Kardeş, Türkçe bütün tarihi ile bir bütündür ve hepsi bizimdir. Fuzûlî, Bâkî, Nâbî, Nâilî de bizim; Ali Şîr Nevâî de bizim. Yunus, Karacaoğlan, Dadaloğlu da bizim. Yahya Kemal, Necip Fazıl, Arif Nihad Asya, Aşık Veysel, Abdurrahim Karakoç da bizim, Sezai Karakoç da... Sizin anlaşılmaz bulduğunuz Türkçeyi o devrin insanları anlıyordu. Hiçbir tahsili olmayan türkücü Kazancı Bedih, Fuzuli'den yüzlerce gazel bilirdi. Kusur onlarda değil, kendini yetiştirip de onları anlayamayanlarda. Yunus diyorsunuz. Aşağıdaki beyitler de Yunus'un: Egerçi işlenür bühtân u gaybet Ser-encâm oldılar bunlar melâmet ... Çırâk didügüm îmân nûrı mutlak İmânluya dîdârın gösterir Hak ... İşitdün Yûsuf’ı ol çâh içinde Dururdı sabrıla ol mâh içinde Halk ozanları diyorsunuz, çok güzel. Aşağıdaki mısralar Sıtkı isimli halk ozanımızın türküsünden: Siyah saçlarında hatem yüzlerin Garip bülbül gibi zareler beni Hilal ebruların ahu gözlerin Tığ-ı sevda ile yaralar beni Kimileri Yunus deyince, halk ozanı deyince günümüz insanı gibi konuşur yazar zannediyor. Evet öyle sözleri de vardır ama adamakıllı ağır şiirleri de vardır. Çok okuyarak, sözlüklerle dost olarak Türkçemizin bütününü anlar ve lezzetini alır hâle gelmek en iyisi değil mi?