Dün ki İçişleri bakanı: faili meçhul kalmadı! Bugün kü adalet bakanı ise her gün faili meçhul aydınlatması açıklıyor! Kime inanalım!

18 sene önce hts kayıtları yokmuymuş? Açık açık o zamanın ve diğer faili meçhul cinayetleri araştıran cinayet polis ekipleri hep işini gerektiği gibi yapmamış, belki de rüşvet menfaat yada bazı siyasi üstlerinden baskı dan dolayı çözülmemiş

AT SAHİBİNE GÖRE KİSNER! Nevşehir’in Ürgüp ilçesinde 2008 yılında kalleşçe katledilen Sedat Ünal’ın faili meçhul kalan dosyası, tam 18 yıl sonra adalet mekanizmasının gerçek anlamda işletilmesiyle nihayet aralandı. [15 Eylül 2026] gecesi İhlas Haber Ajansı’nın (İHA) geçtiği son dakika gelişmesine göre, yıllardır tozlu raflarda bekletilen cinayet dosyası yeniden açılmış; gelişen adli tıp teknolojileri, DNA analizleri, kriminal bulgular ve HTS kayıtlarının titizlikle incelenmesi sonucu gözaltına alınan 7 şüpheliden 4’ü tutuklanarak demir parmaklıklar arkasına gönderilmiştir. Bu gelişme, adaletin eninde sonunda tecelli edeceğine dair toplumsal vicdana bir nebze olsun su serpmiş olsa da, madalyonun diğer yüzündeki karanlık ve ürkütücü ihmalkarlık zincirini de tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermektedir. "At sahibine göre kişner" atasözünün tam olarak karşılık bulduğu bu skandal süreç, Türkiye’deki bürokratik ataletin ve görev ihmalinin ne denli ağır bedellere yol açtığının en somut vesikasıdır. Bugün 18 yıl sonra düğümü çözen DNA örnekleri, kriminal deliller ve HTS sinyalleri, cinayetin işlendiği o ilk gün de sıcağı sıcağına soruşturma makamlarının elindeydi. Bir cinayeti aydınlatmak için gereken her türlü veri masanın üzerinde dururken, o dönemin kolluk kuvvetlerinin, savcılarının ve adli birimlerinin bu dosyayı hangi saiklerle sümen altı ettiği, hangi ihmaller veya kasıtlarla faillerin ellerini kollarını sallayarak aramızda dolaşmasına göz yumduğu devasa bir muammadır. Adalet, dosyaları zamana yayarak unutturma mekanizması değil, suçlunun yakasına anında yapışma iradesidir; ancak Ürgüp’teki bu olayda irade değil, açık bir aymazlık sergilenmiştir. 18 yıl boyunca bir katilin aramızda serbestçe nefes almasına, maktulün ailesinin ise her gün adaletsizliğin kahredici azabıyla kavrulmasına neden olan o dönemin soruşturma sorumluları, en az bu cinayeti işleyen katiller kadar suçludur. Bugün yeni atanan ve işini namusuyla yapan kadroların gösterdiği ciddiyet, geçmişteki aktörlerin liyakatsizliğini ve görev suçunu tescillemiştir. Bir davanın çözülmesi için aradan neredeyse yirmi yıl geçmesi ve teknolojinin ilerlemesi bahanesinin arkasına sığınılması, o günün yetkililerini aklamaya yetmez. Devletin adalet terazisini tutanların bu ağır ihmali, Türk yargı sistemine vurulmuş kara bir lekedir ve sadece katillerin değil, bu cinayeti 18 yıl boyunca karanlıkta bırakan tüm eski sorumluların da yargı önünde hesap vermesi hukuki bir zorunluluktur.