*Kaderin Aynasında Bir İnsan:* Necip Fazıl’ın “Bir Adam Yaratmak” piyesi, 1938’den 2026’ya uzanan ve yüreğimize inen bir sızıdır. Bir yazarın nasıl dağıldığını, intiharın eşiğine geldiğini fısıldıyor. Ama işin en ilginci şu ki: Yazarın, kendi hayatının yazdığına dönüşmeye başlamasıdır. Yani kalemiyle çizdiği kader, sonrasında onun da alnına mühürleniyor. Salonlar alkışla inleyip tıka basa dolarken Necip Fazıl memnun değildir . Çünkü kimse görmüyor; bu oyun sadece kanlı bir hikâye değil , insan ruhunun en gizli odası olan metafizik boyutunun fark edilmesini bekliyor . Bu yazı bize usulca şunu öğretiyor: Biz hayallerimizi kurarken, kader de sessizce bizi örüyor. Hüsrev annesini öldürüp parçalanırken, Necip Fazıl aslında hepimizin içindeki o kırılgan çocuğa ağlıyor: “İnsan ne kadar narin, ne kadar kolay dağılır!” Ve en sarsıcı ders burada: Biz eşyamızdan, fotoğraflarımızdan bile az yaşıyoruz bu fani dünyada. Daha ilk nefesimizle sırtımıza binen bir yük var. Ama insan en çok yıkıldığında, en çok yalnız kaldığında bir şey fark ediyor: Kalbimizin derininde, bizi Allah’a doğru çeken görünmez bir kasırga dönüyor. M. Armağan bize aslında şunu fısıldıyor : “Bir Adam Yaratmak” bir tiyatro değil, bir aynadır. İnsan, kendi kaderini yazarken aslında kaderin avuçlarında bir satır olan aynayla yüzleşir . Ve insan o aynaya baktığı anda, Allah’ı tanımaya başlıyor.

Psikolojik derinliği olan harika bir eser.. Ahmet Mekin, rolünde çok başarılı idi.

Kaleminize sağlık Üstadım. Hayrlı sabahlar????

Yaratmak değil insanı ahlakli bir insan yetiştirmek

Su gibi okunan, anlaşılan, harekete geçiren bir yazarsınız üstadım. Kaleminize sağlık.

Shakespeare aslinda musluman olup Seyh Pir ismini almistir ... KAYNAK: Kadir Misiroglu

Necip Fazil'in buyuk lafi !!!