28 Eylül 2026: Günün Ayet ve Hadisi

Sermayesi Yalan Olanın Dili de Fitne Fücur Olur: Münafıklık Alameti ve Toplumsal Çürümenin Anatomisi! İnsanın özü neyse, sözü de odur. Bireyin dünyayı algılama biçimi, ahlaki değerleri ve kalbinde büyüttüğü hasletler, doğrudan lisanı üzerinden dış dünyaya yansır. Bu bağlamda, "sermayesi yalan olanın dili de fitne fücur olur" sözü, karakteri sahtelik üzerine kurulmuş bir insanın hem kendi ahiretinde hem de toplum hayatında yaratacağı tahribatı gözler önüne seren çok güçlü bir tespittir. İslam ahlakında insanın en kıymetli hazinesi sıdk, yani doğruluktur. Bir insanın hayattaki en temel birikimi, yani sermayesi dürüstlük yerine yalan ve kizb olduğunda, o insanın kalbi kararır ve lisanından dökülenler de kaçınılmaz olarak nifak, gıybet ve kötülük olur. Yalan, sadece gerçeklerin çarpıtılması değil, aynı zamanda emanet duygusuna ihanet eden ve güven üzerine kurulu tüm insani bağları koparan ahlaki bir çöküştür. Nitekim Hz. Peygamber (s.a.v.), konuşunca yalan söylemeyi, sözünde durmamayı ve emanete hıyanet etmeyi münafıklık alameti olarak nitelendirmiştir. Sermayesini yalan üzerine kuran birey, dünyevi menfaat devşirebilmek ya da kendi günahlarını gizleyebilmek için sürekli olarak gerçeği eğip bükmek zorundadır. Ancak yalan, doğası gereği bereketsiz ve kaygan bir zemindir. Söylenen her yeni yalan, bir öncekini korumak için daha büyük sahteliklere ihtiyaç duyar. İşte bu noktada dil zehirlenmeye başlar; yalan, yerini fitne (insanların arasını bozma, kargaşa çıkarma) ve fücura (günah ve ahlaksızlıkta sınırı aşma) bırakır. Müslümanları birbirine düşürmek, nemime (laf taşımak) yapmak ve huzuru bozmak, yalancının kendi yarattığı sahte dünyayı ayakta tutma çabasından başka bir şey değildir. O, dikkatleri kendi yalanlarından uzaklaştırmak için çevresindeki insanları manipüle eder ve kaos ortamından beslenir. Oysa Kur'an-ı Kerim, "Fitne, adam öldürmekten daha beterdir" buyurarak bu dilin topluma ektiği zehrin vahametini açıkça ortaya koymuştur. Bu durum sadece bireysel günahlarla sınırlı kalmaz, kul hakkı ihlalleriyle toplumsal düzeyde büyük bir manevi çürümeyi beraberinde getirir. Güven duygusunun yok olduğu, hüsn-ü zan (iyi niyet) yerine su-i zan (kötü niyet ve şüphe) duygusunun hakim olduğu bir toplumda huzurdan bahsetmek imkansızdır. Kelimelerini hakikatin değil de nefsin ve menfaatlerin hizmetine sunanlar, farkında olarak ya da olmayarak toplumsal barışın temellerini oymaktadır. Kalbi kibir ve yalanla mühürlenmiş bu odakların ürettiği her fitne, adeta toplumun damarlarına zerk edilen bir zehirdir. Sonuç olarak dil insanın aynasıdır ve o aynaya yansıyanlar, kalpteki sermayenin niteliğini gösterir. Yalanla beslenen bir zihnin dilinden hayır dökülmesi, etrafına huzur ve güven vermesi beklenemez. İnsani ve İslami erdemlerin yeniden yeşerebilmesi, ancak sözün namusuna sahip çıkmakla ve sermayemizi doğruluk, ihlas ve samimiyetle doldurmakla mümkündür. Müslümana yakışan, lisanını kötülükten korumak ve her daim hakikati haykırmaktır. Unutulmamalıdır ki, yalanın ve fitnenin dili bu dünyada geçici ve sahte zaferler kazandırsa da, mizan günü hakikatin yalın ve mutlak gücü karşısında hüsrana uğramaya mahkumdur.