ŞUURU İŞGAL EDİLEN BİR MİLLETİN FERYADI
ŞUURU İŞGAL EDİLEN BİR MİLLETİN FERYADI
Hüseyin Demir
Bir milleti öldürmenin en kestirme yolu, onun ordusunu dağıtmak değildir.
Asıl büyük yıkım; o milletin ruh kökünü kurutmak, hafızasını parçalamak, kendisine olan îmanını söndürmektir.
Bugün yaşadığımız buhran tam da budur.
Sokaklarımız hâlâ bizimdir belki…
Bayrak gönderde dalgalanmaktadır belki…
Fakat düşüncelerimiz, kelimelerimiz, hayranlıklarımız, korkularımız, ölçülerimiz ve medeniyet tasavvurumuz başkalarının eline geçmiştir.
Çağın en büyük felaketi budur:
Toprağın değil, şuurun işgali…
Bugün insanımızın en büyük trajedisi fakirlik değildir.
Asıl yıkım, zihnî sömürgeleşmedir.
Çünkü aç kalan millet ayağa kalkabilir;
fakat kendisini değersiz gören millet doğrulamaz.
Yıllardır bu toplumun dimağına aynı zehir akıtıldı:
“Siz geri kaldınız…”
“Sizin medeniyetiniz öldü…”
“Sizin değerleriniz çağ dışı…”
“Batı düşünür, siz tüketirsiniz…”
“Batı üretir, siz taklit edersiniz…”
Nihayet bu telkinler, zamanla bir fikir olmaktan çıktı; aşağılık psikolojisine dönüştü.
Bugün üniversitelerde kendi medeniyetine yabancı nesiller yetişiyorsa…
Gençlik, kendi tarihine utanarak bakıyorsa…
Kendi ecdadını zalim, başkasını kurtarıcı gibi okuyorsa…
Kendi inanç dünyasını yük, Batı’yı ise kurtuluş gibi görüyorsa…
Bilinsin ki bu, tesadüf değildir.
Bu, asırlık bir zihnî kuşatmanın neticesidir.
Çünkü sömürgeci akıl şunu çok iyi bilir:
Bir milletin kaleleri dışarıda değil, içeridedir.
İnsan ruhunda…
Onun için önce kaleyi içeriden fethettiler.
Evvela dili bozdular.
Sonra düşünceyi…
Ardından eğitim sistemini…
Sonra ahlâkı…
En sonunda da hakikat ölçülerini…
Bugün artık insanlar hakikati kendi vicdanıyla değil; ekranlarla, moda fikirlerle, ithal kavramlarla ölçmektedir.
İşte felaket burada başlamaktadır.
Çünkü hakikat ölçüsünü kaybeden toplum, yönünü kaybeder.
Bugün bilgi çağında yaşıyoruz deniliyor.
Hayır!
Bilgi çağında değiliz.
Malumat çağındayız.
İnsanlar her şeyi biliyor; fakat hiçbir şeyi idrak edemiyor.
Bir insan düşününüz:
Telefonunda milyonlarca bilgi taşıyor; fakat kendisini taşıyacak bir fikir omurgasına sahip değil…
Diploması var…
Ama şahsiyeti yok…
Konuşuyor…
Ama fikri yok…
Ezberi var…
Ama hikmeti yok…
İşte çağın asıl çöküşü budur.
Çünkü hikmet kaybolunca ilim, insanı kurtaran nur olmaktan çıkar; sadece kuru bir teknik malzemeye dönüşür.
Bugün eğitim sisteminin en büyük çıkmazı da budur.
Çocuklara düşünmek öğretilmiyor.
Sadece tekrar öğretiliyor.
Ruh inşa edilmiyor.
Sadece meslek üretiliyor.
Şahsiyet yetişmiyor.
Sadece kariyer yetişiyor.
Kalp terbiyesi yok…
Nefs muhasebesi yok…
İç disiplin yok…
Bunun yerine:
daha çok tüketen, daha çok isteyen, daha çok haz peşinde koşan insan tipi üretiliyor.
Neticede ortaya çıkan insan;
bilgili ama iradesiz,
kalabalık içinde ama yalnız,
konforlu ama huzursuz,
özgür görünen fakat tutkularına köle bir varlığa dönüşüyor.
Çünkü insan yalnız akıldan ibaret değildir.
Ruhu ihmal edilen insan, sonunda kendi eliyle kendi iç dünyasını çökertir.
Bugün modern dünyanın en büyük çıkmazı tam da budur:
Madde büyüdü, insan küçüldü…
Teknoloji ilerledi, merhamet geriledi…
Binalar yükseldi, şahsiyet çöktü…
Şehirler büyüdü, aile küçüldü…
Bilgi çoğaldı, hikmet kayboldu…
İşte bu yüzden bugün yeniden “insanı” konuşmak mecburiyetindeyiz.
Fakat mesele sadece slogan atmak değildir.
Çözüm; ruhu yeniden ayağa kaldıracak bir diriliş idrakidir.
Evvela eğitim yeniden tanımlanmalıdır.
Eğitim; sınav kazandıran değil, insan yetiştiren bir müessese hâline gelmelidir.
Çocuk:
yalnızca matematik bilen değil;
utanmayı, merhameti, sabrı, edebi, sadakati ve mesuliyeti de bilen bir şahsiyet olarak yetişmelidir.
Çünkü ahlâkı çöken toplumun teknolojisi onu kurtarmaz.
Bir diğer mesele de dil meselesidir.
Kelimelerini kaybeden millet, düşüncesini kaybeder.
Bugün gençliğin zihni:
reklam diliyle, sosyal medya diliyle, yabancı kavramlarla kuşatılmış durumdadır.
Kendi medeniyetinin kelimelerine yabancı nesil yetişmektedir.
Hâlbuki kelime yalnız harf değildir.
Kelime, medeniyet taşıyıcısıdır.
“İffet”, “hikmet”, “edep”, “izzet”, “tefekkür”, “irfan”, “hayâ” gibi kavramları kaybeden toplum; yalnızca birkaç kelimeyi değil, bir medeniyet ufkunu kaybetmektedir.
Bugün yeniden yapılması gereken şey;
kendi hakikat ölçülerimize dönmektir.
Bu dönüş:
hamasî sloganlarla değil,
derin fikirle olur.
Ezberle değil, idrakle olur.
Taklitle değil, şahsiyetle olur.
Çünkü bu milletin yeniden ayağa kalkması;
ithal ideolojilerle değil, kendi ruh kökünden beslenen büyük bir fikir hamlesiyle mümkündür.
Aksi hâlde ekranların büyüttüğü fakat ruhu küçülmüş nesiller yetişmeye devam edecektir.
O zaman şehirler bizim olsa ne olur?
Şuur başkasınınsa…
Dil başkasınınsa…
Hayranlık başkasınınsa…
Rüya başkasınınsa…
Bilinsin ki gerçek istiklâl; sınır kapılarında değil, insanın zihninde başlar.
Ve bir millet önce ruhunda bağımsız olur.
Selam ve dua ile.
