Cikarcilar is basinda

Türk sinemasının dev çınarı Kadir İnanır’ın vefatının ardından patlak veren ve yaklaşık 1 milyar TL’yi bulduğu iddia edilen miras krizi, magazin gündeminin ötesine geçerek sosyolojik ve hukuki bir tartışmanın fitilini ateşledi. Bir yanda 27 yıllık hayat arkadaşı Jülide Kural’ın, diğer yanda ise usta sanatçının yasal mirasçısı konumundaki 28 yeğeninin yer aldığı bu adliye koridorundaki savaş, toplumun köklü kurumu olan "geleneksel aile ve evlilik" modeli ile sanat dünyasının daha bağımsız, kurallara meydan okuyan yaşam biçimi arasındaki derin uçurumu bir kez daha gözler önüne seriyor. İnanır'ın notaryal yollarla hazırladığı üç farklı vasiyetnamenin içeriği, aile içinde "irade sakatlığı" iddialarıyla gölgelenirken, kamuoyunda yükselen sesler çok daha felsefi bir noktaya parmak basıyor: Neden kitleleri peşinden sürükleyen bu büyük sanatçılar, hayatı resmiyet sınırları içinde paylaşmak ya da bir evlatla taçlandırmak yerine, nikahsız ve çocuksuz bir ömrü tercih ediyor? Bu durum, popüler kültürün ve sanat camiasının kendine has doğasından kaynaklanan bir yaşam felsefesinin yansımasıdır. Sanatçı ruhu, doğası gereği kurallara, dayatmalara ve bürokratik kalıplara karşı mesafelidir. Çoğu zaman resmi bir nikah akdi, aşkın ve sadakatin üzerindeki bir koruma kalkanı gibi değil, aksine özgürlüğü kısıtlayan idari bir pranga gibi algılanır. Birçok Yeşilçam efsanesi ve günümüz sanatçısı için aidiyet, imzalardan veya devletin onayından değil, yıllara meydan okuyan bir yoldaşlıktan beslenir. Nitekim usta oyuncunun çeyrek asrı aşan ilişkisi de resmi bir bağ olmadan, kendi iç dinamiklerinde derin bir bağlılıkla sürdürülmüştür. Ancak bu modern yoldaşlık anlayışı, geleneksel aile yapısının ve mevcut miras hukukunun katı gerçekleriyle karşılaştığında kaçınılmaz olarak büyük bir çatırdama yaşar. Evliliğin ve çocuk sahibi olmanın reddedilmesindeki bir diğer etken ise, yaratıcı zihinlerin kendi varoluşlarını ve kalıcı miraslarını biyolojik bir devamlılıkta değil, ürettikleri eserlerde aramalarıdır. Kadir İnanır gibi hayatını sinemaya adamış, yüzlerce karaktere can vermiş bir aktör için gerçek "evlat", beyaz perdeye bıraktığı ölümsüz siluetler ve kült filmlerdir. Onlar, isimlerini yaşatmak için bir soy ağacına ihtiyaç duymazlar; çünkü toplumun kolektif hafızasında zaten silinmez bir yer edinmişlerdir. Ne var ki, resmi bir eşin ve biyolojik bir çocuğun yokluğu, sanatçının fiziksel vedasının ardından ardında bıraktığı devasa maddi imparatorluğun akıbetini tam bir kördüğüme çevirir. Yasal koruyucu bir çekirdek ailenin bulunmayışı, uzaktan yakından düzinelerce akrabanın hak iddiasıyla ortaya çıkmasına ve bir zamanlar saygıyla anılan bir ismin, adliye önlerinde magazin malzemesi haline gelmesine zemin hazırlar. Sonuç olarak, usta sanatçının bıraktığı gayrimenkuller, nakit varlıklar, özel koleksiyonlar ve milyonlarca liralık telif hakları üzerinde dönen bu kavga, aslında iki farklı dünya görüşünün çarpışmasıdır. Toplum, resmi nikahı ve çocuk sahibi olmayı hem soyun devamı hem de mal varlığının güvenli limanı olarak görürken; artist tayfası olarak adlandırılan sanat camiası, hayatı kendi çizdikleri özgürlük sınırlarında yaşamayı seçmenin bedelini ödemektedir. Belki de bu yaşam tarzı hayattayken büyük bir konfor ve özgürlük sunmakta, ancak ölümün o soğuk gerçeği kapıyı çaldığında, geride kalanların ihtirasıyla kirletilen sancılı bir miras savaşına dönüşmektedir. Nihayetinde, bir evlat bırakarak mirası doğrudan aktarmak yerine yasalarla boğuşan bir akraba ordusu bırakmak, modern hayatın getirdiği bireyselliğin ve kurallara meydan okumanın en ağır faturası olarak tarihteki yerini almaktadır.