Şeytan diyeceğini dedi zamanında!

Sabırla aşılır yollar, sabırla erilir murada… Öyle ya, şeytan sabrımızla sınar bizi. Hayat da aslında sabretmekten ibaret. Aslında imanın özü sabır! Çünkü tüm olumsuzluklara rağmen sabretmek demek; ‘ İnandım, iman ettim. Hayrın ve şerrin Sen’den olduğuna şehâdet ederim Ya Râb’ demektir. Sabır kelime manası olarak çok fazla yer tutmasa da sözlükte, Peygamber (s.a.v) diliyle, “…Sırtımı Sana dayadım, Senden başka sığınak yoktur” demektir. Hz. Âdem sabrıyla sınanmıştı yaradılışında. Nefsinin arzuladığına karşı sabırla. Hz. Yunus Allah’ın emirlerini tebliğde kendisini dinlemeyen kavme yani yine nefsine karşı sabırla. Ne gariptir ki sabretmedi Hz. Âdem ve insanoğlunun en arzuladığı şeyi kaybetti; cenneti! Ve sabretmedi Hz. Yunus bir balığın karnında sabırla bekledi Rabbin mağfiretini. Aslında sabırla imtihan oluyor insan ve “Sabrettim Ya Râb, nefsim istedi ve ben günaha gitmemeye sabrettim. Çünkü iman ettim kalbim ile tasdik ettim dilimle ve şehâdet ettim ben Rasûlünün nübüvvetine” demiş oluyor. Hz. Yusuf mirasıdır sabır, başı zindan sonu hükümranlık olan. Sabır ki, Eyyüb (a.s)’la yürekdaş olmak, onun düstûrunu düstûr edinmek demektir.

Çoğu zaman ‘Şeytan diyor ki!’ değil mi? Unutma ki şeytan diyeceğini dedi. “ Ve Rabbim, bende kıyamet gününe kadar senin kullarını yoldan çıkaracağım ancak iman edip sâlih amel işleyen kulların başka!” İlim talebesi, işçi zümresi, ev hanımı, patron takımı, zengini fakiri… İmtihanın sabırla. Her şeyden evvel sen kulsun ve ilk insan Hz. Âdem’den beri seni yolundan ayırmaya and içmiş bir İblis belasıyla karşı karşıyasın. Ve sabretmek nefsinle ettiğin cihadındır. Ve sabretmek Hz. İsmail olmaktır. Sabretmek Hz. Asiye olmaktır. Bil ki sabretmek sâlih kul olmaktır, altından ırmaklar akan cennetler vaad edilen. Hakîm olan Allah vaadinden dönmez!“Sizin hayır gördüklerinizde şer, şer gördüklerinizde de hayır vardır. Bunu ancak Allah bilir!” Bildiğinizle amel ediniz ve bilmediklerinizi Allah’a havale ediniz. Çünkü Allah hesabı en iyi görendir. O işitendir, görendir.

‘Zehratel-hayate-ddünyâ’ Dünya hayatı bir çiçektir, uzaktan güzel görülen, kokusu hoş! Ama her çiçek gibi solmaya mahkum, sonu olan! Dünya tarlasını iyi sürmeli insan. İyilikler, sabırla yoğrulmuş, şeytana karşı kazanılmış zaferler ekmeli insan dünya tarlasına. Ki ahirete giderken beşer, sağ tarafının ağırlığıyla ruhunu teslim etmeli sahibine. Ve muradına eren bir derviş misali şeytanı nakavt etmiş müminler olarak girmeli cennete, ebedî mükâfat yurduna. Dünya gibi sonu olan bir mekâna sonsuz ameller ekebilmeyi, sonsuz mahsuller alabilmeyi bahşeden Rabbe şükürler olsun.

(Büşra Erol)