Kusura bak bayım sen demirsporu bıraktınküme düştü allahın adaleti buişte seni başarılı yapmaz

Türk futbolunun kronikleşen en büyük hastalığı, sabırsızlık ve yapısal sorunları bireysel günah keçileri ilan ederek örtbas etme çabasıdır. Milli takım seviyesinde ne zaman işler ters gitse, eleştiri oklarının ilk hedefi her zaman kulübedeki teknik direktör olur. Bugün Vincenzo Montella için yükselen sesler, dün ondan önceki hocalar için yükseliyordu ve köklü bir zihniyet değişimi gerçekleşmediği sürece yarın da bir başkası için yükselecektir. Varsayalım ki bugün Montella’nın görevine son verildi ve yerine büyük umutlarla yeni bir isim getirildi; futbol kamuoyunun bir yıl sonra aynı heyecanla o yeni ismi de kovmanın çarelerini arayacağından neredeyse herkes emin. Çünkü asıl mesele Montella’nın taktiksel tercihleri ya da saha kenarındaki duruşu değil, elindeki malzemenin kısıtlılığı ve Türk futbolunun oyuncu yetiştirme konusundaki büyük tıkanıklığıdır. Montella, modern futbolun gereksinimlerini bilen, rüştünü ispatlamış çok iyi bir çalıştırıcı olabilir ancak sihirbaz değildir. Bir teknik direktör, önüne konulan malzeme ne kadar elverişliyse ancak o kadar iyi bir yemek ortaya çıkarabilir. Bugün Türkiye’deki profesyonel kulüplerin altyapılarına bakıldığında, yerli ve nitelikli milli futbolcu yetiştirme misyonunun tamamen göz ardı edildiği açıkça görülüyor. Kulüpler günü kurtarma derdindeyken, milli takımın geleceğini inşa edecek yapısal projeler üretilmiyor. Kovmak, sistem kurmaktan ve sabretmekten çok daha kolay bir yol olduğu için sürekli bu döngü tekrarlanıyor. Oysa Türk futbolunun kurtuluşu hocaları sürekli değiştirip tazminat ödemekte değil, sorunu kaynağından çözmektedir. Malzeme kısıtlı olduğu sürece dünyanın en iyi teknik taktiğini de getirseniz, sürdürülebilir bir başarı yakalamak imkansızdır. Artık suçu saha kenarındaki liderlerde aramak yerine, kulüpler düzeyinde futbolcu yetişmeyen bu kurak iklimi değiştirmeye odaklanmamız gerekiyor. Sonuç olarak, Türk futbolunun geleceği teknik direktör koltuğunda oturan isimlerin insafına değil, sistemin kökten yenilenmesine bağlıdır. Montella ya da bir başkası, tabela odaklı bu sabırsız kültürün içinde sadece geçici birer figür olarak kalacaktır. Eğer bugün radikal bir kararla yüzümüzü altyapıya, üretime ve sabra dönmezsek, bir yıl sonra yine aynı başarısızlık senaryolarını tartışıp yeni bir kurtarıcı arıyor olacağız. Artık günü kurtaran geçici çözümlerle vakit kaybetmeyi bırakmalı ve sahada mücadele edecek nitelikli malzemeyi, yani kendi gençlerimizi yetiştirecek o büyük futbol devrimini başlatmalıyız; çünkü değişim kulübede değil, futbolun özünde başlamak zorundadır.