Yaşadığı yerden tutun da, evinin ahşap veya beton oluşuna, bahçesinin veya balkonunun durumuna kadar insanın çevresi ne kadar “huzurlu” ise kendisine o kadar “ilaç etkisi” yapıyor...
Çevrenin insan hayatındaki yeri öyle böyle değil. Hiç farkında olmadan hani penceremizin önünde yetiştirmek için uğraştığımız çiçek bile bunun şahidi. Aslında bu çabayı gösterirken, tıpkı yemek yemek, su içmek, temiz hava solumak gibi sağlığımız için ihtiyacımız olanın peşindeyiz. O ihtiyaç huzurlu bir çevre.. Saksılardaki çiçekler, oturduğumuz ev veya apartmanın durumu, bulunduğumuz şehir, köy, kasaba; dağlara, ormanlara veya denize yakınlık.. Hepsi huzurlu çevre arayışının unsurları..
Bazıları kendi elimizde, bazılarına ister istemez mahkumuz. Doğduğumuz yeri kendimiz seçemiyoruz elbette. Kafkaslar gibi dağlık, ormanlık yemyeşil bir ortamda doğanlar çevrenin sağlığını adeta sünger gibi emiyorlar. Fakat ekmeğimizi kazandığımız şehri pek kendimiz belirleyemiyoruz. Büyük şehirlerin kirli, stresli ortamlarına gitmek, hayat kavgasına katılmak gibi zorunluluklar da var maalesef.
Ancak ne denli olumsuz şartlar içinde bulunursa bulunsun insan, evini temiz, havadar tutarak, sade, temiz, göze hoş görünen bir şekilde döşeyerek, penceresinde veya minik bahçesinde saksılarıyla mümkün olduğunca huzurla yaşanır bir ortama çevirebiliyor.
Böyle insanlar hayata daha güçlü sarılıyor, daha dirençli ve iyimser oluyorlar. Karşılaştıkları hastalıklarla mücadelede başkalarına oranla daha başarılı oldukları da gözlemleniyor.
Kim o başkaları?
Onlar ne kendi sağlıklarını ne çevrelerinin sağlığını umursamayan tipler. Tuhaf bir şekilde çevrelerine olduğu kadar kendi bedenlerine de ilgisiz kalıyorlar. Önemli bir kısmı “üşengeç”.. Bir kısmı “bezgin”.. Kire, ise, pise aldırmıyorlar. Değil eşyalarını onarmak, düzeltmek, onları ilk aldıkları gün koydukları yerden kımıldatmadan hoyratça kullanıyorlar. Ev düzenleri “çöpevler”e dönüşüyor.
Uzmanlar bu tiplerin kendilerini de başkalarını da sevmediklerini belirtiyor. Oysa sevgi ve huzur doğal ilâcımız..
