“Birgün tekrar geleceğinizi biliyorduk!..”

Dün yine “Millet’in Külliyesi”ndeydim.
Kültür, sanat, bilim hayatımıza büyük katkılarda bulunan aydınlarımıza ödül merasimleri birbirini tâkip ediyor.
Önce TÜBİTAK, ardından kültür -sanat, dün de Bilimler Akademisi ödülleri sahiplerini buldu.
Uzun yıllar boyunca Çankaya Köşkü’ndeki törenleri izledim; Süleyman Demirel, Ahmet Necdet Sezer vesaire...
Bu döneme kadar Cumhurbaşkanlığı’nın “protokole” bakan yönünü gördük daha çok...
Duvarlar, duvar gibi suratlar, tekrarlar; ceberut zihniyetin Çankaya’ya sinmiş karanlığını biraz Merhum Turgut Özal dağıtmaya çalışmıştı, biraz da Sayın Abdullah Gül...
Bugün ise “Külliye”miz var...
Ödüle layık görülen akademisyenlerden birinin babası; sakallı, tatlı mı tatlı bir dede...
Önce Sayın Genelkurmay Başkanı ile görüştüğünü söylüyor...
“Vardım yanına...”
Dedim ki;
“Komutanım, sizin gibi milletin değerlerine bağlı insanları ordumuzun başında görmek ne güzel, biz bu günleri çok bekledik...”
Dedemiz, sonra Sayın Cumhurbaşkanı’nın yanına gitmiş...
Sarılmış.
“Nerdeeee evlât” diyor bana, “Bizi bu sakalımızla buralara alırlar mıydı?...”
Evet, Sezer zamanında almazlardı, Demirel zamanında hiç almazlardı!..
O günlerde bırakın buralara girebilmeyi, vatan görevindeki torununun yemin merasimini bile izleyemezdi dedeler ve nineler...
Bir ülke, nerdeeen nereye!...

KEMAL KILIÇDAROĞLU ALEVİ AMA!..

Bir grup meslektaşımla, bu merasimlerin anlam ve önemi üzerine sohbet ederken üzerinde tefekkür için bir soru yönelttim:
“Siz hiç, Ahmet Necdet Sezer, Deniz Baykal, Kemal Kılıçdaroğlu, Selahattin Demirtaş gibi zatları şiir okurken, fıkra anlatırken, şöyle zekâ parıltısını ortaya koyan bir espri yaparken gördünüz mü, İslam dünyasının bilime yön veren büyük âlimlerinden bahsederken gördünüz mü?”
Düşündüler...
Devam ettim:
“Bir de, Rahmetli Turgut Özal, Rahmetli Necmettin Erbakan, Sayın Recep Tayyip Erdoğan, Sayın Ahmet Davutoğlu çizgisine bakın... Hep bizim tarihimiz, hep bizim edebiyatımız, hep bizim nüktelerimiz... Anadolu!”
Düşündüler...
Hak verdiler...
“Peki bunun sebebi ne olabilir?” diye sordum...
“Milletten, milletin değerlerinden kopukluk... Anadolu’dan kopukluk..”
“Yabancılaşma, yabancılık!”
Kemal Kılıçdaroğlu mesela...
“İçinden geldiği” kültürün “sanat” eserlerinden istifade etmez...
Edemez...
Kul Hikmet’ten bir dörtlük okusa:
“Gül kokusu Muhammed’in teridir,
Gönlü saf olanlar Hakk’ın yâridir,
Âşıka mâşukun bergüzârıdır,
Sevdalar, nasipler, nurlar saçılır.
¥
Kemal Kılıçdaroğlu’ndan, bir “Bektaşi fıkrası” bile duymadık bugüne kadar...
Gerçek şu ki;
Ne varsa bizde var.
“CHP zihniyeti daha kültürlüdür” iddiası boş, kof...
Yalan!..
Bizler çok geniş yelpazede okumalar yapıyor, tartışıyor, anlamaya ve anlatmaya çalışıyoruz.
Onlar ise “iZM” bataklıklarında, birkaç beylik slogandan ibaret müvesvis adamlar...
Bizler, “Dünyanın öbür ucunda bir Müslümanın ayağına diken batsa, onun acısını tâ yüreğinde hisseden” kullardan olabilmek için dua ediyoruz...
Onlar ise...
Suriye’deki Baas katili ile mazlumlar arasında “tarafsız” kalmamızı...
Suriye’deki mazlum Türkmen, Arap ve Kürtlerle zalim Baas rejimi- Ruslar arasında “tarafsız” kalmamızı...
Terörist İsrail ile mazlum Filistin halkı arasında tarafsız kalmamızı...
Ne tarafsızı, daha da öte, zalimlerden yana olmamızı istiyorlar!
“Anadolu”dan, bu topraklardan bu kadar uzak kalmak, bakın ve görün ne hallere getiriyor insanı.
¥
Sayın Cumhurbaşkanı, “Osmanlı’nın adalet pınarından” yüzyıllar boyunca su içen mesut dedelerin bugünlerde bir damla suya muhtaç bırakılan torunlarından birinin ağzından dökülen o “hasret kokan” cümleyi aktarıyor...
Demiş ki mazlum kardeşimiz:
“Birgün tekrar geleceğinizi biliyorduk!”
Tefekkürle bir daha lütfen:
“Birgün tekrar geleceğinizi biliyorduk!”
Bir başkası...
Makedonya’da Türk Bayrağı ile gördüğü TİKA heyetine şu “özlem” dolu cümleyle selam vermiş:
“Kardeşlerim; niçin bu kadar geciktiniz!”
Bu “özlem”i dile getirdi Sayın Cumhurbaşkanı...
Ve şöyle dedi:
-Yitik kaybedilen yerde aranır!
-Biz gücümüzü bu coğrafyada kaybettik, bu coğrafyada bulacağız!”
İnşallah, tekrar geliyoruz!..
Merhum Yunus ile bitirelim mi:
Biz sevdik âşık olduk,
Sevildik mâşuk olduk,
Her dem yeni doğarız,
Bizden kim usanası.