Türkiye Batı'dan kopuyor mu?

Tarihi 'Soçi' zirvesinin ardından Suriye’de kalıcı barışın yeniden tesis edilmesi için ön hazırlıklar yapılırken zirvenin dışında bırakılan terör örgütlerinin hamisi ABD’den tarihi bir itiraf geldi. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı arayan ABD Başkanı Trump, Amerika’nın Ortadoğu’ya başından beri girmemesi gerektiğini ve bundan sonra YPG’ye silah verilmeyeceğini söyledi. Ancak PKK/YPG’ye binlerce tır yardım yapan ABD’nin bu sözü Ankara’da gerçekçi bulunmadı.

Türkiye’nin Rusya ve İran ile verdiği birlik pozu dış politikada 'batından kopuş' tartışmalarını yeniden gündeme getirdi. Bugünkü yazısında bu konuya değinen Akşam gazetesi yazarı Kurtuluş Tayiz, ''Türkiye’nin NATO ittifakıyla yaşadığı krizi soğuk savaş döneminden kalma kavramlarla anlamaya ve tartışmaya çalışmak kimseye yol aldırmaz. Türkiye, dünyanın iki kutuplu olduğu günlerdeki gibi illa bir ittifakı veya ülkeyi tercih etmek zorunda değil'' dedi.

''Bu gerçeği bilmelerine rağmen Ankara’nın Batı’ya sırtını döndüğünü, Rusya’yı tercih ettiğini, yüzyıllık ittifaktan ayrılarak ülkeyi belirsiz bir maceraya sürüklediğini dillendirenler var'' diyen Tayiz yazısında, ''Yüzyıllık bir pratiğin ve alışkınlığın sürmesini öğütlemek elbette rasyonel görünebilir; fakat burada Ankara, Batı’nın tam da bu alışkanlığına isyan ve reddiye içinde. Yüzyıllık dostlar, maalesef Türkiye’yi üzerinde operasyon yapılacak bir ülke olarak görmekte ve bu yaklaşımı değiştirmeye de hiç yanaşmamakta. Ankara’nın, bu durumda geleneksel dış politika alışkanlıkların dışına çıkarak Batı’ya bazı hatırlatmalarda bulunması son derece normal karşılanmalıdır'' ifadelerini kullandı.

İşte Kurtuluş Tayiz’in o yazısı;

''15 Temmuz darbe girişiminin arkasından ABD ve NATO ittifakı çıkmıştır; bunu herhalde kimse inkar edemez. Bu gerçeğin altını çizmeden Türkiye’yi “Rusyacı olmak”la eleştirmek samimi değil. Darbeye kalkışan FETÖ’cü subayların çoğu NATO’da etkin görevlerdeydi; bu subayların büyük bölümü darbe sonrası -haklarında soruşturma başlatılan da, başlatılmayan da- NATO ülkelerine sığındı.

ABD kontrolündeki İncirlik Üssü’nden kalkan tanker uçakları ise başkentimizi bombalayan uçaklara kesintisiz yakıt ikmali yaptı; bu durumda ne ABD’yi, ne NATO’yu Türkiye’yi yıkıma götürecek olan 15 Temmuz darbe kalkışmasının dışında tutamayız. Demek ki, ABD ve NATO sanıldığı gibi Türkiye için o kadar da dost bir ittifak değil (…)

(…) Soğuk savaş zamanlarındaki gibi artık NATO ve ABD’nin düşmanı, aynı zamanda Türkiye’nin de düşmanı sayılmıyor. Böyle zamanları geçtik. ABD, meşru olmayan aktörlerle, terör örgütleriyle “stratejik ortaklık” kuracak kadar ileri gittiyse, Türkiye de Rusya ve İran gibi meşru aktörlerle, büyük devletlerle ilişki ve dostluk kurabilir. Bu “yüzünü Doğu’ya dönme” veya “Batı’dan kopma”  anlamına gelmiyor.

Kaldı ki Ankara’ya sırtını dönen ABD ve NATO’dur; Batı blokunun Ortadoğu ve Türkiye ile ilgili sahip olduğu gizli ajanda iki tarafı haliyle karşı karşıya getirmekte (…)

Türkiye’nin egemenlik hakları ve bağımsızlığı söz konusu. Batı’yla ilişkilerin eski düzeyine gelebilmesi için Ankara’nın egemenlik haklarından vazgeçmesi gerekiyor ki, bu da mümkün değil. Batı’yla sıkıntıların, gerilimin kaynağı tam da burasıdır. Sorunların kaynağını başka yerlerde aramak ikiyüzlülük ve samimiyetsizliktir.

Türkiye, bağımsızlığından taviz vermeden, egemenlik haklarını koruyarak Batı’yla ilişkilerini sürdürmek istiyor. (…)

Rusya veya bölge devletleriyle geliştirilen ilişkiler da fayda üzerine kurulan ilişkilerdir. Ankara, yol alabildiği sürece bu ilişkileri sürdürecek; Rusya ile yollar bugün buluşur, yarın ayrılır. Ankara için asıl olan kendi göbeğini başkalarına kestirmemek. Mühim olan başka güçlere bel bağlamadan kendi işini görebilmektir (…)''