Yollardaki Can Pazarı ve Görünmeyen Gerçek: Tükene Tükene Sürmek! Kuzey Marmara Otoyolu Işıklar Gişeleri mevkiinden gelen o son görüntüleri herhalde çoğunuz içiniz sızlayarak izlemişsinizdir. Şehirler arası sefer yapan koskoca bir yolcu otobüsü, henüz bilinmeyen bir nedenle gişe betonlarına şiddetle çarpıyor ve bir anda alev topuna dönüyor. Ortalık can pazarı... İlk gelen acı haberler yürekleri yakıyor: İki vatandaşımız hayatını kaybetti, sekiz yaralımız var. Ölenlere rahmet, yaralılara acil şifalar dilerken, her büyük kazadan sonra düştüğümüz o malum girdaba yine sürükleniyoruz: "Hava yağmurluydu, yol kaygandı, direksiyon hakimiyeti kaybedildi..." Peki, gerçekten hepsi bu kadar mı? Görünürdeki bu teknik sebeplerin arkasındaki asıl suçluyu ne zaman konuşacağız? Soru çok basit aslında: Yıllarını yollara vermiş, binlerce kilometreyi devirmiş tecrübeli bir otobüs şoförü, güpegündüz ya da gecenin bir yarısı o devasa gişe betonunu neden görmez de doğrudan üstüne sürer? Cevabı ne fizikte ne de meteorolojide arayalım. Cevap, o direksiyonun başında oturan insanın uykusuzluğunda, yorgunluğunda ve artık isyan eden bedenindedir. Bugün şehirler arası otobüs taşımacılığı, ne yazık ki insan hayatını merkeze alan bir hizmetten ziyade, firmaların sadece kâr marjına odaklandığı acımasız bir sektöre dönüştü. Ekonomik baskılar, artan maliyetler ve sefer yetiştirme telaşı, tüm yükü şoförlerin omuzlarına yıkıyor. Aşırı iş yükü, yetersiz dinlenme süreleri ve kesintisiz kilometrelerce yol gitme zorunluluğu, en deneyimli kaptanın bile reflekslerini sıfırlıyor, dikkatini paramparça ediyor. Yasaların belirlediği sürüş sürelerinin, takograf oyunlarıyla ya da "bir şey olmaz" vurdumduymazlığıyla kağıt üzerinde bırakıldığını hepimiz çok iyi biliyoruz. Bir şoförün uykusuz ve bitkin halde yola çıkarılması, o otobüsteki onlarca yolcunun hayatıyla Rus ruleti oynamaktan farksızdır. Bu feci kaza bize bir kez daha acı bir gerçeği ihtar ediyor: Otobüs firmalarının sadece kaza yaptıktan sonra değil, her gün, her saat çok sıkı bir şekilde denetlenmesi şarttır. Dijital takip sistemleri hileye yer bırakmayacak şekilde işletilmeli, şoförlerin çalışma ve dinlenme saatleri tavizsiz bir biçimde kontrol edilmelidir. İnsan hayatını, bilet gelirinin ve sefer sayısının arkasına koyan firmalara en ağır yaptırımlar uygulanmalıdır. Yollarda bir can pazarı daha yaşamak istemiyorsak, önce direksiyon başındaki insanı korumak, onu dinlendirmek ve hakkını vermek zorundayız. Aksi takdirde, her kazadan sonra sadece suçluyu havada ve yolda arar, asıl sorumluları ise hep ıskalarız.

Zaten küçük arabayla been geçerken korkuyorum, koca otobüs bir anlık dalgınlık işte sonuç ortada

Gişelerde yaşanan kazalardan akıllanmıyorlar hala gişe koyarak milleti parası ile sıraya diziyorlar, sözde hızlı geçiş sistemi yersen yıl 2026 bitiyor bazı konularda hala 1990 larda kalmışız maalesef