osmanlıdan beri devam eden çıban da bir cerrahi müdahale ile toparlanacaktır..

Goruyoruzki suriyeyi temizlememiz olası bir terör devleti oluşumunu engelledi ve harcadıkları milyarlarla katlettikleri insanlar ellerine yapışmış bir şekilde çekilmek zorunda kaldılar.

Büyük Ayrılık Şoku: Erbil Semalarında Gözyaşları ve “Bizi Kime Bırakıp Gidiyorsun Sam Amca?” Çığlıkları! Erbil’de bugün hava kapalı, bulutlu ve derin bir hüzün dalgasıyla kaplı. Amerika Birleşik Devletleri ordusunun, 23 yıllık sadık ve sevgi dolu himayenin ardından Irak’tan tamamen çekileceğini açıklaması, Erbil yönetiminde adeta bir "ebeveynini kaybetmiş çocuk" şoku yarattı. Irak Kürt Bölgesel Yönetimi (IKBY) Başbakanı Mesrur Barzani’nin Financial Times’a verdiği o meşhur röportajda, hıçkırıklarını zor tutarak sarf ettiği, sonradan "ya öyle demek istemedim" diye yumuşatılmaya çalışılan “Bu yaptığınız utanç verici, biz çok zayıfız ve saldırıya uğruyoruz!” feryadı, uluslararası ilişkiler tarihine "Öğrenilmiş Mandacılığın Romantik Çöküşü" olarak geçmeye aday. Yıllardır evinin bahçesine kurulan devasa Amerikan üssünün gölgesinde, "Bana kimse dokunamaz, benim abim Pentagon’da genel müdür" özgüveniyle yaşayan bir yönetimin, bir sabah aniden kapıda bavullarıyla duran Sam Amca’yı görmesi kolay bir travma değil elbette. 23 yıl az bir süre mi? İnsan bu sürede bir Amerikan askerinin postal sesine, insansız hava araçlarının o ninni gibi gelen vızıltısına öyle bir alışıyor ki; bir anda gelen bu "özgürlük" ve "kendi ayakları üzerinde durma" fikri bünyede alerji yapıyor. Barzani yönetimi şimdi adeta "Biz özgürlüğü böyle hayal etmemiştik, özgürlük dediğin arkanda Amerikan uçaksavarının durmasıdır" diyerek Trump yönetimine sitem üstüne sitem yağdırıyor. Erbil sokaklarında "Gitme kal, yalan söyledim" şarkısı eşliğinde Pentagon’a yazılan mektupların haddi hesabı yok. Bağdat’ta ise durum tam bir tezat; adamlar kutlamalar yapıyor, egemenlik ilan ediyor, "Sonunda kendi ülkemiz oldu" diye seviniyor. Ama Erbil’in gözü yaşlı: "Bağdat sevinir tabii, onların hava savunma sistemi var, bizim lüks konsolosluk binamızın içi boşaldı, biz şimdi İran dronlarına tek başımıza nasıl el sallayacağız?" İşin en trajikomik yanı ise sömürgeci güce duyulan bu platonik aşkın, bizzat sömürgecinin kendisi tarafından reddedilmesi. Washington’dan gelen cevap tam bir "Seni seviyorum ama arkadaş olarak kalalım" tadında: "Sevgili Erbil, Peşmergenizin maşallahı var, bence siz artık büyüdünüz, kendi başınızın çaresine bakabilirsiniz, biz biraz da Suriye sınırına doğru akacağız." Sonuç olarak, 23 yıllık konforlu mandacılık alanından zorla çıkarılan Erbil yönetimi, şu sıralar ağır bir "Amerikasızlık sendromu" yaşıyor. Ne diyelim; tarihte ilk kez bir halk bağımsızlık ve askeri geri çekilme kararına sevinirken, bir yönetim "Lütfen bizi yönetmeye ve korumaya devam edin, biz kendimize bakamayacak kadar zayıfız" diye dünyaya ilan veriyor. Çerez niyetine izlenecek bu yeni dönemde Erbil’in elinde kalan tek şey, boş kalan 800 milyon dolarlık dev Amerikan Konsolosluğu binası ve gökyüzüne bakıp "Belki geri dönerler" diye bekleyen umutlu gözler olacak.