Kapı Eşiğinde Değil, Sorumluluğun İçindeyiz Son zamanlarda insan ruhunu “eşik” metaforuyla anlatan yazılar çoğaldı. Ne tam içeri ait ne de tamamen dışarıda… Arada kalmış, savrulan, sürüklenen bir insan anlatısı bu. Cazip, şiirsel ve rahatlatıcı. Çünkü bu anlatı bize şunu fısıldıyor: “Aslında karar veren sen değilsin.” Ama tam da burada durmak gerekir. İnsanı sürekli manipüle edilen, bilinçaltının karanlık sularında sürüklenen bir varlık olarak konumlandırmak, özgürlük iddiası taşıyan bir metin için tuhaf bir çelişkidir. “Foot in the door” ya da “Door in the face” gibi teknikler elbette vardır; davranış bilimleri bunları inkâr etmez. Ancak bu tekniklerin varlığı, insanın iradesiz olduğu anlamına gelmez. Aksi hâlde her etkileşim bir tuzak, her rica bir komplo olur. Sorulması gereken asıl soru şudur: Manipülasyon teknikleri mi güçlü, yoksa biz sorumluluktan kaçmayı mı seviyoruz? Kapıyı açtığımızda, bunu çoğu zaman “hafif bir rüzgâr”a bağlamayı tercih ederiz. Çünkü “ben açtım” demek, sonuçları da üstlenmek anlamına gelir. Oysa insan, yalnızca kandırılan bir varlık değildir; çoğu zaman kolay yolu seçen bir varlıktır. Janus metaforu burada yanıltıcıdır. İki yüze bakmak, her zaman bilgelik değildir. Bazen bu, karar vermemek için geçmişle gelecek arasında salınmaktır. Acı ile haz arasında gidip gelmek, derin bir varoluşsal krizden ziyade, netlikten kaçışın estetik bir anlatımı olabilir. Psikolojiye yöneltilen alaycı bakış da dikkat çekicidir. Hayatı birkaç formülle açıklamaya çalışan psikiyatrist figürü kolay bir hedeftir. Oysa bu kavramlar, insanı küçültmek için değil; farkındalık yaratmak için vardır. İnsan, mekanizmaları öğrendiğinde daha az değil, daha çok sorumluluk taşır. Ayna metaforuna gelince… Evet, sonunda aynaya bakarız. Ama aynadaki yüz yalnızca “kandırılmış” değildir. O yüz, seçimlerinden kaçınmış, konfor alanını ahlaki derinlik sanmış bir yüz de olabilir. Belki de asıl yüzleşme şudur: Kapının ardında bizi çağıran biri yoktu. İçeri girmeyi biz istedik. Çünkü bazı kapılar, manipülasyonla değil; rahatlıkla açılır. Ve insan, eşiğin üzerinde değil, kararının tam ortasında durduğunu kabul ettiğinde büyür.

Yazı kısa olmuş. Meramınizı anlayamadım. Günlük hayattan örnekler vererek, aynı minvalde yazılarınızı bekliyorum.

Ahmet Can maalesef oğlunun bir zani olacağını hissetmeyen dümbüğün hayırsız evlada İstiklal Marşı'mıza imzasını atmış şairin adını koyabildiği çevre için yazıyorsun, orangutan zekası altındakiler için yazıyorsun ve de girişlerin daima çok kötü, devamıysa yüzyılın en büyük Türkçe yazan kalemine yaraşır üst düzey metin... girişteki düzeltmeleri yap artık! Rabbime emanet ol, kapıdan girişlerinin estetiği için dua secdesinden, okuma-yazma eylemlerin dışında, hiç kalkma.

Oooo romantik yo bazimiz gelmiş

Bilinmezlik ve korkularıyla yüzleşenlerin ayağının biri eşikten içeri de, diğeri dışarıdadır muhtemelen... Fakat 'O renksiz odada bekleyen, aynadaki aksinizden başkası değildir'e iradesi dışında girebilir mi orası meçhul!..

Sizin yazılarınızı biraz da Yeni Şafak yazarı Gökhan Özcan yazıları tadında algılayorum. Tebrik ediyorum. Kaleminize ve gönlünüze sağlık. Sizin yazdıklarınızı anlamak ve algılamaktan çok uzak, günübirlik olayların içinde yuvarlanıp giden, vizyonsuz, ufuksuz bir hadsizin yorumunu okuyunca bunları yazma gereği duydum. Allah yolunuzu açık etsin.

Millet geçim derdinde, emeklisi, işçisi asgari ücretlisi, esnafı çiftçisi. Yoksulluk sınırı artık kalmadı herkes eşiğin altında, enflasyon faiz almış başını gitmiş, zamlar yolda. Peki, sen ne anlatıyorsun be adam. Tuzu kuru olan yeni akit ve avanesine dünya güzel. Mazlumlar sizden hesap soracak.