Sandıktan çıkan sonuç
Türkiye 13 yıl aradan sonra Ak Parti’nin 4. kez girdiği seçim maratonunda yine Ak kadroları birinci yaptı. Ancak sandığa yansıyan irade, bu sefer Ak Parti’nin yalnız başına iktidar olmasına yetmedi. Paralel ve küresel yapının birlikte yürüttükleri ittifak başarılı oldu, algı operasyonuyla PKK’nın siyasal uzantısı sayılan HDP’nin barajı aşması sağlandı. Kendilerinin de ifade ettiği gibi, “emanet oy” devşirildi. Bu oyların bir kısmı CHP tarafından pompalanırken, diğer kısmı Ak Parti’ye destek sağlayan Müslüman Kürtlere ait.
Seçimin sonuçlarını iyi okumak ve fotoğrafın bütününe bakmak lazım. Elbette iktidarın hataları, ihmali ve yorgunluğunu bir tarafa kaydedersek, lider değişimi, üç dönem şartı, Suriye politikası, Anayasa değişikliği, Kürt ve Alevi sorunu gibi aciliyet arz eden meselelerin çözülmemiş olması iktidarı, eski Türkiye’nin partilerine şu anda muhtaç duruma düşürmüştür. Karar ve takdir kendilerinindir ancak ben oyumu Ak Parti’ye koalisyon kursun diye vermedim. Ak Parti de zaten koalisyon yapalım diye çalışmadı, sonuçta kaderde ne varsa o oluyor. O zaman şöyle söylemek mümkün: Bu seçim sonuçlarının bir bize, bir de diğerlerine bakan yüzü var. Bize bakan yüzü ve benim çıkardığım ders şu: “Ey Ak Parti, seni yine birinci parti yapıyorum, senden vaz geçmiş değilim. Ama kendine gelmen, yaptığın yanlışları düzeltmen için şimdilik tek başına iktidar olabilmen için güven oyu alabilecek yetki vermiyorum, biraz bekle” dedi.
Peki seçmen Ak Parti’ye vermediği yetkiyi diğer partilere verdi mi? Hayır. Şunu da söylemek mümkün: Aslında seçim sisteminde adaletsizlik var. 2002’de % 34’le birinci olan Ak Parti bugün % 40’ın üzerinde oy almasına rağmen yalnız başına iktidar olamıyor. Nedir Allah aşkına 276 kotası? Mesela Ak Parti 13 yıldır iktidarda olmasına rağmen neden bu konularda bir şey yapmadı? Neden hala Evren’in % 10 barajı durmaktadır? Neden hala Evren’in Anayasa’sı değiştirilemedi. Çözüm süreci dedik, Kürt sorununun çözülmesi için HDP’ ye elimizi uzattık ama onlar hep silahla karşılık verdi. Oluşturulan algı operasyonuyla şimdi % 13’lük bir oy oranıyla meclisteler. Kürt milliyetçiliği ile Türk milliyetçiliği ittifak yaptı, yetmedi; küresel güçler ile uluslar arası güçler birleşti ve Tayyip Erdoğan’ın partisinin tek başına iktidar olmasının önü kesildi. Bundan daha büyük yenilgi olmaz. Şimdi bu şer şebekesiyle olası bir koalisyonun Ak Parti’yi daha da çıkmaz sokağa sürükleyeceğini, hatta bitireceğini akıldan çıkarmamak lazım. Refah Partisi’ni sistem içerisine çekip laik bir partiyle koalisyon yaptıranların emelleri de aynıydı. Ama sonuç ne oldu? Hüsran. Turgut Özal’ın partisi ile Demirel’in partisi de aynı akıbete uğramıştır.
Şimdi “Bize emanet oy veren yurttaşlarımızı hiç aklımızdan çıkarmayacağız” diyen HDP ile seçim süreci boyunca HDP’ye ilişmeden bir siyaset yürüten, gemisini merkeze yaklaştıran MHP’ye karşı dikkatli olmak gerekir. Sosyal demokrasi söylemini dilinden düşürmeyen CHP’nin, aslında şapkası düşüp keli göründü. Koalisyon yapmaya yüzlerinin olduğunu zannetmiyorum. Pazarlık gücünü tükettiler. Peki HDP ne der koalisyona? Bir solcu kalemin ifadesiyle, “ayrılıkçı Kürtlerin “Serhildan-Sivil İtaatsizlik” eylemlerinden ivmelenen, “Demokratik Türkiye” konseptinde konfederal anayasa, ulus, vatan ve siyaset talebinin sözcüsü” olduğunu deklare eden HDP’nin olası bir koalisyona balıklama atlayacağını zannetmiyorum. “İstemiyorum, yan cebime koy” siyaseti güdecektir. Gölge devlet olmayı ön gören bu siyasal yapıyı, gelecek için paralel yapıdan daha şedid ve tehlikeli görmekteyim. Demokratik Özerklik ve Kürt toplumunun ekonomi, siyasal,hukukî, öz savunma, sosyo-ekonomi, ekoloji ve diplomasi olmak üzere 8 başlıkla TBMM çatısı altından gölge devlet olmayı planladığını bilmeyen var mı? Liberal sosyal demokrasi zemininde hızla ilerleyen CHP ile konfederal anayasa ve ulus Kürt devleti koridorunda ilerleyen HDP veya klasik Türk milliyetçiliği arasında mekik dokuyan MHP ideolojisi nasıl bir koalisyon da birleşecekler, doğrusu merakla bekliyorum.
