Bir birinin gözünü oyanlar - Göz yaşartan borç hikayesi

İnsan insanın kurdudur, der Latin atasözü.

“İnsanlar ikiye ayrılır: Sağanlar, sağılanlar.” der Jack London Dişi Kurt romanında.

İki yüz senedir Batılılaşıyoruz; çağdaş aç gözlüler, borsada birbirlerinin gözünü oyuyor. Buna medenileşme diyorlar.

Ben size aç gözlülerin vurgun hikâyelerine hiç benzemeyen ve göz yaşartan bir hikâye anlatacağım. İslam medeniyetinin kurucusu Hz. Muhammed (sav) kimseyi aldatmamış ve aldatan bizden değildir, buyurmuştur. 

Okuyun ve hangi zirveden hangi çukura yuvarlandığımızı düşünün.

YARDIM İÇİN BORÇ ALDI 

Hz. Bilal anlatıyor:

“Allah tarafından peygamber olarak gönderildiği günden vefatına kadar Allah Resulü’nün (sav) her şeyine ben baktım. Kendisine bir Müslüman geldiği zaman onun fakir olduğunu görürse bana emir verirdi, gider borç alır, o fakire giyecek ve yiyecek alırdım.

Bir gün bir müşrik karşıma çıktı, dedi ki:

“Bilal, ben zengin bir adamım, imkânım var. Bundan sonra başkasından borç isteme, gel, benden al.”

Ben de öyle yaptım. Bir gün abdest almış, ezan okumaya hazırlanıyordum ki o müşrik, bir grup tüccarla karşıdan geliyor. Beni görünce bağırdı:

-Ey Habeş!

-Ne var?

Suratını ekşitti, sert sert baktı, ağır sözler söyledi, ekledi:

-Ayın başına ne kadar var?

-Yakın.

-Sadece dört gece var, o gün gelince sendeki alacaklarımı tahsil edeceğim. Ben o paraları senin ve adamının hatırı için vermedim. Benim kölem olasın diye verdim. Eskiden olduğu gibi yine koyunlarımı otlatacaksın.

Nasıl üzüldüğümü anlatamam. Yürüdüm ve ezan okudum. Yatsı namazımı kılınca Allah Resulü (sav) ailesinin yanına döndü. Ben görüşmek için izin istedim, izin verdi, içeri girdim:

-Ya Rasulellah (sav), anam-babam sana kurban olsun! Kendisinden borç aldığım müşrik var ya şöyle şöyle dedi. Ne senin ne de benim ödeme imkânımız var. Beni rezil edecek. İzin ver, İslam’a giren şu kabilelerden birine sığınayım. Allah, Peygamberine bir rızık vererek benim yerime borçlarımı ödeyinceye kadar onların yanında kalayım.

İzin alıp ayrıldım, evime geldim. Kılıcımı, süngümü, mızrağımı ve ayakkabılarımı başımın altına koydum. Yüzümü ufka doğru çevirerek uzandım. Huzursuzdum, iki de bir uyanıyordum, gece iyice bastırınca ancak uyuyabildim. 

Ertesi günü sabah hareket etmek üzere hazırlanırken dışarıdan bir ses:

-Bilal, Resulüllah seni çağırıyor!

Yürüdüm, Allah elçisinin kapısına vardığımda baktım, sırtlarında yükleriyle dört deve. İzin isteyip içeri girdim. 

-Bilal, müjde! Allah borcunu ödemen için mal gönderdi, buyurdu.

Allah’a hamdettim. 

-Kapının önünde dört deveyi görmedin mi?

-Gördüm.

-Onlar üzerlerindeki yüklerle birlikte senin. Fedek beyi göndermiş. Al, götür, borçlarını öde!

Allah Resulü’nün (sav) söylediklerini yaptım. Yükleri indirdim, develere yem verdim. Sonra sabah ezanını okumaya gittim. Resulüllah namazı kıldırınca Baki Mezarlığına çıktım, parmaklarımı kulağıma koyup bağırdım:

“Kimin Allah Resulünden alacağı varsa gelsin!”

Eşyaları sattım, nakit paraya çevirdim, bir kısım malları verip borca saydım. Peygamberimizin bütün borçlarını ödedim, Resulullah’ın kimseye borcu kalmadı. Bir miktar para arttı. Akşama doğru camiye gittim. Allah Resulü camide tek başına oturuyor. Selam verdim.

-Ne oldu ne yaptın, diye sordu.

-Allah, Peygamberinin bütün borçlarını ödedi, hiç borç kalmadı.

-Peki, bir şey arttı mı?

-Evet, iki dinar arttı.

-Haydi, beni o iki dinardan da kurtar. O iki dinarı elden çıkararak beni rahata kavuşturmadıkça ailemden kimsenin yanına girmeyeceğim, buyurdu.

İki dinarı verebileceğim kimse gelmediğinden Peygamberimiz (sav) camide geceledi. İkinci gün de devamlı camide kaldı. Nihayet akşama doğru iki süvari geldi, onları alıp pazara götürdüm, iki dinarla kendilerine giyecek ve yiyecek aldım. 

Allah Resulü (sav) yatsı namazından sonra beni çağırdı:

-Yanındakiler ne oldu?

-Allah seni huzura kavuşturdu, onları hak edenlere verdim, dedim.

Bunun üzerine Allah Resulü (sav) tekbir getirdi. O iki dinar üzerinde iken ölme korkusundan kurtulduğu için Allah’a şükretti. (Eğitimde Hz. Muhammed (sav) Modeli, Ensar Neşriyat, A. E. Kavaklı, s.291)

Allah Resulü (sav) iyilik etmek için borçlandı. Bilal’in anlattığı istisna bir olay değil. Hz. Peygamber (sav), iyiliği ve yardımlaşmayı emretti:

“Veren el, alan elden üstündür” buyurur.