bir gençlik, zamanla empati duygusunu yitirerek akran zorbalığına, acımasızlığa ve kontrolsüz bir şiddet sarmalına yönelir. Bu aşamada okullarda güvenliği polisiye tedbirlerle ya da güvenlik güçleriyle sağlamaya çalışmak, sistemin kökündeki ahlaki ve insani çürümeyi gizlemeye yetmeyen geçici bir pansumandan ibaret kalır. Liyakat, bilimsel üretim ve akademik özgürlüklerin yerini ideolojik aidiyetlerin aldığı bir düzende eğitim kalitesinin ayakta kalması imkansızdır. Pozitif bilimler, teknoloji, sanat ve dünya standartlarındaki müfredatlar ideolojik süzgeçlerden geçirilerek kuşa çevrilir. Sonuç; küresel ölçekte rekabet edemeyen, diploma sahibi ama niteliksiz, geleceğe dair umudunu ve heyecanını kaybetmiş kayıp bir nesildir. Günün sonunda, eğitimi kendi tekeline alan ve toplumu mühendislik harikası gibi şekillendirmeye çalışan her otoriter ve dogmatik ideoloji, gençliği felakete sürükleyerek iflas eder. Bir eğitim sisteminin gerçek anlamda başarılı ve rasyonel olabilmesi, ancak her türlü ideolojik prangayı reddetmesiyle mümkündür. Gerçek bir maarif reformu, insanı sadece bir veri deposu veya ideolojik bir araç olarak görmeyen, onun özüne hitap eden bir felsefeyi zorunlu kılar. İnsanın özüne hitap eden bir eğitim sistemi, bireyin hem zihinsel hem de ruhsal bütünlüğünü esas alır. Akıl ile kalbi, bilim ile vicdanı birbirinden koparmadan birleştiren bu yaklaşım, çocuğun fıtratındaki merak duygusunu ve merhamet potansiyelini açığa çıkarmayı hedefler. Eğitimin gayesi, dışarıdan şablonlar dayatarak insanı kalıplara dökmek değil, insanın içindeki cevheri, adaleti ve evrensel ahlakı rasyonel bir pedagojiyle beslemektir. Ancak bu sayede, sadece teknik bilgiyle donanmış değil, aynı zamanda canlıya merhamet duyan, sorumluluk sahibi ve hür düşünceli nesiller yetiştirilebilir ve okullar birer güvenlik sorunu alanı olmaktan çıkıp huzur yuvalarına dönüşebilir.

Öğrenci hikayesi: MEDYA GÖZÜN AYDIN. Sana malzeme çıktı. Milletimizin herşeyi (namusu ,çocokları) sana malzeme. " Basın özgürlüğü"???? !!!

Acaba bir şeyler yapmak için daha ne bekleniyor? Çocuk diyip ceza vermediğiniz kişiler insan öldürüyor. Bir saldırı sonrası ben de yapayım diyebiliyorlarsa demek ki caydırıcı ceza yok demektir