New York da 5 minare filmini kime çekmiştin mahsun efendi

Rahmetli Ahmet Kaya yı Linç gecesinde orda Ahmet Kaya ya Çatal bıçak fırlatanlarla Yuhalayanlar ile birlikte alkış tutup Marş söylüyordu bu Mahsun.

Ey gidi Mahsun Kırmızıgül, savunmaya kalkdığın işte böyle ahlaksızlıklara göz yumarsan devamında hırsızlık uğursuzluk gelir

mahsun mantığı bu... herhalde aristo mantığı olacak hali yok... en akıllıları nasuh, artık bilerek mi saçmaladı bilinmez ama yekten kodesi boyladı... hiç izan olmaz mı adamda...

Amerikaya gittikten sonra böyle oldu Mahsun Kırmızıgül dün PKK savundu Bugün de CHP de hırsızlık rüşvet dolandıcılık vatanhayinliği edeni savunur LGBT savunur .Ama devlet milletinden aldığı para ile güzel hayatı olan milletini devletin arkasında olmaz. Türkiye de sanatçı gerçek yüzü Çok az sanatçı var on tane çıkmaz devlet milletini seven ve milletin sayesinde orda olduğunu bilen.

klibi izledim. çok anlamadım herhalde müstehcen sahne aradım.

Omurga ilke adamlik cifte standart kaldirmaz

Bu şarkıcı calgıci Mahsun savundukları ile aynı hamurdan. Madem yolsuzluk daha önemli neden CHP yi savunuyorsun. Dedimya hamuru bozuk bunun.

Sanat, toplumun aynası olduğu kadar vicdanının da sesidir; ancak bu ses, bir yanlışı başka bir yanlışla örtbas etmeye çalıştığında inandırıcılığını ve toplumsal rehberlik vasfını kaybeder. Kıbrıs’ta sahne alan Mahsun Kırmızıgül’ün, "Ha Leylim" şarkısı üzerinden tepki çeken Mabel Matiz’e yönelik eleştirilere karşı siyasetteki yolsuzluk gündemlerini kalkan yapması, tam da bu zihniyet karmaşasının en bariz örneğidir. Kırmızıgül’ün "Ahlaksızlığı film ve şarkılarda aramayalım, yolsuzluk yapanlar bunlardan daha tehlikeli" şeklindeki savunması, ilk bakışta bir adalet kıyaslaması gibi görünse de, aslında toplumsal yozlaşmanın farklı boyutlarını birbirine kırdıran tehlikeli bir popülizm barındırmaktadır. Bir ülkenin kaynaklarını çalmakla, o ülkenin kültürel ve manevi dokusunu zedelemek arasında bir "tehlike sıralaması" yapmak, ahlak kavramını bütünüyle parçalamaktır. Maddi yolsuzluk bir toplumun refahını ve geleceğini gasp ederken, kültürel ve ahlaki yozlaşma ise o toplumun kimliğini ve ruhunu çürütür. Biri cüzdanı hedef alır, diğeri ise doğrudan vicdanı ve nesilleri kurutur. Bu yüzden birini diğerine tercih edilebilir kılmak ya da bir kötülük üzerinden diğerini meşrulaştırmaya çalışmak, sanatsal bir olgunluğun değil, derin bir fikri sığlığın ürünüdür. Yıllardır sanat dünyasında yer almasına rağmen zihnen bir türlü büyüyemeyen, toplumsal hassasiyetleri tek taraflı siyasi pencerelerden okuyan bu anlayış, sanatı birleştirici bir güç olmaktan çıkarıp kamplaşmanın bir aparatı haline getirmektedir. Gerçek bir sanatçı, toplumun önüne her iki çürümeyi de koyabilen, cüzdanı soyanla da ruhu zehirleyenle de aynı kararlılıkla mücadele edebilen kişidir. Bir taraftaki ahlaksızlığı gizlemek için diğer tarafın günahlarına sığınmak, adaleti savunmak değil, yalnızca tarafgirliğin arkasına gizlenmektir.