Kardeşlerin alerjiden obezliğe kadar sağlık üzerinde büyük tesiri var.
Kardeşlerin sağlık ve mutluluk üzerinde büyük tesirinin olduğu ortaya çıktı. Kardeşlerin boydan alerji riskine, gelecekte ne kadar şişman olunacağına kadar birbirleri üzerinde büyük etki sahibi olduğuna dair deliller giderek artıyor. Bir kardeşte kalp rahatsızlığı olmasının diğer kardeşin de riskini arttırdığı ifade edildi. Londra Hijyen ve Tropikal İlaçlar Okulu'ndan epidemiyolog Dr. Sanjay Kinra, “Kardeşler sadece genleri paylaşmazlar, aynı zamanda hayat tarzı ve sosyal pozisyon faktörlerini de paylaşırlar. Birbirlerinin davranışlarından etkilenirler” diyor. Yapılan araştırmalarda kardeşler arasında bazı ilginç sonuçlara ulaşıldı.
Mesela, çok kardeşi olan erkekler daha üretken oluyor.
Genellikle ailenin son çocuğu diğerlerinden daha kısa olması da ilginç değil mi?
Kardeşi olanlarda olmayanlara oranla alerji riski daha az.
Erkek ya da kız kardeşi olanlar büyük ihtimalle daha az kilo alıyor.
İlk doğan kardeş daha zeki. Bunlarda IQ umumiyetle küçük kardeşlerinden daha yüksek oluyor.
Ortancalar iki arada bi derede..
Aileler genellikle ilk çocuğa anne-babalık rolü yükler ve kardeşler tartıştığında ilk çocuktan cömert bir anlayış beklerler. Fotoğraftaki ablanın kardeşiyle uyurken gösterdiği şefkat aslında ona Allah vergisi. Aileler bunun üzerine kendi rol yüklemeleri bu ablayı daha duyarlı, sorumluluk sahibi, başarı odaklı ve muhtemel rakiplere karşı kendini koruma eğilimli yetişmesine sebep oluyor.
Abla değil de ağabey olsa, bu defa daha koruyucu, daha ileri görüşlü bir birey haline geliyor.
İkinci çocuk ise, “Benden önce hep birileri vardı” duygusuyla aynı alanda rekabet etme düşüncesinden uzaklaşabiliyor ve mizah becerisi ya da sosyal çekicilik gibi farklı alanlarda beceriler geliştirme eğilimi gösterebiliyor.
Uzmanların ileri sürdüğüne göre en şanssızlar ortanca çocuklar.. Ne ilk ne sonuncu çocuk olmadıkları için hiçbir ayrıcalıkları olmuyor.. Bu konumdaki çocuk yoksunluk duyguları yaşayabilir ve bunun sonucunda adalet için savaşan ve dışlanmaktan kaçınan bir yapıya sahip olup, rekabetçi olabilir.
Son çocuk ailenin hep en küçüğü olduğu için onlara anne-baba olma rolü üstlenen pek çok kişi vardır. Ancak gerçekte kardeşler bu rol için yeterince olgun değildirler. Bazen fazlasıyla yetişkinlerin konularıyla iç içe olduklarından son çocuklar sosyal ilişkilerde pek çok deneyim kazanırlar. Bazı durumlarda son çocuk sınır ve kurallara uymaktan yorulup bezginlik yaşayabilirler. Aileler ise genelde son çocukları şımartma ve zamanı geldiğinde gitmelerine izin vermeme eğilimi gösterebilirler.
Tek çocuk problem!
Tek çocuklarda, ailelerinin aşırı ilgisi “ben”lik duygusunun fazla gelişmesine sebep olabilir. Büyüklük hastalığına yakalanabilirler. Kibir, ben bilirimci ve asosyal kişilik geliştirebilirler. Çevrelerine pek kulak asmaz, burunlarının doğrultusuna giderler.. Kardeşsiz büyüdükleri için, rekabet etmek için fırsatları olmaz. Evliliklerine kadar bu bencillikleri yansıyabilir. İkili ilişkinin gerektirdiği, saygı ve sevgiden mahrum davranabilirler.
DİPNOT: Çocuğun zeki olması onun hayatta başarılı olmasının güvencesi değil. Nice zekâ yeterli eğitim almadığı için ziyan oluyor.. Eğitim çocuğu “akıllı” yapar. Zekâ ile akıl arasındaki ince farkı iyi kavramak gerek. Akıllı yetişen insan, hayatta nice zekâyı sollar..
