Bilim insanlarına göre, gözümüzün önündeki bir nesneyi fark edemememizin nedeni dalgınlık değil, beynin görsel bilgileri seçici şekilde işlemesi. “Dikkat körlüğü” olarak adlandırılan bu durum, en belirgin detayların bile zaman zaman gözden kaçmasına yol açabiliyor.
Bir anahtarı ya da telefonu dakikalarca arayıp, tam önümüzde durduğunu fark ettiğimiz anlık şaşkınlık hemen herkesin başına gelmiştir. Bristol Üniversitesinde anatomi profesörü olan Michelle Spear, bu sinir bozucu durumun ardında yatan bilimsel gerçeği "dikkat körlüğü" (inattentional blindness) olarak tanımlıyor.
Görsel algının sadece gözlerin gördüğüyle sınırlı olmadığını belirten Spear, beynin ne bulmayı umduğunun bu süreçte belirleyici rol oynadığını ifade etti. Gündelik ortamlarda bir nesneyi bulmak, görsel arama adı verilen bir sürece dayanıyor. Zihin, her şeyi aynı anda analiz etmek yerine, önemli gördüğü detayları seçip geri kalanını filtreliyor.
Özellikle stresli anlarda ya da aceleniz olduğunda, beyin sahneyi beklentilerine göre süzmeye başlıyor. Aranan nesne zihindeki görüntüyle tam örtüşmüyorsa, örneğin anahtarların üzerine bir gazete gelmişse veya farklı bir açıyla duruyorsa, beyin o nesneyi doğrudan görmesine rağmen yok sayabiliyor.
Spear'a göre, dışarıdan gelen birinin kayıp eşyayı saniyeler içinde bulmasının sırrı da burada saklı. Yeni bir çift göz, nesnenin nerede olması gerektiğine dair ön yargılara sahip olmadığı için filtreleme yapmadan sonuca ulaşıyor.
CİNSİYET VE ARAMA BECERİLERİ ARASINDAKİ FARKLAR
Kadınlar ve erkeklerin arama yaparken gözlerini kullanma biçimleri de uzmanlar tarafından mercek altına alındı. Araştırmalar, kadınların karışık ve dağınık ortamlarda nesne bulma konusunda daha başarılı olduğunu gösterirken; erkeklerin ise üç boyutlu zihinsel döndürme ve geniş ölçekli navigasyon içeren görevlerde öne çıktığını ortaya koyuyor. Bazı psikologlar bu farkı avcı-toplayıcı toplumlardaki köklere bağlasa da Profesör Spear, çevresel aşinalık ve bireysel dikkat farklarının cinsiyetten daha etkili olabileceğine dikkat çekti.
Görsel arama sürecini bir "tahmin algoritmasına" benzeten Spear, zihnin nesnenin nerede olabileceğine dair sürekli tahminler yürüttüğünü vurguladı. Bu tahminler bazen hatalı çıktığında, gözümüzün önündeki nesne beynin beklentileriyle eşleşmiyor. Dolayısıyla birisi "Her yere baktım ama yok" dediğinde, aslında doğruyu söylüyor olabilir; sadece doğru şekilde bakmamıştır...
