13 Mart 1970: Şefik Arvasî'nin vefatı (Bediüzzaman’ın Talebesi)
Onlar; yaşadıkları döneme maddi manevi anlamda damga vurarak iz bırakıp gittiler. Bugün, Bediüzzaman’ın Talebesi Şefik Arvasî'yi hayırla yâd ediyoruz.
1884’de Bitlis’in Hizan kazasının Arvas köyünde dünyaya gelen Seyyid Şefik Arvasî, Bediüzzaman’ın eski dost ve talebelerindendir. Nur’lardan ilk eser olan İşaratü’l-İcaz’ın muhatabı ve kâtiplerindendir. Van’da Horhor Medresesinde de Bediüzzaman’a talebelik yapmıştır. 1943’teki Denizli hapsinde o da Üstad’ıyla birlikte dokuz ay mevkuf bulunmuş ve sonunda beraat etmiştir.
Denizli’ye götürülmeden evvel 41 gün İstanbul Emniyet Müdürlüğünde bulunmuş, sonra da Denizli’ye sevk edilmiştir. Denizli’den verilen beraat kararında ismi Mehmed Şerif Eryuvası diye geçmektedir. Burada iki yanlış bir aradadır. Soy ismi alırken cahil memur, Arvasî’yi Eryuvası diye yazmış, mahkemeciler ise Şefik’i Şerif diye yazmışlardır. Arvasî, Eyüp Sultan’da Bostan iskelesindeki tekke meşrutasında ikamet etmekteydi. 1970 senesinin 13 Mart’ında vefat etti ve Edirnekapı Şehitliğindeki kabristana defnedildi.
Seyyid Şefik Efendi Osmanlılar zamanında İstanbul’a gelip yerleşmişti. Fatih Medresesindeki Sahn kısmında yapılan bir imtihana sekiz yüz kişi katılmış, bunlardan sadece sekiz kişi imtihanı kazanmıştı. Bu sekiz kişiden birisi de Seyyid Şefik Efendi idi.
Uzun seneler İstanbul Müftülüğünde Mushafları Tedkik Heyeti Reisi olarak bulunmuştu. Yine kendisi gibi Bediüzzaman’ın dostu ve talebesi olan Gönenli Mehmed Efendi’den evvel Sultan Ahmed Camii’nde imamdı. Bu baş imamlık vazifesini on yedi sene yaptı. Eyüp Camii’nde tam kırk sene vaizlik vazifesinde bulundu. Bir eseri “Peygamber Efendimiz (asm)’den Hutbeler ve Sohbetler” ismiyle neşredildi. Bu kıymetli eserini “İnşaallah bana vesile-i Rahmet ve mağfiret, sebeb-i şefaat olacaktır” niyazı ile takdim etmektedir.
