• İSTANBUL
  • İMSAK
    00:00
    GÜNEŞ
    00:00
    ÖĞLE
    00:00
    İKİNDİ
    00:00
    AKŞAM
    00:00
    YATSI
    00:00
  • 0.0
  • 0.0
  • 0.0
Ahmet Gülümseyen
Ahmet Gülümseyen
1969 yılında Bayburt’ta doğdu. İlköğretim ve Liseyi Bayburt’ta okudu.1994-1998 Marmara Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksek Okulu / Spor Yönetimini bitirdi. 2004 -2005-Ankara Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksek Okulu (BESYO) / Yüksek Lisans Özel Öğrencisi.2016-2018-Gelişim Üniversitesi BESYO /Spor Yöneticiliği Bölümünde Yüksek Lisansını tamamladı. 2000-2002 Bağcılar Ensar Koleji Beden Eğitimi Öğretmenliği.2002-2005 Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Spor Uzmanı /ANKARA.2005-2008 İstanbul Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü-Spor Uzmanı.2008-2011 İBB Spor Etkinlikleri A.Ş.- Spor Tesisi Müdürlüğü. 2014-2018 İBB Spor İstanbul Engelliler Koordinatörü. Gazetecilik ve Televizyon tecrübeleri: 1993-1995 Foto-Maç Muhabirlik.1995-1997 Bakırköy Postası Dergisi (Spor Sorumlusu) 1995-1997 Fanatik Gazetesi-Anadolu Ajansı (Fahri Muhabirlik). Akit-Anadolu’da Vakit Gazetelerinde Köşe Yazarlığı 1997- Devam Ediyor. İstanbul Büyükşehir Beledisi WEB TV’de Spor Muhabirliği ve 2012 Avrupa Spor Başkenti Program Yapımcılığı. Akit TV’de ‘Spor Sohbetleri’ Program Yapımcı ve Sunuculuğu. Birçok spor branşında hakemlik ve antrenörlük belgesi sahibidir.
TÜM YAZILARI

Sporun ‘ayrıştırıcı’ gücü mü?

01 Kasım 2019


Ahmet Gülümseyen İletişim: [email protected]

 

Günümüz şartlarında spor aracılığıyla ulaşamayacağınız kesim, bu kesimlere ‘enjekte’ edemeyeceğiniz anlayış yoktur. Diğer bir ifadeyle, toplumsal bir varlık olan insanı, spor vasıtasıyla olumlu/olumsuz, her türlü muameleye tabii tutabilirsiniz. Üstelik yaptığınız işi kanunlar, yönetmelikler gibi yasal zemine de oturtabilirsiniz. Örneğin spor yapmak isteyen kız çocuklarının eğitimi, erkek eğitmenler vasıtasıyla (mevcut kadın eğitmenlerin varlığını yok sayma pahasına) gerçekleştirme veya sporculara reva görülen açık-saçık kıyafetlerle yapılır. Birileri sporu kullanıp, (bunlara modern, çağdaş, entelektüel deniliyor) örf, âdet, anane, gelenek ve göreneklerin yanı sıra, sahip olunan dini inançların çok rahatlıkla yara alması, hatta yok olması sağlanabilir…

Nasıl ki, küçük günahların büyük günahları tetiklediği gibi, alışkanlık haline gelen davranışların da ‘öğrenilmiş cesaretsizliğe’ dönüşebileceğini Hindistan’da fil yetiştiriciliği örneğiyle somutlaştırabiliriz. Yazar Yaşar Süngü, bu örneği önceki gün köşesindeki yazısına taşımış. Yazımızın içeriğiyle bağdaşan bu örnekten biz de etkilendik, paylaşalım; “Hindistan’da filleri yetiştirmek için kalın bir zincirle bağlarlar. Tabi yavru filin bu zinciri koparabilmesi, kırabilmesi ya da kazığı söküp atabilmesi mümkün değildir, zira buna gücü yetmez. Küçük fil önceleri bundan kurtulmak için tüm gücüyle uğraşır, defalarca dener ama sonucu değiştirmez, özgülüğüne kavuşmaz. Yıllar geçer, fil kocaman olur... Bağlı olduğu kazığın ve zincirin onlarca katına gücü yetebilir artık. Ama fil asla böyle bir girişimde bulunmaz. O özgür olamayacağına inanmıştır, artık kırılmayan şey, filin zinciri değil inancıdır…”

 ‘İnandığınız gibi yaşamıyorsanız, yaşadığınız gibi inanmaya başlarsınız’ başlıklı yazısında değerli büyüğümüz Yaşar Değirmenci ise şu ifadelere yer veriyor; “Müslümanlar olarak gün geçtikçe yaşayan değil tartışan bireyler olma eğilimini benimsemiş gözükmekteyiz. Oysa din, sadece iman değil, aynı zamanda ameldir. ‘Allah, bir topluluğa şer murat ederse, onlara tartışma kapısını açar ve onları amelden alıkoyar.’ Yaşanmayan, hayata intikal etmeyen, vicdanlara hapsedilmiş bir din ve iman sadece bir iddiadır. Dindarlık ise iddia ile olmaz.” 

Nefse hoş gelen her şey, istek ve arzuları da tetikler. Gün olur, insanın gözünün yanı sıra, duygularının önüne de adeta bir perde iner. Kutsal kitabımız Kur’an-ı Kerim’in yanı sıra, Peygamber Sünnetinden uzaklaşılmaya başlanır. Müslümanlığımızın gerekliliği göz ardı edilerek kişisel ve keyfiyetten türeyen arzular oluşur. Çocukluk, gençlik derken, yaş kemale erip, ölüm gelip kapıyı çaldığında ise artık çok geç olduğuna anlarız. Ama ne fayda!..

Tüm bu söylediklerimizle, sporun nasıl bir ilişkisi olabilir ki? ‘Ağaç yaşken eğilir’ der, atalarımız. Sporun alt yapısını çocuklar oluşturuyor. Haliyle, Siyonist ve Haçlı anlayışın hedef kitlesi, genellikle çocuklar olur. Bugün spor adı altında birçok branşta çocukların saf ve bir o kadar öğrenmeye aç beyinlerini, ‘modernlik’ menşeli batıl düşünce ve aktiviteleriyle doldurursanız, nasıl bir geleceğin onları beklediğini (tamamen, yukarıda belirtiğimiz Müslümanlığın gerektirdiği değerlerinden uzak kalacağını) anlamakta zorluk çekmeyiz. Bugün yüzme seanslarında erkek ve kız çocuklarını aynı havuza sokan anlayış hüküm sürüyor. Uluslararası Kızılhaç Komitesi, İsrail’in abluka altında tuttuğu Gazze Şeridi’nde Filistinli çocuklardan ampute futbol takımı kurması, bir başka örnek. Benzer yaptırım/oluşumlar iyi niyet taşımadığına göre; bu tür uygulamalar, sporu ‘ayrıştırıcı’ anlayışa maşa/kurban etmekten başka manaya gelmez… 

 

Haberle ilgili yorum yapmak için tıklayın.

Yorumlar

Alper

Yazar sen ne saçmalıyorsun. Ne yapalım evde kös kös oturalım mı. Çocuklar havuza gitmesin mi spor yapmasın mı çıkartalım hayatımızdan sporu. 
  • Yanıtla

Yusuf

Gercek Müminler, boş şeylerden yüz cevirir
  • Yanıtla

WhatsApp İhbar Hattı

+90 (553) 313 94 23

Bip İhbar Hattı

+90 (553) 313 94 23

Bip İhbar Hattı

Yaay İhbar Hattı

+90 (553) 313 94 23